19. dec, 2016

Inge blogt.

 

Inge, mijn nieuwe leven. Op naar de toekomst!

 

 

 Even voorstellen.

Ik ben Inge, op 1 november 1959 geboren als H, …… een jongetje.

Al snel het gevoel hebbend er klopt iets niet.

Tijdens de puberjaren jezelf vaak afvragen “Wat is er mis met mij”?

Dan de kleding van vriendinnen ontdekken en passen. Dat voelt goed, geeft rust, kan niet, mag niet.

Niet gelukkig, vele relaties lopen stuk.

Steeds blijft er iets, iemand roepen van binnen.

 

1986. een sprong want ik wil niet teveel van het verleden naar boven halen.

Ik kom de vrouw van mijn dromen tegen, Tina. Deze relatie houdt wel stand.

Gelukkig in het huwelijk en we krijgen twee prachtige dochters.

Denkend het gevoel gaat wel over, misschien wel weg. Zou dat kunnen?

Ja, had je gedacht! Inge komt na verloop van tijd weer terug en roept af en toe “He, ik ben er nog hoor”.  Roepen wordt steeds meer schreeuwen en ik keer mij weer meer in mijzelf.

 

1995. Tina vraagt me waar ik telkens voor vlucht, waar ik me voor afsluit.

We moeten praten, dit gaat anders niet goed.

Ik durf niet. Wil haar en de meiden niet kwijt. Heb eindelijk mijn droomvrouw en -gezin.

“Je raakt me niet zomaar kwijt” waren haar woorden.

Na vele, lange gesprekken uiteindelijk de gok genomen en mijn geheim aan haar prijs gegeven.

“Tina, ik voel me meer vrouw dan man. En eigenlijk wil ik als vrouw door het leven. Nu zal je wel weg willen?”

Ze glimlacht, oh wat was ik bang. Ze blijft me aanstaren en de glimlach wordt groter.

En toen sprak ze de woorden die ik nooit meer zal vergeten: “Ja, en waar denk je dat ik op gevallen ben? Op je vrouwelijkheid, op je persoon, op wie en wat je bent. Schat dan gaan we naar de huisarts en vandaar verder.”

Samen hebben we de naam Inge bedacht er ter nagedachtenis aan haar heb ik de naam Inge aangehouden en op 4 november 2016 officieel aangenomen.

 

Nu hoor ik velen van jullie denken. He, 1995? Waarom dan (nog) gewacht tot 2015?

Ja, daar was een reden voor. Wij wonen midden op de Veluwe, vrij gelovige omgeving en hebben twee kinderen die naar school gaan. Zelf zijn wij niet gelovig.

Dit wilde ik mijn dochters niet aandoen, ik weet uit ervaring wat pesten is, vooral het pesten van kinderen onderling.

 

2010.

Na moeilijke jaren vraagt Tina mij op mijn verjaardag wanneer we naar de huisarts gaan voor verdere hulp. De meiden zijn van school en ik moet verder, wij moeten verder. Er zijn jaren geweest dat ik mij weer volledig afsloot, het masker ophield. Gaan we voor de kerst of na de feestdagen was haar vraag. Wat had ik achteraf gewild dat ik had gezegd “we gaan nu”.

Helaas, Tina komt in 2011 te overlijden. Dus je stopt alles weer weg.

Maar Inge kwam terug en wilde meer en meer.

Vrienden/vriendinnen krijgen dingen door, gaan dingen zien.

Dit was een inleiding waarin ik mij voorstel.

 

Heel veel liefs,

Inge xxx.