Mijn nieuwe "levens"stapjes. Het leven na mijn wedergeboorte

16. feb, 2020

Afgelopen vrijdag begon al met de verrassing voor Valentijn, Esther kwam met een mooie bos rozen voor mij thuis. Helaas is haar cadeautje nog onderweg. Heb netjes excuus gekregen van de beginnende firma.

Ook kwam dochter Angelique met kleinzoon Roan op visite.
Ook dank voor de prachtige bos bloemen.
Roan moest even wennen maar wat hebben we een lol gehad met ons tweetjes.
Na zijn slaapje ’s middags liep hij gestaag door de woning en ontdekte al gauw de gitaar van oma.
Verbazingwekkend haalde hij zelfs een klein toonladdertje, beginners luck J.

Daar er, door een ongeval en twee afgesloten rijstroken, een file op de N11 en A12 stond van een goede 105 minuten besloten Angelique en ik om maar iets te laten bezorgen.
Angelique ging voor de Kapsalon kip, nou dat was een voltreffer. Ik denk dat zij het de eerste dagen niet meer koud heeft gehad, hahaha, ze kreeg al snel een aardig kleurtje.

Nadat het eten gedaan was en ik nog even met Roan had gespeeld, voor zover dat ging, had mamma alles opgeruimd en bijeen gepakt voor de terugreis naar huis.

Dan is het even stil in huis.
Omstreeks 20.30 uur werd Esther wakker voor haar nachtdienst.

Angelique was een kwartiertje eerder veilig thuisgekomen, liet ze even weten via de app. Wel fijn.

 

Dan de zaterdag
Esther heeft de boodschappen gedaan en bij thuiskomst vraag ik waar het eten voor de avond is. Nou dat was de tweede Valentijns verassing, “Ik neem je mee uit eten zei ze. We gaan naar restaurant de Lelie”.
Nu is dat altijd gezellig, samen uit eten maar ik had volgens mij een probleempje van een twee kilo aan mijn voet hangen. Die ook nog eens een beperking opleverde namelijk het niet mogen belasten. En we zouden vanavond nog vriendinnen op bezoek krijgen.
“Geen gemaar” zegt Esther, “Ik heb een rolstoel voor je geregeld”.

Dus op naar de Lelie en lekker uit eten.
Dan weer vlug naar huis voor de visite.
Omstreeks 20.30 uur arriveerden vriendinnen Rianne en Saskia, net op tijd voor de koffie. Met een overheerlijke Moorkop. Ja, ….. een Moorkop.
Een gezellige avond gehad met leuke gesprekken en heerlijke hapjes. Het was ook al weer even geleden dat we elkaar live gesproken hadden.
Tegen een uur of één was de avond alweer ten einde, gezelligheid kent geen tijd, maar de tijd vliegt.

Esther en ik hebben na het uitzwaaien nog even tv gekeken en rond een uurtje of vier hielden wij het ook voor gezien.
Snaveltjes toe en oogjes dicht.

De zondag is een lazy Sunday geworden met ons beitjes nergens heen en lekker thuis.

Daar gaan we nu lekker mee door.

Voor iedereen een fijne zondag avond en voor later slaap lekker.

Liefs,
Inge.  

7. feb, 2020

Na afscheid komt een nieuw begin.

Het was heerlijk weer “voluit” sporten. Ja ik zat nog niet weer op mijn max met de gewichten. Had wel leren luisteren naar mijn lichaam. Het blijkt dat de binnen hechtingen nog lang niet allemaal zijn ingekapseld of vast gegroeid, opgelost weet ik veel. Een klein voorbeeld; de Bench Press gaat nog niet met 35 kilo.

Dus luisteren. Maar het ging lekker.
Alweer 5,5 kilo afgevallen in 12 dagen, en ik eet toch echt vijf keer op een dag. De laatste maaltijd is zelfs nog om 21.30 uur.
Het trainen ging weer lekker, had er weer zin in en een lekker schema van vier tot vijf maal per week weer trainen.

Weer rust in het werk en studie langzaam weer oppakken.
Donderdag werken op kantoor en het was gezellig met Anja, Rianne en Jane op kantoor.
Later schoof Eline nog aan voor haar intro.
Tegen 10.00 gingen we naar beneden voor de verjaardag van Bert.

En toen ging het mis.
’s Ochtends had ik de trap al naar boven genomen zoals zo vaak als ik in training ben en wil afvallen. Acht trappen naar de vierde verdieping.
Acht keer tien treden, maakt tachtig treden.
Dus naar beneden zou je dan ook acht keer tien treden moeten doen. Toch?

Nou nam ik bij de eerste trap schijnbaar acht treden en toen ging het dus mis. Wel snel, want voor ik het wist lag ik languit op den betonnen vloer in het trappenhuis.
Hoe ik gevallen ben weet ik niet meer. Dat wist ik alle voorgaande keren ook niet. Want ik ben al zo vaak door mijn enkel geklapt dat die over flexibel is en de enkelbanden zijn opgerekt. Ik ging er dus ook van uit dat dit of snel zal afzwakken of dat de enkelband weer het probleem zo zijn. Dat deze niet (in)gescheurd waren had ik al snel door want de trap oplopen ging wel weer.
Ja het was gevoelig, maar goed hoe was het ook weer? “Als je denkt dat je door gaat kun je nog 25 kilometer met je bepakking doorlopen”.
Nou van doodgaan of het denken hieraan was totaal geen sprake. 🙂
Dus we konden door. De collega’s gingen naar het verjaardag moment van Bert. En ik bleef boven goed en verzorgd achtergelaten met koffie en cool packs.

Maar dan moet je op den duur toch naar het toilet. Dus langzaam de sneaker weer aan en langzaam naar het toilet gestrompeld. Halverwege wist ik zeker dat het niet mijn enkelbanden waren want ik had het gevoel dat ik ergens op stond iedere keer als ik mijn rechtervoet op de grond zette. Nou ga je uit gewoonte twee keer kijken waar je op bent gaan staan, maar er lag niets onder mijn voeten.

Even later zijn Rianne en Jane nog naar de medische dienst gelopen om te vragen of er een arts naar mijn enkel en voet wilde en kon komen kijken. Helaas dit kon niet want ik ben een burger, en ze zouden me toch moeten doorsturen.

Dus zijn we verder gaan werken en begonnen aan de inwerk van Eline. Mijn voet begon aardig de trekken en werd pijnlijker. Dus ik heb mijn spullen gepakt en mij afgemeld dat ik toch even naar de huisarts ga om deze te laten kijken. Ik voelde dat het niet goed zat, luisterde een keer naar mijn lijf. Esther gebeld dat ik naar huis kom met de benodigde uitleg. HJ nog even een hele goede vakantie gewenst en naar huis.

Thuis aangekomen naar de huisarts en die had niet lang nodig.
Doorgestuurd naar het Alrijne in Leiderdorp voor röntgenfoto’s en eventueel gips.

Rond 15.00 uur de zeven foto’s, zoveel bevestigde eigenlijk al mijn vermoeden en angst. Helaas zat er geen kleurenvergroting bij. 
Na de foto’s de arts en naar kijken en nadat ze terugkwam was de korte uitleg “We gaan naar de gipskamer”. Dus dat was duidelijk.
Eigenlijk een goed verhaal, lekker kort ook 😀

Daar kreeg ik de verder uitleg van haar, mijn voet bleek op twee plaatsen gebroken en moest minimaal vier weken in het gips.
Na een week terug voor de controle en met veel geluk dan (hopelijk) loopgips. Maar ik moest toch wel ernstig rekening houden dat het gewoon circulair gips zou worden en ook alvast in calculeren dat ik na de vier weken wel eens een verlenging van vier weken kan krijgen.

Dus ja het was echt misgegaan. Alles staat weer stil. Voorlopig geen lopen of staan meer, dus geen sporten zelfs mijn complete bewegingsvrijheid wordt beperkt.
Ik kreeg krukken mee.
Nou dat bleek thuis al snel. Niks voor mij mede omdat ik mijn voet niet eens mag neerzetten.
Nu wil het geluk bij een ongeluk dat ik in september een geweldige bureaustoel van Esther heb gekregen voor mijn nieuwe Thuiswerkplek in ons nieuwe appartement (de vaste lezers weten dit ongetwijfeld).
Deze bureaustoel fungeert dus momenteel als mijn rolstoel. Hier kan ik zelfstandig mee bij het toilet komen en mij redelijk door het huis bewegen al moet ik het grootste gedeelte op de bank blijven met de voet omhoog.

Esther kon de donderdagnacht vrij krijgen om mij de eerste nacht te steunen en daar waar nodig te helpen. Ik heb haar rond 22.00 uur naar bed gestuurd, ze was op. En dat was logisch want ze was alweer 26 uur op en de woensdag ervoor ook al weer veel voor anderen in touw. En had op de woensdag ook maar vier uurtjes geslapen dus ja dat ga je op en duur wel merken. Dank je lieve schat voor de hulp.

 

Hier laat ik het even bij want ik zit alweer te lang met het been, lees de voet naar beneden.

Wens jullie allen een fijn weekend.

 

Liefs Inge.

30. jan, 2020

Iets loslaten wat je aan het hart gaat, dat doet pijn. En weer door.

Na lange tijd maar weer eens een blog. Het kwam er niet van, hoofd te vol met zaken die ik belangrijk vond. En nog steeds vind.
Je inzetten voor een doel, sociale veiligheid, veilige werkplekken en ga maar door. Maar niet alleen op het werk, ook daar buiten.

Ik ben meer dan dankbaar dat er mensen voor zijn opgestaan in het verleden zodat ik nu op een veilige werkplek zit. En ik zit hier met veel plezier en heb er zin in, nog elke dag fluitend, zingend naar mijn werk. Dus nogmaals wil ik jullie allen danken. Mede hieruit ontstond mijn inzet. 

Dat wat ik nu loslaat had ik een onderdeel van mijn werk gemaakt, van mij gemaakt en ik niet alleen. Ook op de afdeling kreeg ik de volle steun.

Ik heb mij meer dan een jaar hiervoor ingezet en veel bewogen en voor elkaar gekregen.
Sport, studie, thuissituatie, herstel na operaties, veel heeft hier onder geleden. Nee, niet onder mijn inzet en het plezier erin. Maar onder de tegenwerking op de achtergrond, het niet als volwaardig gezien of behandeld worden door sommigen.

Constant hebben we gedeeld, gebeld en gemaild. Helaas zonder resultaat. Ons verzoek om het met anderen te delen voor feedback bleef liggen, werd als niet nodig beschouwd. Vorige week hoorde ik van mijn medestrijdster dat ze nog steeds niet had ontvangen wat wij al een jaar vragen. Dat er nog steeds niet gesproken word met, maar over ons.

De geruchten en het kwaadspreken hebben hun tol geëist.
We hebben de spreekwoordelijke handdoek geworpen en zijn met onze trots gestopt. Ik weet niet hoe het er verder mee gaat.

Nogmaals op de afdeling, van de leiding, collegae, bedrijfsbureau kreeg ik alle steun, waarvoor dank.

Thuis kreeg ik ook alle steun van mijn vrouw Esther en mijn zus Vicky, lieverds alle dank hiervoor. Ik weet dat ik af en toe weekenden heb ingeleverd en misschien wel heb verpest. Nogmaals alle dank aan jullie, love you both.  

Loslaten.
Inmiddels heb ik mij teruggetrokken, niet opgegeven.
Ik blijf mij inzetten op mijn manier en met de mij tot beschikking gestelde hulpmiddelen. Ik blijf mij inzetten voor mijn collega´s van BMW en voor de “cliënten”.

Maar door het loslaten slaap ik weer, keert de rust thuis weer terug en heb ik mijn sport weer opgepakt. Ik heb inmiddels weer het ritme van minimaal drie tot vijf keer per week te pakken.
Ook op mijn studies probeer ik mij weer te concentreren, dat gaat iets moeilijker want dan ga je toch denken, maar ook dat gaat goed komen.

En ik steek weer meer energie in de relatie met mijn vrouw, zusje en familie.

Mijn vaste lezers/ lezeressen weten dat ik dingen ook van mij afschrijf. Misschien is dit weer zo’n stuk. Maar er zijn geïnteresseerden die niet op bepaalde sites of pagina’s kunnen en die het allemaal wel volg(d)en.

Ik ga verder en steek mijn energie ergens anders in. Heb zelfs al een nieuw (neven)doel gevonden. Ook daarin al weer steun en we zien waar dat heen gaat of tot zal leiden. Ik heb er zin in.

Liefs,
Inge.

8. dec, 2019

Afsluiting van een fijne en gezellige week.

Zoals u al hebt kunnen lezen in mijn eerdere blog, was deze week was mijn BFF/ “zusje” Vicky bij ons te logeren om verder te herstellen van haar operatie.

Lieverd het was super gezellig en we zijn blij dat je je hier zo thuis voelt.
Nuestra casa, su casa 😘

Nog een mooie jurk van haar gekregen en ben er blij mee, zit heerlijk.

Helaas moest ik je vrijdagavond alweer naar huis brengen. Nog wel lekker zitten eten bij Manor. Dan het afscheid, valt telkens zwaar.

Zaterdagochtend even met Esther naar het centrum van Alphen. Twee paar enkelaarsjes zijn kapot of versleten dus moesten er nieuwe komen. Ja, de huidige stand moet wel in ere blijven, samen zo’n 70 paar.

Daarna nog even lekker lunchen bij Grandcafé de Zaak.
op de terugweg zie ik een prachtige top/ blouse. Gewoon heel mooi, maar ik wilde doorlopen had de laatste tijd al genoeg uitgegeven. Waarop Esther mij terugtrekt en meeneemt de winkel in.

Zij wijst mij op een rok, wetende hoe mooi ik rokken en jurken vindt.
Oke, rok en top gepakt en gepast en ja, beiden ook gekocht. De rok zelf in twee maten, ook nog voor op de krimp. Want er moet weer het nodige af en dat in januari ook zeker gebeuren. Als eerst mijn longen maar weer mee willen doen.
Morgen (maandag)ochtend worden ze zeker weer getest in de sportschool. Maar goed twee rokken en de top en een bijpassend vestje, want die heb ik nodig in verband met mijn tattoos. Dan naar huis, ik aan de studie, Esther eindelijk naar bed.
’s Avonds lekker eten en samen op de bank naar “De Langste rivieren” kijken en halverwege overschakelen naar “Kopspijkers”.
Dan gaat Esther weer naar bed en ga ik nog een paar series kijken.

Vandaag (zondag) naar moeders geweest, gelijk haar truitje even terug gebracht, had ik voor haar gewassen. Leuke middag gehad met ons drieën.

Allereerst krijg ik een compliment van een van de werkneemster dat mijn haar zo leuk geföhnd zit met dank aan Mariposa (haarwerk), maar dat zeg ik niet.
En tegen de tijd dat we vertrekken nog een compliment van mijn schoonmoeder, zij is altijd kritisch over kleding, dat ik er mooi uitzie en dat het me prachtig staat. Dank je ma en dank je “zusje”.

Dan met Esther uit eten en door naar huis.

Nu een avond van elkaar genieten en dan is het weekend alweer om. Morgen staan er bij beiden alweer afspraken gepland.

Dus wij wensen jullie een fijne avond en allen alvast een fijne (werk)week.

2. dec, 2019

Deze zondag werd speciaal, zowel voor dochter als voor moeder.

Dit werd de eerste zondag dat (schoon)moeder op bezoek kon bij haar dochter.

U weet wij, Esther en ik, hebben afgelopen augustus een ander appartement gekocht. Dit complex is voorzien van een lift.
Zo kon het dus gebeuren dat moeder Schoffelen voor het eerst in twaalf jaar bij haar dochter op bezoek kon komen.
Moeder is gebonden aan haar elektrische rolstoel, hierdoor kon ze nooit eerder op bezoek komen.

Ik wilde hiervoor iets meer doen en was dus al vanaf vrijdag met de voorbereiding van het gerecht bezig.

Esther had donderdag al boodschappen voor me gehaald en vrijdag het vlees.
Dit moest in verband met de MS van moeders kip zijn, althans voor dit gerecht.

Vrijdagmiddag kwam “zus” Vicky aan om lekker een week te komen logeren.
Zo sloegen we twee vliegen in een klap. Allereerst lekker gezellig, zus op bezoek en vervolgens kon Vicky verder herstellen van haar operatie.

Vrijdagavond de kip snijden en in de sambalmarinade. Meer van het recept blijft geheim. Mijn dochters hebben het recept en dat zijn er genoeg.

Zaterdag ging Esther nog bij onze vriendinnen van Beauty All-In langs om haar Permanente Make-Up te laten bijwerken.

Vicky en ik nog even kort wat boodschappen doen. En toen kwam ik mooie sneakertjes tegen voor onze kleinkinderen. Weliswaar qua maat voor de toekomst, maar toch ik kon ze niet laten staan.
Gezien de koopwoede dus eigenlijk van de medemens stonden er van beide nog een paar en deze meegenomen.

Deze koopwoede van de medemens is ontstaan in het teken van Black Friday, dit schijnt wel te mogen. Black Friday, Zwarte zaterdag? in tegen stelling tot Zwarte Piet. Hier hoor je niemand over klagen maar mensen staan in de rijen bij de winkels. Raar eigenlijk, toch?

Maar eerlijk is eerlijk. Ook ik me hier schuldig aangemaakt, weliswaar het meeste digitaal. Maar de kleding wil je toch passen en de mobiele telefoon werd zondag vervangen door een nieuwe; de Motorola G7 Power.

Voor mij blijft het gewoon Zwarte Piet, Black Friday, Kerst met een Kerststol, jodenkoeken, negerzoenen en ga maar even door. Of halen we morgen ook de Blanke vla uit de schappen?

Goed dit was even een hak op de tak. Klinkt ook alweer bekend. 🙂

 

Terug naar de zondag.
’s Middags zaten wij gedrieën te wachten op moeders. En dit duurde vrij lang. Waarop wij ongerust het verpleeghuis belden. Ook daar sloeg de ongerustheid lichtelijk toe, daar moeder om 14.30 al vertrokken was.
Naar later bleek dat de regiotaxi Holland Rijnland moeder drie kwartier had laten wachten.
De afspraken daar worden niet zo nauw genomen.

Maar we hebben met ons vieren een reuze gezellige middag gehad heerlijk kleppen en moeder het appartement laten zien.
Daarna is Esther met haar door gegaan over het appartement en andere dagelijkse zaken en ben ik de keuken ingetrokken om daar het gerecht af te maken.
Rond 18.30 uur stond het eten op tafel inclusief de saté en andere bijgerechten.

We sloten de gezellige, en naar moeders zeggen, heerlijke dis af met een
crème brûlée. We hebben allen genoten van deze dag.
Helaas vergeten een foto te maken.

Daarna moeders zo langzamerhand weer klaar gemaakt voor vertrek want ze om half negen worden opgehaald, dit werd uiteindelijk 22.45 uur. Men wordt wel even geacht een kwartier voor de afgesproken tijd al buiten te staan wachten want men belt niet meer aan. maar dat verhaal kent u inmiddels.

Ik ga nu stoppen want Vicky en ik gaan nog even boodschappen doen want er moet wel gegeten worden.

Lieve groet,

Inge.