14. aug, 2016

Verdere Comming Out in 2016

De Comming Out in 2016.

Ja, het leek in 2015 allemaal gemakkelijk te gaan. Echter al snel in 2016 blijkt hoe hard het werkelijk kan zijn. Eén of meerdere collega’s vonden het nodig mijn Facebook profiel op te zoeken en de profielfoto met hun smartphone te downloaden en, zoals eerder vermeld, door te appen naar andere regionen. Dit gaf mij dus niet meer de  kans om de collega’s in Schaarsbergen allemaal persoonlijk in te lichten. Dus maar een groepsmail naar de andere ploegen rondgestuurd. Weer dezelfde reacties, sommigen vallen mee, anderen verklaren, uiteraard achter je rug, je totaal voor gek.

Tijdens een IBT training lijk ik wel een melaatse. Training met 26 personen en letterlijk en figuurlijk durven er twee personen naast mij te staan en nog met je te praten ook. Eén daarvan, een redelijk bekende DJ (Maus), zegt meid laat ze lullen, zegt meer over hen dan over jou. 

Februari van de trap gedonderd met als gevolg kruisbanden en meniscus beschadigd. Dit heeft later tot gevolg dat ik T-Style 12 af moet zeggen. Dat is balen. Ik had daar graag enkele Facebook vriendinnen ontmoet. Helaas, kan niet eens op sneakers lopen laat staan op hakken. 

Nog steeds in afwachting voor een oproep voor de diagnostische fase. Eind februari krijg ik een oproep voor het starten van de diagnostische fase. Eindelijk verder,……

Nee, deze psychologe doet de afspraken constant verzetten. Of ze kan niet, of ze is ziek of het moet om andere redenen verschoven worden. 

In april zelf stappen ondernomen. De receptie van de genderpoli, op 14 april, gebeld en uitgelegd dat ik inmiddels het wachten wel beu ben. Dat was de medewerkster van het secretariaat wel met mij eens. Zal ik voor u kijken of ik u bij iemand anders kan inplannen voor het eerste gesprek? Ja, wel graag. Zij kijkt in de computer en zegt dat ze me maandag 18 april om 15.00 uur kan plaatsen bij mevr. de Jonge. Kijk dat zijn afspraken, we maken vorderingen. 

Er volgt op 18 april met genoemde psychologe een goed gesprek en de klik is er vrij snel. Aan het eind vraagt ze mij, wilt u het volgende gesprek dat gepland staat laten staan, dan draag ik alles over, of zal ik uw verdere traject maar compleet inplannen bij mij? Nou heel graag. Ze is meegelopen naar de balie en we hebben daar gelijk de eerste vijf gesprekken gepland en het psychologisch onderzoek (PO) ook gelijk ingepland. Bij haar is er enkel één afspraak verplaats, en ook nog naar voren gehaald. Dus een positieve verplaatsing.  

Ondertussen wordt ik steeds rustiger en volgens sommigen begin ik weer op te bloeien. Ja, wat de uitkomst ook moge zijn, het masker is afgegooid en komt niet meer terug. Zelfs een collega, we kennen elkaar al zo’n twintig jaar (en toch had hij mij niet op de foto’s herkend J) is verbaasd over mijn verandering. Ik weet nog dat hij zei, vroeger trok je iemands kop eraf en nu sta ik nog verbaasd hoe jij de-escaleert en relativeert.   

De gesprekken met mijn leidinggevenden verlopen goed, al kom je er wel achter dat je een hoop zelf moet regelen, te denken aan de arbo-arts. 

Ook de gesprekken met de psychologe verlopen goed. Ik had de opdracht gekregen om op één A4-tje te vertellen wat mijn verwachting van de behandeling is. En ook moest ik mijn levensverhaal opschrijven. Nu dacht ik toen nog, ik ben geen schrijfster. Dus tips gevraagd aan vriendin Vicky. Vicky nogmaals dank voor je tips.

Toch is mijn verhaal heel anders op papier gekomen. Het hoefde van haar geen boekwerk te worden maar moest wel meer dan een A4-tje zijn. 

Ook heb ik in deze tijd gevraagd aan mijn “schoon”zus Nanda en nichtje Monique om hun beleving of verhaal(tje) over mij voor de psychologe op papier te zetten. Deze brieven doen mij versteld staan ontroeren en raken mij diep. 

Het derde gesprek is mijn nagelstyliste mee geweest als derde persoon. En ja, ook dan gaat mensen over jou praten en denk jij “Wat, zien jullie het zo, heb jij het zo gezien en beleefd”.

Ja, en jij maar denken dat dat masker overal heeft gewerkt. Nou nee dus. Velen hebben hier al jaren door heen geprikt. 

In juli volgt het vierde gesprek. Net voor de vakantie van de psychologe. Zij mompelt wat en denkt wat hard op. Is in het verslag op haar pc aan het knippen, plakken verplaatsen. En ik denk wat is dit nou? Tot ineens de vraag, “Wanneer is je PO ook weer?” Op 1 september.

“Vervelend dan heb ik indicatieoverleg. Oh, op 9 augustus ook nog. Ja weet niet of ik dat ga redden.” Ik vraag wat ze bedoeld. “Ik ga je voorstellen aan het genderteam en je bespreken. Ik ben er wel uit. Al lange tijd eigenlijk. Maar ik ga op vakantie na ons gesprek, en weet niet of ik het op 9 augustus redt. (Mijn hart maakt een sprongetje.) Dus dan zal het 1 september worden, ik wacht je PO niet af. Het is wel duidelijk”. Ze legt de bespreking(en) nog even uit. Dat je dan een dag later wordt gebeld over/met de uitkomst.

Mocht het echter pas op 1 september worden besproken dan belt ze niet, dan zien we elkaar toch op 5 september. 

Op 10, 11 en 12 augustus loop ik veel buiten op de kazerne omdat ik binnen bijna geen bereik heb. Vrijdags nog niet gebeld, dus me er bij neergelegd dat het pas 1 september wordt besproken. Ja, ik had al eerder vermeld dat geduld niet mijn sterkste kant is.

Het weekend roostervrij en op dinsdag 16 augustus mijn eerste vakantiedag. Heerlijk even drie weken geen defensie, geen kazerne, geen roddelende collega’s. Of eigenlijk, ja wel. Die hebben drie weken vrij spel. Nou ga je gang. Ik sta er inmiddels zo ver boven.