Slotstuk

3. okt, 2015

 1 oktober.

Vandaag het gesprek met mijn Kapitein aangegaan.

Hem alles verteld over mijn transgender gevoelens en over het verstoppen de afgelopen veertig jaar.

Wederom verbaasd over de reactie, hij was zeer dankbaar over mijn openheid, heeft me alle steun toegezegd, wil het op de voet blijven volgen, zal mijn vertrouwen niet beschamen.

Verder was hij niet verbaasd en zei altijd het gevoel gehad te hebben dat er iets niet klopte, er een soort van masker was.

Mocht ik ooit problemen krijgen met de planning van diensten en locaties in verband met het VU, gelijk aan de bel trekken dan zorgt hij ervoor dat alles bij het VU zoveel mogelijk voorrang krijgt.

Tevens was hij blij dat ik er eindelijk voor uit kwam en er voor ga en hoop dat ik nu eindelijk gelukkig mag worden met mezelf. 

Er is natuurlijk veel meer besproken maar dit is een kleine samenvatting van toch wel een grote stap waar ik als een berg tegenop zag.

2 oktober.

Bovenstaande outcomming vandaag een vervolg gegeven en de Luitenant alles uitgelegd over mijn gevoelens. Ook deze had alle begrip en zegde alle steun toe. Mochten er zich ooit problemen voordoen ook daar direct aan de bel trekken worden de problemen gelijk aangepakt.

Daarna een collega bijgepraat, deze was niet verbaasd. Heeft mij jaren geleden ooit eens gezien en toen al gedacht dat kon zo een vrouw zijn. Hij moest daarentegen wel aan het idee wennen en vond het een hele stap.

 ’s Avonds een brief geschreven aan personen die me dierbaar zijn en die ik hoop niet als familie of vriend(in) te verliezen. Helaas heeft dit bij velen niet mogen helpen. You lose some, you win some.

Ja, je gaat mensen verliezen. Mensen die je al twintig jaar kent. maar het toch schijnbaar niet kunnen begrijpen. Maar je krijgt er ook nieuwe vrienden/ vriendinnen voor terug. En die zijn me een stuk dierbaarder. 

#tevredenmetfamilieenvrienden/vriendinnen.

Liefs, Inge.

8. sep, 2015

Dinsdag 8 september.

Vanochtend ongeveer om 07.45 uur vertrokken richting Amsterdam naar het VU.

Ergens in het radio journaal van 09.00 uur hoor ik dat er een straat blank staat bij het VU door een kapotte waterleiding. Bij het VU aangekomen blijkt het veel erger dan op het journaal vermeld.

Ik word door een agent tegengehouden en als ik vraag:” Hoe kom ik er dan want ik heb 3 afspraken staan?” zegt hij “Nu het ziekenhuis wordt ontruimd i.v.m. waterschade”.

Zo’n 500 meter verderop vindt ik een parkeerplaats. Daar de auto gestald en teruggelopen om eens te kijken en te bellen. Het blijkt vele malen erger. Ambulances uit de wijde omtrek komen aan om straks alle patiënten te evacueren. Ik word gebeld dat de afspraak van 10.00 uur niet doorgaat. Nee, dat had ik na dit gezien te hebben, ook niet meer verwacht.

Na een paar foto’s met de mobiel te hebben gemaakt ga ik terug naar de auto. Eenmaal in de auto eerst een heel stuk door Amsterdam heen en dan eindelijk de snelweg op, naar huis. Onderweg knapt er iets in mij. 

Ik had me zo op deze dag verheugd en dat ik na 40 jaar deze stap heb gezet en dacht eindelijk rust te vinden. Maar goed dit is overmacht en ik denk ook aan alle patiënten die geëvacueerd moeten worden.

Thuis gekomen een paar ingewijden laten weten dat ik onverrichter zake weer thuis ben.

Vele steunende reacties van o.a. Nancy, Nanda, Monique, Vicky, Angela, Jolanda en ga nog maar even door. (waarvoor toen dank)

 

Vrijdag 11 september.

Iets in me zegt me zelf met het VU te bellen. 

Gebeld en heel toevallig was die dame er net mee bezig. Ze vraagt mijn naam en geboortedatum en ik hoor haar tussen de papieren bezig. Uiteindelijk zegt ze op korte termijn kan ik de afspraken niet gekoppeld doen of u moet geen bewaar hebben tegen een latere datum Ik zeg ik wacht al 40 jaar dus iets langer kan ook nog wel.

Er kunnen gekoppelde afspraken worden gepland op vrijdag 30 oktober om 09.00, 10.00 en 11.00 uur. Ja is wel vroeg opstaan en rijden maar doet u dat maar. Toevallig had ik die dag al verlof geschreven voor mijn verjaardag op 1 november.

Zou dit toeval zijn of wordt het een mooi verjaardagscadeau.

Het werd  op 30 oktober een heel mooi verjaardagscadeau.

Het intake gesprek verliep ontzettend goed. Heel relaxed eigenlijk. Raar achteraf dat je je daar zoveel zorgen over hebt gemaakt. Maar in de toekomst zal dat nog met veel meer gebeurtenissen zo blijken te zijn.

Maar goed, Dhr. Steensma zet mij op de wachtlijst voor de diagnostische fase. 

 

#ingegaatvooruit#happy. 

21. aug, 2015

Tussenstap

 

14 augustus 2015.

Op deze datum maar besloten dat vandaag de schoonfamilie op de hoogte gebracht moest worden. Bij schoonmoeder op bezoek trekt mij de keel dicht.

’s Middags bij schoonzus Nanda en zwager Klaas komt ineens alles eruit. Ik heb mijn hele verhaal neergelegd.

’s Avonds een vriendschapsverzoek van Nanda op Facebook, ik wist al niet eens meer dat ik ook mijn naam verteld had.

Een dag later een chat van nichtje Monique. Zij vond het heel moedig dat ik zo bij de schoonfamilie naar buiten durfde te komen. En ze hoopte Inge eens in het echt, in levende lijve te mogen ontmoeten. 

 

21 augustus 2015.

Nou, op naar Monique, samen met dochter Angelique.

Voor het eerst zo een lange rit, compleet als vrouw.

’s Middags rond de lunch aangekomen.

Heerlijk mee geluncht, en vervolgens Monique ook het hele verhaal verteld.

Een gezellige middag gehad.

(Toch blijkt een jaar later als ik Monique vraag het voor de psychologe op papier te zetten, zij mijn angst in de ogen had gezien, maar ook de bevrijding.)

Na een gezellige middag vraagt Monique mij bij vertrek “Mag ik je ook uitnodigen op Facebook en die man eraf gooien? Deze persoon is zoveel warmer, opener. Zoveel beter.

Tuurlijk mag dat. 

Alleen maar lief zulke ontvangst en reacties.

Nooit verwacht. Trots op mijn schoonfamilie en dankbaar.

Liefs, Inge xxx

20. aug, 2015

Donderdag 20 augustus.

Op naar Amsterdam, waar ik een afspraak heb bij Mariposa voor een fotoshoot. Lekker dichtbij kunnen parkeren.  Aangekomen een hartelijke ontvangst en gelijk op je gemak gesteld door Mary van den Brink. Even later komt haar schoondochter Ilse. Zij gaat de make up doen en kleding met me uitzoeken.

Leuk zwart jurkje gevonden met een rood leren jasje. Het tweede setje bestaat uit een gekleurd jurkje met een zwart leren jasje. Prachtige fotoshoot gehad en top de hele dag aangesproken met mooie vrouw en meid, geweldig. Je eindelijk voelen zoals je bent of zijn zoals je jezelf voelt. 

Ik moest 's avonds nog ergens anders verschijnen dus kon niet te lang blijven. Echter de avond werd een fiasco. Bij thuiskomst Facebook opgestart en wat een warme en lieve reacties op mijn nieuwe profielfoto’s als Inge.

 

Nanda onder andere vond ze heel mooi, met als tekst “Bijna niet te herkennen, heel mooi!” 

Ik had ook een bedankje op Facebook van Mary geplaatst en kreeg daar het volgende antwoord op: “Fijn Inge dat je een leuke dag hebt gehad. Ook wij hebben genoten van je aanwezigheid. Je bent een prachtige vrouw. Graag tot een volgende keer.....knuffel Ilse en Mary”. 

Eigenlijk hebben Mary en ilse mij echt laten zien wie ik ben. 

Vanaf hier is het eigenlijk best snel gegaan. Al sta ik niet bepaald bekend om mijn geduld. Maar vanaf de fotoshoot is mijn comming out enkel maar versneld naar de buitenwereld. 

Nu enkel nog even afwachten voor mijn intakegesprek bij het VU.

#dankaanmaryenilse@Mariposa

Liefs,

Inge.

 

14. jul, 2015

2015.

Ergens in juli ga ik naar mijn huisarts en doe mijn comming out naar de buiten wereld.

Waarna een doorverwijzing volgt voor het VU, de genderpoli, poli K.

In augustus de comming out op het werk, de wereld van defensie.

Dit is moeilijk in deze “mannenwereld”. Sommigen blijken al jaren een vermoeden te hebben en accepteren wie en wat ik ben. Anderen schijnen er gigantische problemen mee te hebben, maar durven dit niet in je gezicht te zeggen. Maar kletsen vooral achter je rug.

Er zijn zelfs enkele “collega’s” die je profielfoto weten te vinden en die volgens hen moeten door appen naar alle collega’s in Gelderland. Dit maakt dat ik niet iedereen in een persoonlijk gesprek kan informeren. En dus snel een groepsmail ga rondsturen voor het eigen gebied.

Maar er zijn ook enkele “goede” collega’s die me feliciteren met mijn “nieuwe” leven. Nou, zo ver is het nog niet zeg ik daar op. En ja, ik weet het antwoord nog, “Je hebt de belangrijkste stap gezet”.