19. aug, 2017

Verbazing(en)

Verbazing(en).

Ja, toen gebeurde er iets waarover ik nog steeds niet weet wie het meest verbaasd was/waren.

Maar ik ben maar overgegaan naar verbazingen omdat ik mezelf ook wel verbaasd heb doen staan de afgelopen we(e)k(en).

Zo gebeurde het dat ik op een boot stond, al bekend, maar dat er een gevoel over je heen komt en dat dat gevoel blijft. Heel apart, maar wel bevrijdend.

Dan kom je terug van vakantie en blijkt er van alles gebeurd, gesproken en gemaild te zijn. Oké, sommige mails hebben mij niet bereikt. Dit in verband met de vakantie. Helaas anders waren er dingen anders gelopen maar minstens net zo fijn. Maar achteraf is het wel jammer, zeker nu de geruchten ook mij bereiken. Ja, ik was in tenue op de boot gaan staan!

Ook verbaasd hoe goed het klikt tussen Annemarie van Gelder en mij. Hoe makkelijk ze me voor de camera krijgt, hoe makkelijk ik me bij haar uit, enz. Die klik voelt heel vertrouwd. Verbaasd over de reactie op “mijn” glimlach dan wel lach. Verbaasd over het feit dat men er zoveel warmte vanuit vindt gaan.

In het verleden twijfelde ik meer, Sinds de Canal Parade is dat veel  minder. Sinds de gesprekken met een aantal vriendinnen/vriendinnen binnen en buiten defensie is het veel minder.

Een klinkend en lovend functioneringsgesprek! Met tranen in de ogen naar huis rijden. Me afvragend waarom moet ik telkens zo vechten en dan zo’n functioneringsgesprek. Zou het dan toch allemaal makkelijker worden en anders gaan? Ja, verbaasd! 

Dan deze week op het veld. Je dienst beginnen met een rot bericht. Een collega, van de brandweer Gilze-Rijen, is tijdens mijn vakantie overleden. Veel te jong uit het leven gerukt. Toen ik dit bericht las, en haar foto zag, is er at serviesgoed gesneuveld. Deze warme persoonlijkheid was oprecht in mijn transitie geïnteresseerd, deed niet mee aan het geroddel maar kwam gewoon gezellig praten en vragen stellen. Hieruit blijkt maar weer eens “de goede gaan het eerst”.

Maar overige collega’s die aan de poort een praatje maken en mij zeggen “De vakantie heeft je goed gedaan. Je straalt, je gezicht is zo open. Ja, je straalt”. Een vroeg er zelfs “Je ogen, je uitstraling. Wat is er gebeurd?” Geen antwoord opgegeven enkel dank je wel gezegd. Maar wederom verbazing. Zowel bij hen als bij mij.

Dan eigenlijk de grootste verbazing, gisteren. Een heel rustige dag op het veld. Men is nog met vakantie of men gaat op vakantie. En het is vrijdag. Het is te merken. Maar de ochtend begint goed. Af en toe wat bezoek op de koffie. Dan komen de schoonmaaksters, hen had ik koffie beloofd. Dus gezellig gezamenlijk aan de koffie en bij dan wel verder kleppen. Tijdens dit gezellig koffie onderonsje komt de patrouille binnen. De gesprekken gaan al gauw ergens anders over. Af en toe wordt de stemming grimmiger.

En ja hoor, de schoonmaaksters gaan weg en de gesprekken gaan weer over mij. En dat niet vanuit mij. En dan krijg je de verhalen/ geruchten te horen. “Ja, de toon over jou verhard aan de overkant Inge. Ik noem geen nemen maar je kent ze wel en soms is het echt erg. Er wordt zelfs door sommigen gesproken over de Parade. Gelukkig stond je niet in uniform, vindt men”.

 (Dus! Nou de volgende Canal Parade sta ik dus in vol ornaat!)

Mijn antwoord, dus jullie hebben aan de overkant een probleem. Ik ben Inge en men kan het ermee doen en anders de andere kant opgaan. Ik ben wie ik ben en pas me niet langer aan. Er is maar één zaak belangrijk en dat is mijn transitie en mijn leven. Verder is het jullie probleem en niet de mijne.

Ik weet nog steeds niet wie het meest verbaasd was. De patrouilleleden over mijn antwoord. Of ikzelf die het antwoord zo gaf en er ook daadwerkelijk zo in stond/sta.

En als laatste. Toeval bestaat niet. Heb ik het laatst met een vriendin over permanente make-up gehad. Doet zicht de gelegenheid voor om een andere vriendin als  “model” te helpen voor haar cursus/examen. Zij een “model” en ik voor een schappelijke prijs permanente make-up.

 En er komt nog een leuke maand aan, met leuke happenings.

 Verbazingen dus.

 Liefs,

Inge xxx