Mijn nieuwe "levens"stapjes. Het leven na mijn wedergeboorte

1. aug, 2019

Vandaag moest ik voor controle naar het VUmc.
Eerst wachten op mijn lieftallige vrouw en chauffeuse Esther.
Zij moest eerst uit de nachtdienst thuis komen om mij naar het VU te brengen.

Eenmaal in het VUmc hoefden wij niet lang t wachten alvorens de arts assistent ons kwam halen. (Onze vriendin geniet van een welverdiende vakantie)

Bij controle bleek alles goed en goed te genezen. Voor het eerst de kleine littekens gezien en blij mee. Dit is een van de vele redenen dat ik/ wij voor dr. Özer kozen.

Toen de antwoorden op mijn vragenlijstje.

Ja, ik mag voorzichtig weer beginnen met de cardio met de mededeling; geen crosstrainer, geen zwaaiende armen op de loopband en GEEN krachttraining.

Ik mag weer volledig douchen, heerlijk zeker na bovenstaande 😀

Ja, ik mag weer een normale hand- schoudertas dragen mits deze niet boven de vier kilo komt.

Ik mag het volgende week weer gaan proberen auto te rijden, geen gordel is op eigen risico en gordel achterlangs ook.

Ook mag ik weer op mijn zij slapen, maar de sportbeha blijft om.

En NEE ik mag GEEN muren sauzen of verhuisdozen tillen. Dit vind ik erg want nu moet Esther straks alles alleen doen.

De volgende controle staat weer gepland bij dr. Özer op 13 september heel vroeg. Zij gaat me dan vertellen wat ik vanaf die dag weer mag gaan doen.

De assistent wist zich goed in te dekken en dr. Özer had hem schijnbaar goed ingelicht.

U bent weer bijgepraat/ geschreven.

Fijne dag en avond.

22. jul, 2019

Voor de geïnteresseerden.

Afgelopen dagen goed doorgekomen. Zoals al eerder gezegd het was met paracetamolletjes te doen.
Gisteren bij Ma op bezoek geweest en ja, je voelt elke drempel en bobbel in de weg.

Mocht ik vorige week iets te dubieus of ontevreden geklonken hebben. Nadat ik in het weekend een beha-wissel kon doen, kon ik dus ook het resultaat zelf aanschouwen. En ik ben meer dan tevreden.

De tape was er in het Amstelland al afgehaald maar toen werden er nog twee kleine tapjes over de wondjes onder de borst geplaatst tegen het eventuele nabloeden.
Dus ja, stil blijven zitten, armen iets omhoog maar weer niet te hoog. Laat je trouwens ook wel uit je hoofd.

Maar zondag zelf kunnen kijken voor de passpiegel en meer dan tevreden. Wederom een groot en gemeend dank je wel Dr. M. Özer.
Wat ben ik blij dat ik deze vrouw als chirurge heb gekozen.

Vandaag gaat alles al een stuk gemakkelijker. Ik kan mijn armen weer meer bewegen. Alles is wel geel en beurs en voelt nog stram.

Ook de dag door gekomen zonder de paracetamol. Je voelt het maar zoals een vriendin ooit zei “Als je denk dat je doodgaat, kun je nog 25 km door”. Nou dan kan ik nog zeker vijftig door.

Vandaag boodschapjes gedaan in de Atlas. Ga ik de andere kant op en hoef ik niet langs de sportschool, want dat mis ik, mijn sporten. En ik niet alleen, mijn lichaam ook maar dat is van latere zorg, komt wel weer goed.

Ik ben gelukkig met wat het nu is en het kan alleen maar mooier worden.
Of zoals een (andere) vriendin zegt “Je hebt er tiet veur”

Ja, en daar moet je even aan wennen. Dat er meer is en daardoor minder ruimte overblijft. Met ander woorden; de deuren mogen iets wijder open. 😀

Ik wens jullie een mooie avond en een pracht week.

#eengelukkigeinge.

18. jul, 2019

Dinsdag 16 juli
Vandaag even geen sportschool. Het sporten zal even een week of acht a tien moeten wachten. De reden volgt later.

Om 14.00 uur arriveert de fotograaf van de verkoopmakelaar. Deze komt ons appartement fotograferen voor Funda en de makelaarssite. Daarna door naar Ellen voor de nagels, de linker duim blijft deze keer blank.  Gaat er al iets dagen?

Dan op naar Amstelveen, waar we samen nog hebben genoten van een Dixieland burger. Omstreeks 18:30 uur opname in het Amstelland Ziekenhuis.
Zoals ook de vorige keer een warme ontvangst bij de receptie. Alwaar men snel doorheeft dat wij hier vaker zijn geweest en de weg naar de zaal niet uitgelegd hoeft te worden.
Op naar kamer 607. Ook daar ons even voor de vorm bij de receptie gemeld. Alwaar Charlotte ons de weg wilde wijzen, maar wij haar maar hebben verteld waar we moesten zijn.
Verpleegkundige Werner moest nog even eten en zou later komen voor de controles. Gewicht 90 kg (dank je Milja, dank je Esther), zuurstofgehalte 96%, en een bloeddruk van 109 over 72.

Dan komt de nachtdienst op. Met een bekende verpleegkundige, Joke. Heerlijk bijgepraat en gelachen. Het zaterdagavond feestje van vorig jaar is hier nog bekend. Dus vriendinnen, jullie zijn gewaarschuwd.

Ook fijn gesprek gehad met kamergenote Sabrina. Eng om te merken hoe onze levensloop op elkaar lijkt.

Na een veel te korte nacht vroeg op.
Sabrina gaat als eerste en ik sta rond 10.30 uur op de planning. Dus geen ontbijt.

Woensdag 17 juli
Omstreeks 10:30 uur word ik na de operatiekamer gereden. Eerst weer de bekende controles, en de complimenten voor het afvallen, Dr. Özer had het verteld.

Dan het tekenen op mijn lichaam. Begint het al bij u te dagen?

Tegen elf uur de operatiekamer in waar ik door alleraardigste jongedame lieftallig in mijn hals en nek wordt gestreeld en zo ben ik in slaap gevallen.

Ergens tussen 13.00 en 14:00 uur word ik wakker op de uitslaapkamer. Eerst twee perenijsjes mogen nuttigen en naar zaal gebracht.

Daar weer de nodige controles en natuurlijk willen de verpleegsters, waaronder Rianne, even kijken.

Tegen 16:00 komt Dr. Özer langs, even gepraat en ik moet geduld hebben. Ik besluit nog een nachtje te blijven. Vanavond of morgenvroeg de tape eraf en dan ga ik het wel beoordelen. De pijn valt mee, is te doen met paracetamolletje. 

Rond 18:00 uur eindelijk eten, deze keer geen witlof.
En om 18:30 uur arriveert mijn schat Esther.

Verder vanavond dit epistel schrijven, praten met Sabrina, tv en Ziggo kijken.

Leuke serie “Hit & Miss” kijken.

Donderdag 18 juli.
Vannacht geen oog dicht gedaan dankzij drie snurkende kamergenoten.
Dus de eerder genoemde serie maar uitgekeken, had ik tenminste oortjes in.

Om 06:00 uur de controles weer gehad en nu wachten op het ontbijt en de dokter. Dan de tape eraf en kijken hoe het is geworden.

Omstreeks 09.00 uur komt de arts haar ronde doen en de tape verwijderen. Links onder een blauwe plek en rechtsonder wordt een nieuw stukje tape terug geplaatst.

Verder is iedereen tevreden over de cupmaat. Nu de tape eraf is lijkt het ook een stuk beter.

Nu wachten op Esther en dan naar huis.

Rond 14.30 weer lekker thuis. Nu rusten en mezelf onder controle houden en me aan de voorgeschreven regeltjes houden. 1 augustus op controle. 

18. mei, 2019

Zaterdag 18 mei.

 

Ik was hier al maanden mee bezig. Eigenlijk al vanaf een bepaald moment in Alicante.
De laatste weken intensiever.

Mijn lief is morgen jarig en dit zouden wij vandaag vieren met een kleine kring vriend(in)en. Althans dat is wat mijn schat dacht.

Zoals gezegd had ik al ingebroken op een bepaalde feestapp van haar en deze dag iets anders georganiseerd.

Om 07:00 uur zou ik opstaan, dat had ik dan weer gedacht maar door de zenuwen voor deze dag al veel eerder wakker. Dus op tijd opgestaan.

Na het ontbijt naar Haarlem getogen om mijn beste vriendin Vicky, zij is voor mij mijn zusje, op te halen voor een gezellige dag.
Bij haar eerst aan de koffie en toen op naar het winkelcentrum bij haar in de buurt. Ik was er nu toch en moest en zou het blad van KVV (Krachttraining voor Vrouwen) in huis hebben. Even van de hak op de tak, dit als tussendoortje dit weekend is de sport en mijn voedingsdieet even minder belangrijk. Dat komt maandag wel weer op plek 1.

Goed het blad is binnen en daar in de winkel weer een leuke opmerking van de verkoopster over onze verschijning en het gelijktijdig tikken van onze hakken. Ja er zijn wel meer overeenkomsten tussen ons. 

 

Toen op naar Alphen want er moesten nog dingetjes gehaald worden. Eerst een bestelling in de kledingwinkel opgehaald. Daarna het bestelde gebak opgehaald.

Even naar huis om het gebak in den koeling te zetten en door naar de meiden van Cuts and Colours. Deze dames, vriendinnen, hebben mij weer fantastisch geholpen. Met name Saskia heeft het weer voor elkaar dat ik zonder haarwerk de deur uit durf en ga. Dank je wel Saskia.

Nog even met Vicky lunchen en de laatste boodschappen voor de visite inslaan en naar huis. En niets te vroeg. Thuis gaat de telefoon en Esther hangt aan de telefoon, ze is al in Alphen.

Gelukkig belt tijdens ons gesprek vriendin Karin aan en wordt binnen gelaten. Zij is dus ook op tijd om de verassing te complementeren.
Alles, muziek en dergelijke klaar gezet en toen kwam Esther binnen.

Zij keek al zeer verrast toen ze Vicky al zag zitten en de verassing werd groter toen ze ook Karin zag zitten.
Nadat Vicky en Karin de felicitaties en hun cadeautjes hadden overhandigd ging de muziek aan. En was het mijn beurt.

De muziek begint te spelen en daar komt het door mij uitgezochte nummer: Ik grijp uit mijn tas een papier met het gedicht wat ik deze week heb geschreven.

(Gedicht:

“Lieve Esther

Jij degene van wie ik hou,
jij bent degene die ik echt vertrouw.
De liefde die in mijn hartje bonkt,
Jouw liefde waardoor mijn hartje steeds meer vonkt.
Een vrouw die de vlinders laat fladderen,
Die een hartje in mijn lichaam laat kladderen.
Iemand waar ik echt van hou,
Dit gedichtje gaat over jou.

Mijn verlangen naar jou is zo enorm.
Het lijkt op een vroege herfststorm.
D
e wind door mijn haren.
M
ijn ogen die staren.

De blosjes op mijn wangen zijn maar voor de vorm.


Mijn verlangen naar jou is zo intens.
Jij maakt van mij een ander mens.
Ik loop te stralen.
Soms lig ik te dwalen.
Mijn verlangen naar jou is zo oprecht.
Jou liefde, is waar ik voor vecht.
De tijd tikt door, Zit ik op het juiste spoor?


Ik hou van jou en dat meen ik echt.

Lieve Esther wil je met me trouwen?.”)

Ik draag het gedicht voor met duidelijke emotie en een snik in mijn stem.

Dan doe ik een greep in de tas haal een doosje tevoorschijn en ga op mijn knieën en sluit het gedicht af met DE vraag “Esther wil je met me trouwen”?

En gelukkig Esther antwoord met een volmondig JA. 

De emoties en bijbehorende vreugdetranen vloeien rijkelijk, bij ons, bij Vicky (schat ik hoorde het wel) en bij Karin zag ik ook wel een traantje.

Daarna gezelligheid en schuift Marlinde ook bij het gezelschap aan.

Na wat drinken en gezellig bijpraten met ons allen gaan we naar het centrum en gaan we heerlijk uit eten.

We hebben een gezellige avond.

Later die avond gaat de visite huiswaarts en schrijft Vicky een prachtig stukje over onze dag op haar facebook. Dit is voor mij de knak en alle opgebouwde spanning van de afgelopen weken komt los en nu vloeien mijn tranen pas echt en val ik Esther in de armen.

 

Lieve Vicky, Karin en Marlinde dank jullie voor een fantastisch gezellige avond. Vicky, lieve zus, dank je voor deze dag en voor je prachtig geschreven woorden. Ook dank ik jou dat je ook volmondig Ja zei om te zijner tijd mijn getuige te willen zijn. Love you, sister.

Lieve mensen, dank iedereen alvast voor de vele felicitaties en reacties die we per telefoon, whatsapp, twitter en facebook mochten ontvangen.

Ik ga nu van mijn verloofde genieten en heerlijk samen een glaasje drinken.

Zou ik het bijna vergeten.
Lieve collega Anja, dank voor je cadeau en voor de heerlijke fles champagne
Esther heeft Ja gezegd dus ik ga echt twee weken afwezig zijn en ben dinsdag niet op kantoor. Dank je wel, je bent een lieve collega en vriendin. Blij dat we samenwerken.

 

Iedereen een fijne avond en alvast een welterusten.

6. mei, 2019

Het is misschien niet direct te zien en soms zou ik ook willen dat het sneller gaat. Maar een belangrijke les is wel:

Deze wist ik natuurlijk al vanuit het verleden, maar ja.
Na de operatie is ook ben/was ik aangekomen en is het geduld afgenomen in bepaalde zaken. In het resultaat van de trainingen was er een van.
Vaak had ik het geloof erin verloren, maar door de onmetelijke steun van mijn schat Esther, mijn beste vriendin Vicky en "mijn" personal trainster Milja bleef ik volhouden.

Nee het is nog niet gedaan en ik ben nog niet klaar.

Gelukkig was het de afgelopen week rustig op het werk zodat ik mijn trainingen aan het einde van de diensten makkelijker in kon passen.

Ook blijf ik rond het huidige gewicht hangen en kom ik niet of nauwelijks weer aan. Ik kan weer genieten qua eten en kan soms met Esther en/of Vicky uit eten gaan zonder mij echt druk te maken. Ook niet helemaal waar, want dan wil ik de volgende dag wat harder trainen om het onsje erbij er zo snel mogelijk weer af te trainen.

Dit gewicht moet ik vasthouden voor het komende pre-operatief onderzoek en de daaropvolgende operatie. Ook voor het komende onderzoek bij de endocrinoloog. Deze zal in juni zijn. Maar vrees niet, ik heb een volgend doel en ga lekker door en dat geduld, trachten te betrachten.

Afgelopen week veel op de voeding gelet en met het resultaat dat ik afgelopen maandag met de "Deelense dames", Mireille, Petri en Irene kon genieten van een lunch ter viering van mijn (nieuwe) huidige functie. Maandagmiddag wel weer trainen en de dinsdag en woensdag ook.

Op vrijdag een heerlijke avond met Vicky heb kunnen en durven te doen. Lekker naar Chinees restaurant Manor en daarna nog een gezellige avond onder vriendinnen op de bank kleppen.

En zaterdag? Ja, zoals gezegd de sportschool in en een tweeëneenhalf uur trainen.
’s Avonds met Esther uit eten en met Esther en Marlinde naar de bios in Utrecht.

Nou, nou twee keer uit eten ja heb het gedurfd en zowaar de bordjes leeg gegeten.

Dan de zondag.
Deze dag hadden we al rustig ingevuld. Even koffie drinken bij vriendin Saskia bij Cuts and Colours en ’s middags naar moeder Schoffelen.

Ja, dan kom je uit bed het ontbijt en het hele ochtend ritueel en sta je voor de kast. Het probleem van elke vrouw, elke dag weer.
Maar om even terug te gaan naar het begin van het verhaal: Ik was sinds mijn operatie nogal aangekomen. Het resultaat de kledingkeuze was beperkt geworden. Ook met het oog op een komende operatie ga je niets nieuws kopen. Want ik heb al wel door dat vele kledingstukken straks permanent weg kunnen en vervangen dienen te worden. Daar ben ik door het trainen eigenlijk nu al mee bezig want sommige kledingstukken zijn inmiddels echt te groot en geen gezicht meer.
Dus een greep gedaan in "het verleden" en kleding uit de kast getrokken die ik al heel lang niet meer heb gedragen.

En dan mijzelf verbazen en Esther zien glimlachen. Zoals gezegd zij heeft altijd het vertrouwen gehad en gehouden.

Voor vandaag is het lekker casual geworden een blauwe Skinny jeans en een zwart truitje. Ja, ik kan lang door vertellen maar dat doe ik niet.

Ik wil genieten van dit moment en mij verheugen op de volgende training, morgenmiddag/-avond.

Daarom sluit ik af met de spreuk op een tanktop die ik heb besteld als beloning;

BELIEVE IN YOURSELF