Slotstuk

25. dec, 2016

Ik weet niet of mijn schoonmoeder de afgelopen tijd iets heeft door gehad of opgemerkt. Tot dusver heb ik bij haar nog niet mijn comming out gedaan. Nu ik bericht heb dat ik aan de hormonen mag en ga wordt het toch tijd.

Op 27 augustus gaat dochter Angelique naar haar oma, had ze oma beloofd. Door omstandigheden zou ze alleen moeten, en daar heeft ze geen zin in. Ik heb haar toegezegd dat ik wel meega. Het wordt tijd dat ik mijn schoonmoeder inlicht. Ik wil niet dat ik straks aan de hormonen zit en er op den duur veranderingen optreden en zij er zo achter moet komen.

Ik heb mijn schoonmoeder dus op 27 augustus ingelicht over mijn transgender traject. En simpel uitgelegd wat dit allemaal inhoudt en wat er gaat veranderen. Mijn schoonmoeder is 84 jaar. Ze is even van slag (begrijpelijk) maar pakt het aardig op, waardoor ik mijzelf afvraag begrijpt ze wel wat ik haar net verteld heb.  

’s Middags nog even naar schoonzus Nanda, samen met Angelique en schoonmoeder.Eerst even gebeld of het uitkwam en verteld dat ik schoonmoeder had ingelicht. Nanda noemt mij gewoon Inge en we hebben een gezellige middag gehad. Bij vertrek wenst Nanda me nog sterkte.

Dan schoonmoeders naar huis brengen. Bij het afscheid bij haar huis grijpt ze plots mijn arm, voor het eerst in 30 jaar dat ze me aanraakt, en wenst me heel veel succes en sterkte, JA e begrijpt dus wel degelijk wat ik haar verteld heb. Dit raakt me diep.  

Op 2 oktober gaan we weer naar oma/schoonmoeder. Angelique zou alleen gaan met Arjan, maar ik ga mee. Ik heb besloten dat nu ze van “Inge” weet ze mij ook maar als zodanig moet zien.Ze is blij ons te zien, neemt mij een keer helemaal in zich op en geen onvertogen woord. ’s Middag komt Monique ook nog even langs en we beseffen samen dat mijn schoonmoeder het begrijpt Krijg nog een compliment van Monique bij haar vertrek over mijn vrouwelijkheid, dat doet iedere vrouw goed.

 10 december ’16 nog een keer naar mijn schoonmoeder geweest. Ja, niet zo bijzonder zou je zeggen. Nou wel dus. Normaal kwam ik daar zo’n vier keer per jaar. Nu al voor de derde keer in een kwartaal. Zij is blij verrast dat ik ineens voor de deur sta. We hebben bijgepraat en tot mijn verbazing heeft ze zich geen enkele vergist in de naam. Ze heeft zelfs een nieuwe foto aan me gevraagd, ze heeft er een uitgekozen uit de fotoshoot van Mariposa. Tuurlijk krijgt ze die.  

’s Middags nog even naar Grootegast geweest. Naar zwager en schoonzus, Nanda was al net zo blij verrast. De enige die wist dat ik naar het noorden zou komen was Monique en die heeft zich tegen iedereen stil gehouden op mijn verzoek (sisters in crime). Een leuke gezellige middag gehad, lekker bijgepraat en ja ook over schoonmoeder gehad. Ook zij waren net zo verbaasd dat moeders zich niet een keer had versproken.  Ook zij waren verbaasd dat (schoon)moeder/ oma een foto had uitgezocht.  

Wat ik hier mee wil zeggen weer een eigen opgeworpen “berg” geslecht en diep respect voor mijn schoonmoeder. Dit verhaal was ik vergeten daar mijn dagboek “weg” is. Maar vond zeker dat het in mijn outcomming verteld moest worden, met alle respect voor mijn schoonmoeder.

Ma, je blijft me verrassen.

 Liefs, Inge. xxx

1. okt, 2016

Mijn Comming out loopt op zijn einde. Er valt ook niet zoveel meer te vertellen. Vandaar dat ik deze maand even samenvat en de vier leukste en belangrijkste momenten neerpen. 

Op 1 september het psychologisch onderzoek. Dit gaat een kleine 3 uur duren. Eerst een diepte-interview. Daarna weer verschillende lijsten invullen en vragen beantwoorden waarvan ik denk, dit heb ik toch allemaal bij de intake ook ingevuld. Maar goed lekker invullen. Binnen drie uur klaar en lekker op huis aan. Ik heb nog steeds vakantie.

 Op 5 september dus het laatste “diagnostische” gesprek met de psychologe. Een heel ontspannend gesprek. Zij verteld hoe het indiceringsoverleg is gegaan. Ook heeft ze inmiddels de uitslag van het PO binnen. Dit was ook overduidelijk.Verder heeft ze uitgelegd hoe het transitiejaar verloopt binnen het VU, over de onderzoeken, de vervolggesprekken.

Ik heb verteld dat ik op 24 oktober een consult bij de endocrinologie heb. Wederom afgesproken dat ik een afspraak met haar in januari/februari 2017 koppel aan de vervolgafspraak bij de endocrinologie.

Dit was een leuke afsluiting van een geweldige vakantie. Morgen weer aan het werk. 

Op 14 september krijg ik officieel te horen dat ik per 15 september wordt overgeplaatst als wachtcommandant(e) op Vliegbasis Deelen. Ook heel gelukkig mee. 

En op zaterdag 17 september, voor het volledig als vrouw naar een uitgaansgelegenheid. Naar Bergentheim om vriendin Nancy te verrassen, nou dat is gelukt. Ik had gehoopt vriendin Betty daar ook te treffen, maar die had andere verplichtingen. 

Dit is het einde van het hoofdstuk "Mijn Comming Out".

Ik wacht met spanning 24 oktober af. 

Liefs,

Inge.

20. aug, 2016

Vandaag, zaterdag heb ik de oproep van de endocrinologie al binnen.

Ik word op 24 oktober om 13.00 uur verwacht. 

#ingegaatdoor#eengelukkigevrouw.

16. aug, 2016

Mijn eerste officiële vakantiedag. Ik lig lekker in de zon, te genieten met een wijntje.

Ergens hoor ik een telefoon. Het dringt langzaam tot mij door dat het mijn mobiel is die binnen ligt. Ik naar binnen, een onbekend nummer. Heb ik hier zin in? Iets zegt me toch op te nemen, wat ik dan ook doe. Ik heb vakantie dus ik neem op met “Hallo, met Inge”

Aan de andere kant: “Inge, met Annemarie van het VU. Gefeliciteerd meid, je bent door! Je krijgt een oproep van de endocrinologie. En daarna moet je er na zo’n drie maanden weer heen voor controle en dan moet je er even bij zeggen dat ze die afspraak koppelen met een afspraak met mij. Dan hoef je maar een keer te rijden.  Ons gesprek van 5 september kan komen te vervallen”.

Men zal nu begrijpen waarom de kop bestaat uit een datum 16 augustus en een tijdstip15.08 uur. Ja, die vergeet ik nooit weer. Het gesprek van 5 september heb ik op mijn verzoek laten staan.

Daarna de dochters geprobeerd te bellen. Helaas, is ook zo mogen tijdens het werk geen telefoon bij zich hebben. Dan mijn (schoon)zus Nanda, wordt niet opgenomen, zal ook wel aan het werk zijn. Je wordt onrustig, het bruist je. Dus maar twee vriendinnen gebeld. De eerste ben ik nog rustig, volgens mij?, bij de tweede (Jolanda) breken de emoties echt los. Er komt een huilbui van blijdschap. Er gaat ineens zoveel door je heen. 

Een geweldig begin van de vakantie. Ik denk dat men wel begrijpt dat ik op 17 augustus ga beginnen ben met de kasten uit ruimen. Alle mannenkleding in zakken en weg ermee. Ik wacht niet op de endocrinologie. Ik ben toch al transitie. Alleen is mij door de psychologe wel duidelijk gemaakt dat dit niet van het officiële jaar wordt afgehaald. Het maakt mij niet uit. Ik heb “Groen licht” en ga van hieruit weer verder.

#gelukkigmakendetelefoontjes.

14. aug, 2016

De Comming Out in 2016.

Ja, het leek in 2015 allemaal gemakkelijk te gaan. Echter al snel in 2016 blijkt hoe hard het werkelijk kan zijn. Eén of meerdere collega’s vonden het nodig mijn Facebook profiel op te zoeken en de profielfoto met hun smartphone te downloaden en, zoals eerder vermeld, door te appen naar andere regionen. Dit gaf mij dus niet meer de  kans om de collega’s in Schaarsbergen allemaal persoonlijk in te lichten. Dus maar een groepsmail naar de andere ploegen rondgestuurd. Weer dezelfde reacties, sommigen vallen mee, anderen verklaren, uiteraard achter je rug, je totaal voor gek.

Tijdens een IBT training lijk ik wel een melaatse. Training met 26 personen en letterlijk en figuurlijk durven er twee personen naast mij te staan en nog met je te praten ook. Eén daarvan, een redelijk bekende DJ (Maus), zegt meid laat ze lullen, zegt meer over hen dan over jou. 

Februari van de trap gedonderd met als gevolg kruisbanden en meniscus beschadigd. Dit heeft later tot gevolg dat ik T-Style 12 af moet zeggen. Dat is balen. Ik had daar graag enkele Facebook vriendinnen ontmoet. Helaas, kan niet eens op sneakers lopen laat staan op hakken. 

Nog steeds in afwachting voor een oproep voor de diagnostische fase. Eind februari krijg ik een oproep voor het starten van de diagnostische fase. Eindelijk verder,……

Nee, deze psychologe doet de afspraken constant verzetten. Of ze kan niet, of ze is ziek of het moet om andere redenen verschoven worden. 

In april zelf stappen ondernomen. De receptie van de genderpoli, op 14 april, gebeld en uitgelegd dat ik inmiddels het wachten wel beu ben. Dat was de medewerkster van het secretariaat wel met mij eens. Zal ik voor u kijken of ik u bij iemand anders kan inplannen voor het eerste gesprek? Ja, wel graag. Zij kijkt in de computer en zegt dat ze me maandag 18 april om 15.00 uur kan plaatsen bij mevr. de Jonge. Kijk dat zijn afspraken, we maken vorderingen. 

Er volgt op 18 april met genoemde psychologe een goed gesprek en de klik is er vrij snel. Aan het eind vraagt ze mij, wilt u het volgende gesprek dat gepland staat laten staan, dan draag ik alles over, of zal ik uw verdere traject maar compleet inplannen bij mij? Nou heel graag. Ze is meegelopen naar de balie en we hebben daar gelijk de eerste vijf gesprekken gepland en het psychologisch onderzoek (PO) ook gelijk ingepland. Bij haar is er enkel één afspraak verplaats, en ook nog naar voren gehaald. Dus een positieve verplaatsing.  

Ondertussen wordt ik steeds rustiger en volgens sommigen begin ik weer op te bloeien. Ja, wat de uitkomst ook moge zijn, het masker is afgegooid en komt niet meer terug. Zelfs een collega, we kennen elkaar al zo’n twintig jaar (en toch had hij mij niet op de foto’s herkend J) is verbaasd over mijn verandering. Ik weet nog dat hij zei, vroeger trok je iemands kop eraf en nu sta ik nog verbaasd hoe jij de-escaleert en relativeert.   

De gesprekken met mijn leidinggevenden verlopen goed, al kom je er wel achter dat je een hoop zelf moet regelen, te denken aan de arbo-arts. 

Ook de gesprekken met de psychologe verlopen goed. Ik had de opdracht gekregen om op één A4-tje te vertellen wat mijn verwachting van de behandeling is. En ook moest ik mijn levensverhaal opschrijven. Nu dacht ik toen nog, ik ben geen schrijfster. Dus tips gevraagd aan vriendin Vicky. Vicky nogmaals dank voor je tips.

Toch is mijn verhaal heel anders op papier gekomen. Het hoefde van haar geen boekwerk te worden maar moest wel meer dan een A4-tje zijn. 

Ook heb ik in deze tijd gevraagd aan mijn “schoon”zus Nanda en nichtje Monique om hun beleving of verhaal(tje) over mij voor de psychologe op papier te zetten. Deze brieven doen mij versteld staan ontroeren en raken mij diep. 

Het derde gesprek is mijn nagelstyliste mee geweest als derde persoon. En ja, ook dan gaat mensen over jou praten en denk jij “Wat, zien jullie het zo, heb jij het zo gezien en beleefd”.

Ja, en jij maar denken dat dat masker overal heeft gewerkt. Nou nee dus. Velen hebben hier al jaren door heen geprikt. 

In juli volgt het vierde gesprek. Net voor de vakantie van de psychologe. Zij mompelt wat en denkt wat hard op. Is in het verslag op haar pc aan het knippen, plakken verplaatsen. En ik denk wat is dit nou? Tot ineens de vraag, “Wanneer is je PO ook weer?” Op 1 september.

“Vervelend dan heb ik indicatieoverleg. Oh, op 9 augustus ook nog. Ja weet niet of ik dat ga redden.” Ik vraag wat ze bedoeld. “Ik ga je voorstellen aan het genderteam en je bespreken. Ik ben er wel uit. Al lange tijd eigenlijk. Maar ik ga op vakantie na ons gesprek, en weet niet of ik het op 9 augustus redt. (Mijn hart maakt een sprongetje.) Dus dan zal het 1 september worden, ik wacht je PO niet af. Het is wel duidelijk”. Ze legt de bespreking(en) nog even uit. Dat je dan een dag later wordt gebeld over/met de uitkomst.

Mocht het echter pas op 1 september worden besproken dan belt ze niet, dan zien we elkaar toch op 5 september. 

Op 10, 11 en 12 augustus loop ik veel buiten op de kazerne omdat ik binnen bijna geen bereik heb. Vrijdags nog niet gebeld, dus me er bij neergelegd dat het pas 1 september wordt besproken. Ja, ik had al eerder vermeld dat geduld niet mijn sterkste kant is.

Het weekend roostervrij en op dinsdag 16 augustus mijn eerste vakantiedag. Heerlijk even drie weken geen defensie, geen kazerne, geen roddelende collega’s. Of eigenlijk, ja wel. Die hebben drie weken vrij spel. Nou ga je gang. Ik sta er inmiddels zo ver boven.