11. jul, 2017

Onbegrip.

Wisselende gesprekken, mails en plannings”dreiging” (kan dat grammaticaal?) Weet ik niet ga gewoon door.Al met al kwam er een moment dat even emotioneel knakte. Constant die valse toezeggingen, valse of teruggedraaide beloften. Dit werkt slopend. Geen rust meer in het hoofd, geen rust meer in het lichaam.

Bijna had men het voor elkaar. Bijna!!!

Ja, ik had mijn twijfels. Twijfels over wat ik in de godsnaam aan het doen ben. Twijfels over het stoppen of doorgaan. Stoppen zou gevolgen hebben. En eerlijk is eerlijk, JA, ik heb er (weer) aan gedacht.

Maar ik heb een aantal mensen iets beloofd. Waarvan twee vrij recent. Eén zelfs precies twee weken geleden met een High Five, de voorzitster van het Defensie Vrouwen Netwerk. Waarvan ik later ook nog een aantal lieve antwoorden in mijn envelopje las. Er hoeven geen namen onder te staan, dank je Jeanet en Chiondra.  

Dus door familie en goede vriendinnen weer uit die donkere goot getrokken. Zelfs reacties van wie je het niet direct verwacht. (dank jullie wel). Op dat moment hielpen ze wel en niet.  Wel, in de vorm van  die lieve reacties gaven steun. Nee, in de vorm van ik bleef er door huilen. Zoals al op Facebook vermeld; ik kan mij niet heugen dat mijn dochter(s) mij ooit hebben zien huilen. Nu wel.  

Enfin een antwoord op de mail die dit tot gevolg had, met de mededeling dat ik was begonnen aan dossiervorming, scheen twee dagen later iets te werken. Ik had voorlopig mijn vrije dagen terug.

Klein lichtpuntje, voorlopig. Maar het is niet normaal dat ik de volgende verstoring, aanval zit te verwachtten. Voorlopig de rug recht houden en anders tegen mijn principes in maar eens ziek melden en weer de generaal bellen. Toen leek het even goed te gaan. Nou ja, op de democratische mededeling na dan dat ik nooit met een generaal had mogen praten. Democratie binnen defensie.  

En dan nog dat denken in hokjes. Een nieuw “team”lid op het veld. Tijdens het inwerken bleek al dat meneer met vragen zat. Ik was bereid daar waar mogelijk antwoord te geven.  Tijdens ons gesprek kwam naar buiten dat hij enkel in hokjes kon denken. Bij een lesbisch stel is er één van de vrouwen het mannetje. En bij een homostel is één van de twee mannen het vrouwtje. Pardon? Ja, dat blijft je toch zien in het rollenpatroon en dat hoort ook zo één is de man in een relatie en één de vrouw.

En zie daar hij is herboren, de neanderthaler, the caveman.

Ik heb gevraagd waar hij deze mening op baseerde? Was hij een christen? Nee, maar zo hoor het. Hem verteld dat hij in hokjes, uit het verleden, dacht. Dat de maatschappij en verschillende relatievormen toch echt de laatste decennia veranderd zijn.

“Ja maar …….Vrouwen horen geen huwelijk aan te gaan met elkaar en als ze dat wel doen is er een van hen het mannetje. En bij mannen is er dan een die het vrouwtje “speelt”. En daar gelijk de vraag achter aan hoe dat dan straks in een eventuele relatie bij of met mij zat?”

Op dat moment dacht ik even, OMG, mijn pensioen is ineens wel heel ver weg!

 Maar na een weekend nadenken, toch besloten het gesprek aan te gaan en proberen dingen uit te leggen. Dat twee vrouwen een gelijkwaardige relatie kunnen hebben en twee mannen dus ook. Dat niet alles hetero is. Dat ook een (hetero)relatie tussen man en vrouw gelijkwaardig dient te zijn, in mijn ogen.

 Dat ik wel een relatie zou willen maar niet weet wanneer dit geluk mij nog eens mag treffen. En dat het dan ook een gelijkwaardige relatie dient te zijn en met een (trans)vrouw, dus een lesbische relatie.

 Mijn collega kijkt mij aan (alsof hij water ziet branden) en zegt “Ja maar iemand is toch het vrouwtje en iemand de manspersoon? En jij hebt nu voor iets gekozen. Dus wat is jouw keuze daarin?” 

Keuze? Gekozen? Moeten kiezen?  

Feit: mijn pensioendatum is ineens heel ver weg! 

Ja, ik heb en keuze gemaakt. Ik heb gekozen. Ik heb gekozen om te leven, een leven zonder masker en als mezelf. Als vrouw. De andere keuze was, zelfmoord. Zo het hoge woord is eruit.

De collega kijkt nog verbaasder. Op dit moment denk ik, ik neem de presentatie/voorlichting van een lieve collega mee. Hij mag het lezen als hij durft. Maar ik wil wel even de aandacht vestigen op een paar punten.  

Citaat:

  • De genderidentiteit komt niet overeen met de fysieke geslachtskenmerken. Het is een feit, het is geen keuze.
    • Het is een atypische genderontwikkeling:
  • Ontwikkeld zich tijdens de zwangerschap:
    • Gaat niet over en is niet te verhelpen. 

Zowaar de collega is de heel presentatie door gaan lezen. En kwam met vragen. Ik heb aan de hand van genoemde presentatie dingen kunnen uitleggen en zaken kunnen duiden.

“Het blijft moeilijk te begrijpen”. 

Ja, was het maar makkelijk en moeilijk te accepteren. 

Ook mijns zienswijze dat in iedere LHBT relatie gelijkwaardigheid dient te zijn krijg ik er niet in.

Maar goed er is een kleine vooruitgang.  

En dan nog de opmerkingen aan de poort “Je klinkt anders, lichter”,  ach dat doet een vrouw dan weer goed. 

Mees bedankt voor je voorlichtingspresentatie. Zit er over te denken om zoiets met jouw of Wilko in elkaar te zetten voor de DBBO, en dan bij de IBT- Trainingen of iets dergelijks.

 Dankbaar voor mijn familie en vriendinnen/ vrienden

Liefs, Inge xxx.