21. apr, 2017

Een prachtweek

Wat begon met een emotionele crash in het paasweekend is toch een heel mooie week geworden. Nou hoor ik sommigen denken, “emotionele crash?”. Ja, een crash. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden en zeker niet meer na mijn outcomming, de diagnostische fase en vervolgens eindelijk de real life fase inclusief de hormonen gebeurde toch. Zaterdag tijdens het sporten (met name de krachttraining) kwam er ineens het gevecht tussen de lang verdwenen hij en de huidige zij. Dit heeft geresulteerd in die emotionele crash en een paasweekend vooral doorbrengen in bed. Geen zorgen ZIJ heeft gewonnen! Dus verder met het positieve, het mooie (staat er uiteindelijk niet voor niets boven).  

Dinsdag redelijk vroeg opgestaan, voor het ochtendritueel. Want ja alles moest er goed uitzien. Ik had een netwerklunch van het Defensie Vrouwen Netwerk. En was ik nerveus? Ja! Waarom? Ja goede vraag. Ik heb inmiddels twee keer een T-Style meegemaakt, ga naar de Blije Geit om vriendinnen te ontmoeten, leef in het sociale en op het werk volledig als vrouw. Dus ja, ik weet het ook niet. Misschien omdat ik 20 Cis-vrouwen van defensie ging ontmoeten en mij toch stiekem of onbewust afvroeg “Hoe zullen ze reageren?”

Nou heel normaal, ik ben open ontvangen en volledig geaccepteerd. Sommigen herkenden mij vaag, tot tijdens het voorstel rondje duidelijk werd waar ik werkte. Toen was er voor twee de herkenning compleet, en hun complimenten deden mij groeien en laten blozen. Heerlijk met de vrouwelijke collega’s van verschillende onderdelen kunnen praten en zaken uitwisselen. Met de enveloppenmethode je vraag kunnen stellen en daar zeer diverse antwoorden op (mee)gekregen. Al met al, het was een geweldige ervaring en een zeer gezellige netwerklunch. 

Dan woensdag een dag werken en sporten. Ook dat laatste gaat goed. Het beginnersschema van de vijf kilometer houdt mijn knie (nog steeds) vol. Ja, ik doe enkel nog cardio, want die emotionele crash heb ik geen zin meer in. Die laten we maar verder achterwege.

Dan vandaagvrijdag, 21 april. Er stond een afspraak gepland met de Overste (de regiocommandant) en een raadsman. Dit zou gaan over de transitiebegeleiding van ondergetekende. Zoals, volgens mij, al eens eerder aangegeven, hetzij in een blog dan wel op Facebook, had ik Kolonel en de Overste al te kennen gegeven dat ik wel weg wilde, er wel klaar mee was. Dus,  ik had van dit gesprek ook niet veel verwachtingen.

Wel had een collega mij de afgelopen week lid gemaakt van de groep SHK (stichting homoseksualiteit krijgsmacht) op Facebook. Ik heb deze benaming altijd vreemd gevonden, maar naar blijkt vallen “wij” transgenders ook onder deze stichting. Hierop had ik een vermelding gezien over de LHBT conferentie van defensie. Dus daar maar onder gezet; “mijn eerste keer , maar ik kom ook”. Daar bleek een reactie op geplaatst “Leuk, Inge Hofman” verder niet naar gekeken.

Waarom dit tussenstapje? Nou, ik had vandaag dus dat gesprek. Ik loop de gang in, groet iemand en loop door naar het kantoor van de overste. Vlak na het groeten en doorlopen hoor ik achter me het antwoord “goedemorgen Inge”. Vraagtekens bij mij, maar niet van lange duur, want de overste begroet mij. En ja neemt me mee naar de voorbij gelopen koffiekamer en daar zit de persoon die de reactie had geplaatst “Leuk, Inge Hofman” …….. de raadsman gender-/transitiebegeleiding dus.Even voorstelrondje en gedrieën gaan we het gesprek in.   Het is voor mij een constructief en informerend gesprek geworden. Heb over mogelijkheden, zaken, dan wel instanties gehoord waar ik het bestaan niet van wist. 

Dus eigenlijk moet ik hier ook een vriendin van Facebook, we werken voor dezelfde werkgever, bedanken. En bij deze wil ik dat dan ook doen! Als zij dit leest weet zij wie ik bedoel, want ik wil nooit namen noemen zonder toestemming. Lieve dame, bedankt voor het gesprek in “de Blije Geit” en voor de tip verder in het intranet te duiken. Dank je, het heeft mij verder geholpen.

Verder nog een (Facebook)vriendin die ik ook wil bedanken. Dank je, dat je aan de bel hebt getrokken, zonder jouw telefoontje was deze bal nooit gaan rollen en had ik gewoon alles zo gelaten en was in het donker blijven tasten. Ik weet niet of je dit ook leest, maar ook jij weet anders wie ik bedoel.  

Verder met het gesprek. Er is een uitkomst voor wat betreft mijn persoontje. Ik blijf binnen de organisatie en dus bij de DBBO (Defensie Beveiligings- en BewakingsOrganisatie). En ik blijf wachtcommandante op Vliegbasis Deelen. Verder kreeg ik te horen wat voor activiteiten er allemaal zijn en dat ik hier geen verlof voor hoef te nemen. Dit wordt door de overste ook even gecommuniceerd naar mijn direct leidinggevenden. Dit geldt ook voor contact met de raadsman.

Hoe leuk is het om tijdens zo’n gesprek, als je foto’s toont, ook nog even complimenten te mogen ontvangen over je vrouwelijke verschijning en je benen.                                                                   Er is heel veel informatie en dergelijke verstrekt en ongetwijfeld ben ik de helft misschien al wel weer kwijt.                                                                                                                                                                          Wel is het een feit dat ik mijn leven rooskleurig zag sinds mijn outcomming en mijn real life fase. Maar dat dit ook gaat gebeuren binnen defensie.

Hier hadden de dames, en later ook het overig personeel, van de vliegbasis al voor gezorgd. Maar nu dus ook binnen de DBBO, wetende dat je gesteund wordt en een vangnet hebt.  

Dus al met al een positieve week.

En nu? Nu lekker weekend, mezelf zijn en lekker mutsen in het huis.

 Liefs,                                                                                                                                  Inge xxx 

#eengelukkigedamemetmeermogelijkheden