30. okt, 2017

Tussenstuk(je)

Vorige week mijn lief een kleine week te logeren. Het was heerlijk om haar te zien relaxen. We hebben genoten van elkaars aanwezigheid en het gezellig gehad. Maar daar gaat dit blog niet over.

Dit blog gaat hoofdzakelijk over de zaken bij het VU en de communicatie aldaar.  

Ik werd op dinsdag 24 oktober ’17 door een onbekend nummer. Dit gebeurde onderweg.  Een vreemd voorgevoel bekroop mij. Eenmaal thuis wordt ik weer gebeld door “onbekend nummer” normaal neem ik dit niet op, maar door het onbehaaglijke gevoel neem ik op. En het voorgevoel loog niet. Het was de verpleegkundige van de endocrinologie die even leuk meedeelde dat de afspraak van komende donderdag, mijn 12 maanden afspraak wordt verschoven naar december.  Ik heb haar zover weten te krijgen dat het 21 november wordt. En op de vraag waarom? Krijg je het antwoord u bent hier pas 4 september ook geweest en er moet eigenlijk drie maand tussen zitten. Ook weet ze me te vertellen dat ze overleg heeft gehad met psychologe Annemarie de Jonge en dat die mij nog niet besproken heeft in het genderoverleg. Pardon? Ja, u bent nog niet besproken. Dit zou ze na 27 juli al doen, dit is mij toegezegd. Ja dat moet u dan maar overleggen met u psychologe.

Ik wordt verdrietig en schiet vol emotie en tranen. Uit verdriet geef ik, terwijl ik achter mij hoor “Inge, rustig niet doen”. Te laat ik schop ongecontroleerd tegen de muur, vergeet het metalen profiel als stijl, met het gevolg dat mijn voet en een paar tenen behoorlijk gekneusd raken.

Even later zit ik te huilen aan de tafel. Zij legt haar arm troost4nd om me heen en troost. Wat lief, dit zorgt dat ik rustig(er) wordt. Ook zij is geïrriteerd door het bericht.

Mijn psychologe heeft maandag 30 oktober wat uit te leggen. 

Vandaag dus naar het VU getogen voor het 12 maanden gesprek met de psychologe. Tegen 16.00 uur wordt ik door haar uit de wachtruimte gehaald. En ze begon zelf al met “Duizend maal excuses. Maar daar heb je nu niets aan en we kunnen het niet terugdraaien”.  Ze begreep niet hoe ze het vergeten was om mij te bespreken en begreep heel goed dat me dit drie maanden heeft gekost, die niet terug te winnen zijn.  

Enfin na haar te hebben bij gepraat over mijn nieuwe partner en mijn huidige situatie hebben we samen het verslag ingevuld. Met dien verstande dat ik op 17 november besproken wordt in het genderteam voor de vaginaplastiek. Dit gebeurt door een collega psycholo(o)g(e) want de mijne gaat op vakantie en is dan nog niet terug. Hopen dat dat dan wel goed gaat.

Als alles mee zit wordt ik heel misschien nog in december  (maar gezien de feestmaand is dit heel optimistisch) ander in januari ’18 opgeroepen voor controle door mevr. Elferink of haar nieuwe collega. Dan sta je op de wachtlijst.

Dus eigenlijk de voet voor niets in de vernieling geholpen. (En ja, ik weet nu al dat ik deze terugkrijg J)

Op naar 21 november, de verschoven 12 maanden afspraak endocrinologie. En dan gelijk maar even vragen of er al meer bekend is over de bespreking. 

En ja, ik weet dat velen van jullie nieuwsgierig en belangstellend zaten te wachten. Maar ik wilde eerst mijn partner en mijn dochters inlichtten.

 

Liefs, Inge.