5. jun, 2017

Ma.

Eindelijk thuis. Niet dat het niet leuk was, het was super. De verrassing was totaal geslaagd.

Mijn schoonmoeder was blij verrast. En als zij je dan voor het eerst in een rok ziet en zegt "Ohh, wat mooi, prachtig" , ja dan moet je even slikken en je goed houden, en dat is niet altijd even gemakkelijk met de hormonen.

En dan te bedenken dat ik hier een dikke acht maanden geleden zo bang voor was, om haar te vertellen hoe het nou echt zat met al die ziekenhuisbezoeken en afspraken in het VU.

Achteraf vraag ik mij wel eens af, heb ik haar niet onopzettelijk bang gemaakt. Maar gedane zaken nemen geen keer. En voor mijn schoonmoeder kan ik enkel diep respect hebben. Ze heeft vorig jaar even moeten slikken, maar zo snel geaccepteerd en zich in acht maanden misschien een keertje of vier vergist. En vanmiddag? Ja, toen had ze het zelfs door en verbeterde ze zichzelf. Houdt het dan maar even droog.

En dan haar tegenwoordige manier van afscheid nemen, ik heb dit 29 jaar niet zo meegemaakt. Verbeeld ik het mij, of ziet zij mij ook liever zo?  

Op den duur de terugreis en ja dan moet je je ook nog even goed houden want er reizen twee mee.

Thuis afgeschminkt en mogen de emoties komen.  

Ma, dank je wel voor de acceptatie. Je hebt geen facebook (weet niet eens wat het is) maar dit is geschreven als een ode aan jou. Je blijft me verbazen.

Liefs, Inge.