26. jun, 2017

Bewogen week, malend hoofd.

Het was weer een bewogen week.

De tegenwerkingen blijven doorgaan, nu zelfs tot het frustreren van afspraken met het VUmc. Het proberen tegen te gaan van toetreding tot de werkgroep Trans Werkt. De planning zou beiden wel even cancelen. Op donderdag zie ik in het rooster dat ik uitgeroosterd ben voor de vergadering van Trans Werkt. Gelijktijdig zie ik dat al mijn zaterdagen (vrije pasdagen, waar ik voor betaal) zijn ingetrokken en op dienst zijn gezet.

Dit houdt in om het weekend zes twaalf uurs diensten in zeven dagen. Ik weet nu al dat ik dat niet ga trekken in mijn transitie. Maar ja goed, het is niet rechtstreeks gezegd maar toch of ik niet wat meer geduld kan hebben. Met andere woorden als mijn verlof voor het geweigerd blijft worden dan zou mijn transitiejaar met een half jaar verlengd worden.

Dan stugge diensten met kleine speldenprikjes.

Blij dat het weekend is.

 Ik zou voor/namens de SHK met vriend Wilko naar de Roze Zaterdag in Den Boch gaan. Dit werd vrij laat omgezet in de Marinedagen in Den Helder. Dit werd een lange dag. Maar een leuke dag met gemengde gevoelens. Zeer leuke mensen mogen ontmoeten en leuke intense verhalen mogen horen.

Op de heen- en terugweg gesprekken met Wilko gevoerd (hij is ook mijn transitiebegeleider binnen defensie). Tevens een klein plan van aanpak afgesproken. En wat kan die man lekker blijven pushen om mij op de defensieboot tijdens de Canal Parade te krijgen. Helaas ik ben nog steeds niet overtuigd. Maar toch een hele leuke dag gehad met Wilko, Mees, Dirk-Jan en Thimo op de marinedagen. Indrukken die blijven hangen.

’s Avonds thuis begint het malen weer over de dag, het werk en? Ja en, mijn lichaam, hoofd wil sneller en leeft toe naar de SRS operatie. 

En wat haal je je dan vreemde dingen in het hoofd. Hoe ga ik het doen?, straks alleen thuis, Krijg ik hulp? Wie gaat mijn boodschappoen halen? Wat als er plots iets met de meiden gebeurd? Hoe lang duurt het herstel? En nog veel meer van dat soort gedachten.

Ook de gesprekken van de marinedag, en vooral de drie meiden van zo rond de 17/18 blijven hoorbaar, voelbaar in het hoofd. Zo eerlijk, zo open, zo puur. 

Op het eind van de dag was ik moe. Eenmaal thuis kon ik niet naar bed. Ik heb zo uren zitten malen en tegen de urn zitten praten/ mijmeren.

Na een korte onrustige nacht vroeg op en met het huishouden begonnen. Mij daar in uitleven, dat is vaker mijn uitlaatklep geweest. Tijdens de lunch met vriendin Vicky zitten chatten. En wat is het dan toch weer raak dat ik hoor dat zij ook dat soort gedachten heeft.  Op een gegeven moment wil ik haar een foto laten zien, dan kom ik tot de ontdekking dat mijn mobiele telefoon alle foto’s heeft gewist. Het is vervelend maar gelukkig staan de meesten ook op de laptop.

Echter gaande weg de middag komt bij mij het besef dat mijn laptop is gecrasht en dat ik op de laptop van Angelique aan het tikken ben. Langzaam komt er dan iets in mijn hoofd binnen wat mij totaal sloopt. Ik had een audio bestand waarop Tina haar lach stond. Dit stond op mijn mobiel en laptop en heeft mij er vaak doorheen gesleept, even haar lach horen.  

Dit is die bekende druppel. De emmer loopt over en ik ben leeg, En mocht ik denken dat ik geen tranen meer had (zo langzamerhand) nou die vijver lijkt zich vanzelf te vullen. En ook zonder enige waarschuwing van te voren over te lopen. 

“In de soms eenzame uren, denk ik aan je lach.

Dan voel ik jou dichtbij me, ieder uur van de dag.

De jaren vervlogen, de tijd stond niet stil.

Maar leerde mij hoe ik jou herinneren wil.

En hoezeer onze harten ook smolten ineen,

En de zon van geluk, ook voor ons altijd scheen,

En hoe mooi onze liefde ook is geweest.

Die arm om mijn schouder mis ik nog het meest.

In de soms eenzame, moeilijke uren luisterde ik naar je lach,

Dan voelde ik me dichtbij je, ieder uur van de dag. 

En nu ……nu ben ik ook je lach kwijt.

Jouw lach nooit meer horen is nu definitief”. 

 

Afgelopen jaar twee keer verliefd geworden en gevallen. Ik had mij toen voorgenomen mijn hartje wordt van steen. Lukt schijnbaar niet, want wat ik ook doe, wat ik ook probeer te stoppen. Ik kan het niet tegenhouden. Weer begin ik iemand wel heel leuk te vinden. Zij krijgt mij telkens aan het lachen. Maar ik, ik durf niet nog een keer te vallen.

En zeker niet na deze dag. Alles ligt aan gruzelementen. Ik loop constant op mijn tenen, mijn zenuwen zijn gespannen tot aan de uiteinden, mijn hoofd? Mijn hoofd is een mallemolen. 

Goed, ik ga eens kijken of ik deze ogen dusdanig kan plamuren dat al dat gejank niet opvalt. Voor het eerst sinds lange tijd ben ik bang om naar buiten te gaan. Maar ja ik heb eten nodig. Dus moet ik boodschappen doen. En ik moet nog twee twaalf uurs diensten draaien. Morgen en overmorgen, dus toch proberen het gevoel maar weer in de stop en verbergmodus te zetten en doorgaan. 

Lief gevoel mag ik een waarschuwing van te voren wanneer de kraan opengaat, graag ruim van te voren. Want een wachtcommandante met dikke, rode ogen en tranen. Nee dat kan nog steeds niet bij defensie en zeker niet bij mijn collegae.

 Liefs Inge XXX.

 

NB. Ik dank iedereen voor hun lieve woorden van steun. Heb ze nog niet gelezen maar vannacht wel gezien dat mijn mobiel bleef knipperen, Facebook, chat, sms. Dank jullie wel. 

Nogmaals liefs Inge XXX. 

#eenweekhart