3. okt, 2015

Oktober, 2015

 1 oktober.

Vandaag het gesprek met mijn Kapitein aangegaan.

Hem alles verteld over mijn transgender gevoelens en over het verstoppen de afgelopen veertig jaar.

Wederom verbaasd over de reactie, hij was zeer dankbaar over mijn openheid, heeft me alle steun toegezegd, wil het op de voet blijven volgen, zal mijn vertrouwen niet beschamen.

Verder was hij niet verbaasd en zei altijd het gevoel gehad te hebben dat er iets niet klopte, er een soort van masker was.

Mocht ik ooit problemen krijgen met de planning van diensten en locaties in verband met het VU, gelijk aan de bel trekken dan zorgt hij ervoor dat alles bij het VU zoveel mogelijk voorrang krijgt.

Tevens was hij blij dat ik er eindelijk voor uit kwam en er voor ga en hoop dat ik nu eindelijk gelukkig mag worden met mezelf. 

Er is natuurlijk veel meer besproken maar dit is een kleine samenvatting van toch wel een grote stap waar ik als een berg tegenop zag.

2 oktober.

Bovenstaande outcomming vandaag een vervolg gegeven en de Luitenant alles uitgelegd over mijn gevoelens. Ook deze had alle begrip en zegde alle steun toe. Mochten er zich ooit problemen voordoen ook daar direct aan de bel trekken worden de problemen gelijk aangepakt.

Daarna een collega bijgepraat, deze was niet verbaasd. Heeft mij jaren geleden ooit eens gezien en toen al gedacht dat kon zo een vrouw zijn. Hij moest daarentegen wel aan het idee wennen en vond het een hele stap.

 ’s Avonds een brief geschreven aan personen die me dierbaar zijn en die ik hoop niet als familie of vriend(in) te verliezen. Helaas heeft dit bij velen niet mogen helpen. You lose some, you win some.

Ja, je gaat mensen verliezen. Mensen die je al twintig jaar kent. maar het toch schijnbaar niet kunnen begrijpen. Maar je krijgt er ook nieuwe vrienden/ vriendinnen voor terug. En die zijn me een stuk dierbaarder. 

#tevredenmetfamilieenvrienden/vriendinnen.

Liefs, Inge.