10. aug, 2017

Laat het gebeuren en geniet.

Na het gebeuren van de wanorde bij het VUmc had ik nergens geen zin meer in.

Canal Parade, This is my Pride, meevaren op de defensieboot afgezegd. Maar goed dan heb je vrienden en vriendinnen die je er bovenop praten en je steun geven. Of een schop onder je … ja dat ja!

En na een nacht erover te hebben geslapen, toch maar gaan winkelen voor de voorgeschreven kleding op de boot. Ja, want het enige wat ik nog heb in het zwart is een rok en een blouse. Voor de rest was zwart de kleur van mijn tweelingbroer. Ook dit bleek later eigenlijk niet nodig want men had mij liever in uniform op de boot gehad. Maar ja, ik had vakantie dus die mail mij nooit bereikt.

Enfin, zaterdag 5 augustus ’17, op naar Amsterdam voor de Parade. Aangekomen op het marine complex kom ik al gauw Wilko Mulder tegen, de begroeting is hartelijk en warm. Eenmaal binnen wordt ik vrij snel aangesproken door Sandra Keijer met de woorden: "Jij moet Inge zijn, welkom. Geweldig dat je toch gekomen bent, trots op je”. Deze twee begroetingen maken mij al gauw een stuk rustiger. Dan de rest van de vrienden en vriendinnen komen binnen, de begroetingen zijn als op Beukbergen. Hartelijk en warm en al gauw worden de gesprekken weer opgepakt als of ze gisteren gestopt waren. Zelfs over de “Blije Geit” werd weer gesproken, en gelachen.

Dan de uitreiking van een sculptuur en oorkonde aan de Stichting Homoseksualiteit en Krijgsmacht door de minister van Defensie. Best trots op die mensen. En dan betrek ik het even tot mijzelf, de hulp die ik van hen heb mogen ervaren sinds april doet goed. Dus ja trots op hen.

 Dan op de boot. Dé Canal Parade. Mijn eerste. This is my Pride!

En op het moment dat ik op de boot sta tussen vrienden en vriendinnen overvalt mij een gevoel. Apart dit zo te ervaren, maar heel even denk ik terug aan de wanorde bij het VU en aan de ondervonden problemen op het werk, maar het gevoel dat mij overvalt is sterker, warmer, overweldigend.

Het gevoel van: “Zoek het maar uit, This is my Pride!” (dit laatste is iets netter omschreven dan wat er toen door mij heen ging, blijf wel een dame hè!). 

Dan de (vaar)parade door de stad, de uitzinnige vreugde van de mensen, het respect en applaus dat we ontvangen als we in de houding staan, ja alles. Ik val in herhaling; Overweldigend.

En dan ineens je voeten slaan alarm!!! Ja, iets geleerd. Doe dit nooit maar dan ook nooit weer op hakken. Zelfs de truc, geleerd van Angela Willemsen, heeft nu niets geholpen, terwijl dit anders zo goed werkt. Nou niet op een boot tijden de Parade. Vijf dagen later voor het eerst pas weer hakken aan. Zelfs mijn sneakers en gevechtslaarzen zagen er als martelwerktuigen uit. Maar genoten? Ja, GENOTEN! Meer dan dat.

Dan is je vakantie voorbij. Weer aan het werk. Mensen die blij zijn dat je terug bent. Weer leuke gesprekken aan de poort. Maar het is nog te rustig. Wel lekker om er even weer in te komen maar zo duren de diensten wel heel lang. Gemiste mails lezen. Over de Parade (al genoemd), ledenvergadering van Defensie Vrouwen Netwerk, verplaatste afspraken, en je functioneringsgesprek (shit, functioneringsgesprek) ook dat nog en dan morgen al. Nou er zal wel veel opgerakeld worden over het afgelopen jaar. Want ja een vriendin had een telefoontje gepleegd en er is een bal gaan rollen, hard gaan rollen. Er is mij meerdere keren aan herinnerd dat ik nooit met die generaal had mogen spreken. Ja, ja, onze democratie. Nou inmiddels verwijs ik naar het gevoel wat mij overviel op de boot en dat is er nog steeds.

Ik zal verder niet uitweiden over mijn werkzaamheden anders ligt menig lezer(es) al te slapen voor het einde van dit blog.

Het functioneringsgesprek. Ik krijg het verslag onder ogen en wordt verzocht het door te lezen zodat ik aanvulling, opmerkingen kan geven die geplaatst zullen worden. Ik lees het verslag over mijn functioneren en val van de ene verbazing in de andere. Euuhhh, waaaat, gaat dit wel over mij? Ik heb het zelfs aan de luitenant gevraagd, Dit is mijn functioneringsverslag? “Ja, hoezo. Ken jij nog een Inge dan die hier werkt?”

Oké, ik had het al op facebook gezet. Dan denk ik dat ik toch had moeten luisteren naar Tina en de stap naar transitie en dergelijke toch in 1995 had moeten doen.  Jeeh, wat een klinkend en lovend functioneringsverslag. Dit heb ik nog nooit gehad. Zelfs mijn kwaliteiten als vrouw worden benoemd! Huh, erkenning?

Dan volgt er nog een mededeling over iets in september. Iets wat ik door de Canal Parade was vergeten. Daarover later meer.

Maar beide, het functioneringsgesprek/ -verslag en het bericht van september zorgen voor emoties en weer die vragen in het hoofd. Vragen van:  Waarom kan het niet altijd zo zijn? Waarom moet ik zoveel “vechten” en krijg ik nu zo’n verslag.

Of is het omdat, ??????????????

Goed ze krijgen nog eenmaal het voordeel van de twijfel. Nog een keer.

En eenmaal thuis slaan de hormonen toe, of anders gezegd de emoties. Emoties die ik de vrije loop laat. 

En dan verder. Ja, er liggen leuke gebeurtenissen in het verschiet. En nee ik ga ze niet benoemen. Hallo heb ik niets meer te bloggen later.

 

Voel me goed, het gaat goed! 

Liefs Inge. 

Happywiththefuture!  Hartje