29. jun, 2017

Veranderingen

Leuke momenten.

Ja, er gebeuren gelukkig ook leuke momenten. En omdat ik de moeilijkheden van me afschrijf  en jullie daar mee verveel, wil ik jullie ook de leuke zaken niet onthouden. 

Afgelopen dinsdag een aantal mails verstuurd. Mooie en een tweetal waarmee het gevecht is begonnen. Gelijk iemand een appje(s) gestuurd, volgens mij is die persoon blij dat ik de mooie mail heb verstuurd. Hij is trots en heeft super veel respect. 

Dan de minder mooie mails. Inge is boos, boos omdat haar (nacht)rust wordt verstoord. Boos omdat er ongelijke behandelingen plaatsvinden. Boos omdat men tracht haar transitie uit te stellen. Oké, mijn emmertje loopt over. En het kost me moeite om mijn tranen en frustraties binnen te houden. En dat is vervelend, zeker op het werk.

Thuis kan ik mijn emoties de vrije hand geven, maar op het werk huilen past niet. En steeds meer met het gevoel naar het werk gaan van “Ik moet weer, is volgens mij ook ongezond.”. En laat ik het duidelijk stellen. Enkel de mensen op het MLT Deelen zorgen ervoor dat ik het daar vol blijf houden. Waarvoor dank! 

Over de minder mooie mails ga ik het verder niet hebben. Ze hebben effect en men krijgt iets door met als gevolg dat de eerste slag voor mij is. 

Dan de leuke momenten. Ik zal het chronologisch proberen.

Dinsdag zoals gezegd ook een mail verstuurd voor iets moois in de nabije toekomst, nog 36 dagen. En zoals gezegd iemand werd heel blij en heeft veel respect. En ik? woensdag kreeg ik een bevestiging en zijn de bibbers begonnen. Dit is iets waarvoor ik zenuwachtiger ben dan voor T-Style. Meer volgt dus later. Nog even een dag of 36, 37 wachten hihihi.  

Dan vandaag, donderdag. Ik moest naar het MMC in Amersfoort voor lasersessie 6.

Ging allemaal goed. Ja, die bovenlip blijf  het meest pijnlijk. Maar dat mag met een litteken en aan de binnenkant van de lip de voelbare herinnering uit mijn (onverstandige) jeugd. Goede berichten!

Zij: Er groeit daar bijna niets meer.

Ik: Nee, dat klopt, dat wil ik ook zo houden. En begin te lachen.

Zij: Waarop ze me aankijkt en meelacht. “Ik bedoel het haar grinnikt ze

Ik: Ohh, da’s ook mooi”. 

Afin ze gaat een nieuwe machtiging aanvragen bij het VU en vooral voor een onderhoudsmodus tot aan de operatie. Ook vraagt ze “Wanneer wordt je geopereerd?”

Ja, dat is nog onbekend, gaan we volgende maand over praten. Dus ik weet nog niets maar eind oktober zit mijn “transitiejaar” de RLF erop. Klinkt dat eigenlijk raar nu je al zolang zo leeft. Transitiejaar. Ja, dan is de Real Life Fase beter gekozen. Maar wat mij betreft (ik lees de blog’s van Rianne Volkering, en heb de blog van Franka van Brakel gevonden, zie telkens het geluk in de ogen van vriendin Esther Schoffelen) dus wat mij betreft mag het mes er maandag in.

Daarna door naar Ede, de opticien. Ik heb last van een van de neusvleugel van mijn bril. We hebben elkaar lange tijd niet gezien. Waarop de vrouw als eerste begint met “Goedmorgen mevrouw kan ik u helpen?” Ja, ik heb last van mijn bril.

Zij pakt de bril bekijkt de bril en aan de hand van de bril ziet zij wie er voor haar staat (vind ik knap) Zo zegt ze dat is een verandering. En wat is je haar mooi en mooi kleurtje ook.

Waarop ik mij afvraag wie de bril nodig heeft. Maar goed, blij met de complimenten natuurlijk. 

Dan naar het “eigen” dorp om boodschappen te doen. In de winkel, bij de kassa in de rij. In mijn rechterooghoek zie ik een donkerblauw uniform (ja dat uniform) aankomen met daarin een voor mij bekend persoon. Een collega, één van de weinig goede. “Sorry mevrouw. Mag ik u even voor, ik heb maar twee dingetjes en moet zo weer naar een training?” Ja hoor, gaat u maar. “Dank u, mevrouw”. Geen dank. Terwijl hij afrekent, begin ik mijn boodschappen op de band te leggen en hij loopt weg. Hij groet me bedankt me nog eens en wenst e een fijne middag. Ik dank hem met de woorden “Geen dank hoor, u ook een fijne middag en succes bij het IBT". (IBT is een vakafkorting bij ons en staat voor Integrale BeroepsvaardigheidsTraining) Hierop houdt hij zijn pas ietwat in en begint langzamer te lopen. Bij het verlaten van de winkel loop ik hem voorbij en groet hem bij zijn naam. Waarop zijn antwoord (en het zijn zijn woorden) “WTF Ben jij het? Sjezus, ik zou je zo voorbij lopen” Nou volgens mij deed je dat ook.

Hij had mij al zo’n dikke twee jaar niet gezien, sinds mijn overplaatsing naar Arnhem, wist daarvoor al wel van mijn gevoel en kende mij dus enkel als boven de 110kg.  

Hij was verbaasd over de verandering(en) het haar (waarvoor dus dank aan Mariposa) de stem (maar even uitgelegd dat de pleisters daar geen invloed op hebben, gewoon keihard oefenen) en ja het lopen op hakken.

Even heel kort gepraat, want ja, meneertje was weer eens (bijna) te laat voor de training.

De complimenten opgezogen en genoten van zijn verbazing. Alsof je dan op een grote roze wolk loopt.

 Liefs, Inge x