31. dec, 2017

Een terugblik.

Eerst durfde ik me er niet aan te wagen. Maar naar lang wikken en wegen, schrijven en herschrijven toch een terugblik.

Het was een bewogen jaar. Met veel emoties, en tegenwerking. Gesprekken gevoerd en ook mooie momenten mogen mee maken.

Nieuwe mensen mogen ontmoeten en sommigen mogen leren kennen. 

Een fotoshoot mogen meemaken, ook daar weer fantastische mensen mogen ontmoeten. Mensen zonder vooroordelen. Het was fijn om tussen deze mensen te zijn. Zelf ook weer gefotografeerd, ook dat was even fijn. Een foto zal velen in het geheugen staan. En ik bedoel niet de foto waar ik kniel.

Waarom wil je dan niets schrijven? Nou om de doodeenvoudige reden ik kan niet voluit en open schrijven. Die ene foto heeft veel geopenbaard en teweeggebracht.

Onder andere dat ik het durfde, om haar die deze blik in mijn ogen kan bewerkstelligen, te vertellen dat ik verliefd op haar was. Dit deed ik met knikkende knieën en het zweet in de handen. Echter zij was ook niet dom en bleek al lang op de hoogte. Eén en één was bij haar ook twee.Vanaf dat moment begon voor mij de gelukkigste tijd van het jaar en van mijn verdere leven. Ik was verliefd en inmiddels hou ik zielsveel van deze vrouw.

Er is een kleine kring die van ons weet, vele anderen zijn nieuwsgierig. Weer anderen gokken totaal verkeerd door een berichtje op de sociale media. Weer iets geleerd. Men leest wat men wil lezen.

Kortom zij maakt mij gelukkig en is mijn steun en toeverlaat.

Ik wil jou hiervoor danken lieverd en hoop voor ons op een heel gelukkig 2018.

Dus eigenlijk kijk ik enkel nog vooruit, samen met jou aan mijn zijde.

En nu stop ik met schrijven want we gaan nog (even) in het geheim verder.

Schat weet dat ik onvoorwaardelijk van je hou en dat zal blijven doen.

 

Liefs Inge.  

@eengelukkigevrouw@eengelukkigstel.