22. mei, 2017

Tekst

De afgelopen weken waren een tijd van gemengde gevoelens. Krijg je eerst een mail op het werk waarin nog steeds staat dat je als man geregistreerd staat en dus recht hebt op een kledingpakket Man, en geen DT.

Daarover heen een mail privé dat de hormonen gestopt zijn bij het VU. Telefonisch contact blijkt niet mogelijk en op mail contact wordt niet of heel laat gereageerd. Gelukkig heb je dan nog een vriendin, die bereid is om je bij te springen met een aantal van haar pleisters, zodat je even vooruit kunt tot het volgende bezoek aan het VU.  

Dan op zaterdag een leuk feest van Mariposa 25 jaar. Was gezellig en leuk om weer vriendinnen te zien en bij te kletsen. Had ik op dat moment wel even nodig. Maar hier had ik al over geschreven in een vorig blog.   

Na het weekend verlof en me voorbereiden op de LHBT conferentie van defensie. Weet niet wat ik kan verwachten en zie wel wat het is of wordt. Het programma stond in het teken van levensfasen. Nou het was weer en soort thuiskomen. Gezellige warme mensen mogen ontmoeten.

Nadat iedereen gesetteld was en welkom geheten door de gastheren/organisatoren, begonnen we aan het programma; levenslijnen en levensfasen. Iedereen werd verzocht zijn levensloop op een flipover vel te zetten en zich aan de hand van dat vel voor te stellen.

Er is een bepaald gedeelte van mijn leven, met name mijn jeugd, wat ik liever niet deel. Dit aangegeven, was geen probleem “Je deelt wat jij wilt”. Emotionele levenslijnen, al dan niet vergelijkbaar, van velen mogen horen. Het programma duurde tot ca. 21.00 uur in de avond. Daarna volgde een gezellig samenzijn.

De volgende (donder)dag zouden we naar een wooncentrum, de Rietvinck, in Amsterdam gaan. Hier zouden we lunchen met de bewoners en er was een middagprogramma. Tijdens de lunch werd er gehoopt dat je contact zou leggen met bewoners en een gesprekje met hen aan zou gaan. Ik ga hier geen namen van bewoners noemen, maar het was moeilijk. En ik mag hopen dat dit mij bespaart blijft, zo wil ik niet oud worden.

Ik had het sowieso al moeilijk omdat ik niet de beschikking had over een net uniform (daar is een foto van maar wordt niet gepubliceerd, mijn eer te na).

Tijdens het middagprogramma wordt er door ene Thomas een nummer ten gehore gebracht die er bij mij even inslaat. Dit samen met mijn gevoel van die dag zorgt ervoor dat ik mijn emoties niet onder controle heb en dientengevolge mijn tranen dus ook niet. Ik knak. Dan brengt ook Wilko nog een nummer ter ere van zijn vader, ook heel gevoelig. Fijn is het dan dat er een “collega” naast je zit die een arm om je heen slaat en je troost. Dank je Olaf. 

Na het middagprogramma met zijn allen lekker uit eten en gezellig samen zijn en praten en lachen. Hier gaan we ’s avonds terug in Beukbergen nog even mee door. Voor mij even dan en voor velen wordt het laat dan niet vroeg.  

Vrijdag de ervaringen van de vorige dag evalueren, en in contact gebracht met een Kolonel. Kijken wat die voor me kan betekenen qua uniform voor dit soort gelegenheden. Ook wordt ik gevraagd om deel te nemen aan de werkgroep “Trans werkt”. Hier volmondig in toegestemd. En ik ben gevraagd om eventueel netwerker te worden. Dit laatste wil ik eerst over nadenken en kijken wat de toekomt brengt. Maar al met al had de conferentie zijn impact. Na de lunch naar Deelen gereden om een paar mails te versturen en te kijken of mijn verlof is goedgekeurd voor donderdag en vrijdag.  

Zaterdag eerst thuis hard met het terras aan de gang. ’s Avonds naar de Blije Geit en lekker bijpraten met Angela en Petra. Was reuze gezellig dames, en zulke avonden duren altijd te kort. Door Angela uitgenodigd voor volgende week bij haar thuis, haar verjaardag te vieren. Ik voel me vereerd. 

Dan deze week. Een heel vervelende week. Mijn verlof bleek goedgekeurd en dan zie je de weersverwachting voor de komende week. Een vooruitziende blik gehad? Ik weet het niet.

Maar dat ik blij ben met mijn verlof moge duidelijk zijn. Het wordt toch al een “vervelende” week. Op je vrije dag om 07.00 uur opstaan. Wah, zo vroeg? Ja, ik zei toch al dat het moeilijk zou worden. Dan wordt je via Facebook overvallen door het bericht dat een vriendin ook al zo’n moeilijke week voor zich heeft staan.

Goed, douchen en de nodige gezichtsverzorging/-reiniging. Op naar de schoonheidsspecialiste. Daar lig ik om 09.00 uur in de stoel en laat me lekker anderhalf uur behandelen en verwennen. Heerlijk bijkletsen, was even geleden dat ik geweest was. Complimenten over je stem krijgen. Doet mij beseffen dat de week nog zwaarder wordt, ik moet namelijk weer oefenen.

Dan gelijk door na de nagelstyliste, waar ik om even na 10.30 uur in de stoel plaats neem. Weer een behandeling van een anderhalf uur en ook hier lekker bijkletsen.

Voldaan en verzorgd keer ik huiswaarts voor de lunch en om ’s middags heerlijk te zonnen. 

Woensdag naar het MMC, Amersfoort, voor het laseren van de twee gebieden. En je dan weer super glad en vrouwelijk voelen. Nou lukte dat laatste al wel na de behandelingen van vanochtend.

’s Middags even online zoeken en digitaal shoppen. Ben een mooie fiftiesjurk tegen gekomen met een bijpassen vestje. Dus dat wordt shoppen.

Dan deze week nog trachten twee keer hard te lopen.

Vervolgens op zaterdagavond op naar de verjaardag van vriendin Angela.  

Daarna voorbereiden op maandag 29 mei, het VU. Er staan weer twee bezoeken gepland, gesprek met psychologe en daarna controle en gesprek bij de endocrinologe. En er zullen wat zaken uitgelegd mogen worden.  

En dan kan ik de komende week afsluiten en moet ik dinsdags al weer voor twee dagen aan het werk. 

Ik zei het al mixed feelings de afgelopen tijd. Maar ik ben blij dat ik mijn gevoelens eindelijk kan laten gaan.  En een zware, zonnige week voor de boeg.

 En toch supergelukkig Kus

Liefs, Inge XXX. 

#ahappygirlgoeson#