26. feb, 2017

Gevoelens, emoties en overige gedachten.

Al sinds afgelopen donderdag vrij. Dat zou leuk moeten zijn, maar dat is het niet. Donderdagochtend begonnen met de logopedie, en ’s avonds mijn nagels laten doen, dat waren dan de leuke dingen.

Waarom is het verder niet leuk. Nou ik slaap niet, althans veel te kort. Het spookt in mijn hoofd, alles door elkaar, zo door elkaar dat ik er momenteel geen orde in krijg.

Het gaat soms terug naar 2011, dan weer naar 2013. Het jaar dat ik mijn dochters vertel wie en wat ik werkelijk ben. Dean schiet het weer door naar 2015, 2016 en het heden. En ja, als alles in mijn hoofd dan ook mooi in die volgorde ging, maar nee heen en weer en kris kras door elkaar. Door te wandelen in het bos of op het werk probeer ik orde te krijgen.

Misschien is alles wel te snel gegaan of heb ik juist te lang gewacht.  

Mensen die je verlaten en mensen die je steunen. Die laatsten ben ik dankbaar, zij blijken schaars te zijn. De rest heeft laten zien wat voor “soort” vrienden ze eigenlijk waren. Zolang je bruikbaar was en in hun ogen “normaal” was je welkom. Kom je uit de kast dan heeft men ineens een andere fotograaf, om maar iets te noemen. Familie, die blij was dat men je weer had terug gevonden via de sociale media. Ja, hetzelfde liedje of refrein.  

Gelukkig ben ik met mijn nieuwe beste vriendin, en de overige vriendinnen die ik het laatste jaar heb mogen ontmoeten en hoop ze nog vaak te zien.

Ik kan veel met mijn vriendin bespreken, zij weet hoe het is en we verschillen een 6 weken in onze transitie. Je verdient een dikke kus.  

Eerder had ik gemeld dat ik ergens niet over zou bloggen. Nou dus wel want het heeft impact gehad. Emotionele impact, die er bijna voor zorgde dat ik de sociale media vaarwel zou zeggen. Ook hier hebben mijn vriendinnen ingegrepen en er voor gezorgd dat ik doorga.

Ook weer een goede vriendin die zich opoffert en tot diep in de nacht met me praat en we op een bepaald tijdstip allebei het welterusten niet meer goed kunnen spellen.Ook jij bedankt X. 

 Ik schrijf dit van mij af en ga jullie lezers er even mee vervelen in mijn blog. Maar ook voor mij zelf om proberen orde te scheppen in de afgelopen race en die is nog lang niet ten einde. Soms voelt het als een wervelwind, storm en plots weer als een rustige dag. Maar nu dus even niet.

En nee, dit ligt niet alleen aan de hormonen. Al voel ik de werking daar van ook wel in mijn lichaam, maar dat is zeer welkom.  

2013: Mijn dochters vertellen wie, wat ik ben en voel

2015:  juli naar de huisarts, outcomming en doorverwijzing naar het VUmc

          30 oktober intake VUmc

2016: na zelf ingrijpen eindelijk in april gestart met de diagnostische gesprekken.                              16 augustus het telefoontje van mijn psychologe dat “ik door ben”. Zij was er al na twee          gesprekken achter, mede dankzij de brief van schoonzus en nicht,  “transvrouw”.

         24 oktober eindelijk beginnen met mijn leven.

         20 december een haarwerk aangeschaft bij Mariposa. Uitgekozen met dochter                               Angelique en Mary van de Brink.

2017: Dochter weggeven bij haar huwelijk, zeer trots op haar. 

En dus digitale stalking, wat resulteert in iemand moeten verwijderen en blokkeren.

Gesprekken gestart met de hogere leiding op het werk. Ja, ben via een vriendin maar hoog in de boom geklommen. Zij hebben zich gelukkig wel verdiept in de materie en transitie. Hierin zullen we zien wat de toekomst brengt. 

Ik heb lange tijd van alle bovenstaande zaken gezegd “Het doet me niets” maar dat was mezelf voor de gek houden en de “wereld” maar laten doen wat ze willen.

Maar dat is niet goed en niet waar. Want een bloeddruk van 150 / 100 is natuurlijk niet goed.

Dus ik vecht terug en ga weer en meer aan mezelf werken.

Ben aan het lezen in de cursus RET, ook weer dank aan een vriendin. 

Dus zeg het maar wervelwind of storm?

 

Maar deze dame gaat nu even een andere weg in. IK ben belangrijk.

Met dank aan mijn dochters, schoonfamilie en vriendinnen, ik hou van jullie.

 

Liefs Inge XXX.