4. aug, 2017

Spelen met emoties

Een hele fijn weekeinde gehad met een hele fijne zaterdagavond bij Mariposa. Onder andere met Mary, Marlinde, Marloes en Esther. Het was reuzegezellig en de avond ging te snel. Heerlijk zitten kletsen met Esther, en zij was zo lief om mij even uit de brand te helpen. Esther weet wat ik bedoel, dank je X.

Binnenkort misschien met Esther naar Veghel, hè  Marloes. (sorry, kon het niet laten) Lacht

 

Dan zit je op een maandag ochtend lekker en gezellig te chatten met een vriendin en zaken af te spreken. Heel gezellig en fijn, heb er zin in. Ondertussen zit ik in “Mijn Dossier” van het VU te checken of mijn recept voor de EstroGel al is aangemaakt en eventueel verstuurd, want ik zit “zonder” hormonen. Zie ik dat er toch een afspraak met “mijn” psychologe Annemarie staat gepland op 12 september. Deze zou toch gekoppeld worden na 4 september samen met de endocrinologe?

Dus maar even gebeld. Reactie van het secretariaat was; “Euhh, ja laat u die maar staan, want aan het eind van het jaar zit alles en iedereen helemaal vol”. Deze uitspraak baart mij lichtelijke zorgen. Mijn 12 maanden gesprek dan in oktober dan wel november?  

’s Middags de brievenbus geopend en gelukkig een enveloppe van het VU. Is het recept toch op tijd verzonden? Nee, een oproep voor de start van de “Diagnostische fase”  op 12 september. Nu kijk ik verbaasd, volgens mij was ik daar in april 2016 al mee begonnen en loop ik op het eind van mijn Real Life Fase (RLF). Weer gebeld en het probleem voorgelegd. Afwachten! Ik word morgen terug gebeld. Ineens bekruipt mij het gevoel dat alles ver maar dan ook heel ver we is.

Zit je vorige week nog met je psychologe te praten over de SRS (Sex Reassignment Surgery) krijg je ineens dit. Ik zit al een week geen hormonen te plakken, mijn huid ziet er inmiddels niet uit. En je krijgt maar geen antwoorden.

 Dinsdag. Gebeld door het VU. De EstroGel kan nog even duren. Niet weer gaan plakken, dus geen hormonen tot aan de Gel. Die ik dan moet bestellen en ophalen in het VU. Ook even over de plotselinge wanorde in de afspraken gesproken. Nou alles wordt herzien en gemixt en nu weet ik helemaal niet meer wanneer en bij wie ik terecht kan want zoals gezegd dit jaar zit men helemaal vol. Kan zelfs zijn dat dat ik eventueel ergens bij een andere arts of andere psycholoog/ -loge kan worden gekoppeld. Op dit moment, na deze uitspraak denk ik “Zoek het maar uit”! Ik wordt volgende week teruggebeld.

 

Woensdag. Het VU heeft gebeld. Goh, ineens kan het snel. Afspraak met Annemarie op 12 september vervalt. Afspraak met Endo op 4 september blijft staan. En op 4 september wordt gekeken wanneer de 12 maanden afspraken kunnen geplaatst worden. Vermoedelijk begin 2018. Men probeert de huidige arts en psychologe bijeen te houden qua afspraken koppeling. Dus voorlopig hief ik enkel naar het VU op 22 augustus (KNO), 4 september (Endo) en 12 september (Voorlichting SRS). Dit is mijn emotioneel breekpunt.

Ik plan de meeste afspraken op vrije dagen. Mijn vakantie was ook aan vele afspraken VU en MMC Amersfoort gekoppeld. Voor overige dagen die bij het VU niet anders kunnen voer ik halve oorlogen uit bij defensie DBBO waar het begrip transgender/ transseksueel niet helemaal door is gedrongen. Althans niet hoe gaan we hiermee om.

En dan wordt er vanuit het VU even zo met je afspraken en je emoties gerommeld. Iets anders kan ik deze wanorde niet noemen.  

Donderdag. Ik ben op visite bij mijn dochter Angelique om te praten over mijn transitie en de RLF en het vervolg. Want ik begin twijfels te krijgen. Je mag je arts niet kiezen! Ik wil dr. Özer en geen Bob de Bouwer of Buurman en Buurman. Ik wou gisteren en niet ergens halfweg dan wel weet ik wanneer in 2018.

Maar mijn emoties zijn even het spoor bijster. Niet enkel en alleen door het VU. Tijdens dit bezoek aan mijn dochter wordt ik gebeld, door de verpleegkundige Sanneke. Excuses worden aangeboden, waar het mis is gegaan weet men niet. Nou heb wel enige ideeën hoor, ik wilde het ook wel uitleggen, planning misschien.  

Maar goed de vraag of ik het bericht van gisteren begrepen had dat de afspraak met Annemarie is vervallen en wordt op 4 september pas ingeklopt als ik bij de endocrinologe ben geweest. Men gaat dan kijken of ze wel weer gekoppeld kunnen worden. Het recept voor de Gel heeft ze nu zelf op de bus gedaan. Dus met enig geluk kan ik of vrijdagmiddag en anders volgende week maandag even naar het VU voor een tube EstroGel. Verder. Ja, helaas dat het zo is misgelopen met uw afspraken.

 Ach ja, ook ik krabbel wel weer op. Heb lieve dochters, lieve vriendinnen en vrienden die me steunen. Of zoals vriendin Rianne mij nog even memoreerde “als je denkt dat je doodt gaat, kun je nog 25 km verder”. En ja, ik heb met haar een bloemenafspraak staan en die wordt alleen even wat opgeschoven.

Helaas een “Kerst zonder piek” zat er al niet in volgen mijn psychologe. Maar een “Pasen zonder eieren” is nu ook verder weg dan ooit. En die laatste heb ik van die lieve Rianne gejat. Lieve dochters (Elsa en Angelique), vrienden en -dinnen dank voor jullie support en steun. Zonder dat was ik al lang gestopt.

Mijn dochters zijn dus al genoemd verder Annemarie van Gelder, Wilko Mulder en Rianne Volkering, dank jullie  voor de gesprekken en chats. Een ware steun.

Ik krabbel weer op en ga door, hopelijk de laatste 25 km. We zullen het op 4 september meemaken.  

Nu alles klaarmaken voor “This is my Pride” Boot 12 op zaterdag 5 augustus 2017.

Liefs Inge. XXX

#i'llstayfighting.