Mijn nieuwe "levens"stapjes. Het leven na mijn wedergeboorte

17. feb, 2019

Maandag 11 februari.
Naar logopedie, de laatste reguliere sessie. Complimenten gekregen voor de vooruitgang, ja zelf hoor je het niet, heel blij mee. Wel zijn in een spel- en vertelvorm de valkuilen duidelijke geworden, en ook de wensen. Eigenlijk wel tevreden zo. Tijdens deze sessie is ook duidelijk geworden dat ik tijdens de logopedie en op het werk beter geconcentreerd ben en de stem er wel is. Nu nog overal zo houden/krijgen.

Dinsdag 12 februari.
Mijn eerste Themadag BMW (BedrijfsMaatschappelijk Werk). Deze vind plaats in mijn oude woonplaats Harskamp. Gelijk qua stem een vuurdoop.
Rond 09.00 uur druppelen de BMW’ers binnen en worden zo door Anja en mij ontvangen. Het is een leuke dag geworden en ik was tevens belast met de fotografie.
Ook werd ik door de Overste HJ geïntroduceerd en werd even kort verteld wat ik doe dan wel ga doen voor de komende acht jaar.
Ook kapitein Marc wijdt hier nog even kort over uit en ik word enigszins verlegen van de complimenten en dergelijke.

Daarna begint de dag pas echt. Het thema is “Normen en Waarden”, de casuïstiek wordt behandeld en na een goed en heerlijke verzorgde lunch ging de middag over ketenpartner(s) en/of samenwerkingspartner(s) en nog over de werkwijze en profilering van D BMW.

Leuke gesprekken mogen voeren en weer complimenten mogen ontvangen.

De gemaakte foto’s worden onder andere gebruikt in het personeelsblad
“de Tribune” waar in ik mij ook zal voorstellen met foto. Spannend.
Maar toch mijn binnenkomst in dit onderdeel, de ontvangst, de collegae en de steun van mijn directe leiding HJ, het voelt allemaal als een warm bad.

Het is zo veilig en heerlijk werken dat ik ’s avonds, thuis op de bank, wel eens emotioneel een traan van vreugde laat gaan.

Na deze dag nog even bij twee “oud” collega’s langs op de kazerne in Harskamp.
Even bijpraten met deze mannen en een leuk weerzien.
Sjoerd is blij te horen dat het nu zo goed gaat en ook met de kinderen en kleinkinderen.
Kees en Sjoerd bedankt voor jullie steun de afgelopen jaren en tot ziens.

Woensdag 13 februari.
Druk op het werk met verschillende planningen en besprekingen. Voorbereidingen treffen voor vrijdag. Dan komt de Vaste Kamercommissie op bezoek. Verder de dagelijkse gang van zaken en de spullen van de themadag uitladen, zodat Anja rond twaalven naar huis kan.

’s Middags heb ik het kantoor weer alleen.
Nog achter verschillende zaken aan moeten bellen en mailen.
Foto’s uitsorteren en overige administratieve zaken. Het went gauw en ik leer schijnbaar snel. Tegenwoordig werk ik op de woensdag en vrijdag alleen, met Anja als vangnet thuis bereikbaar. Is nog niet nodig gebleken.

’s Avonds even ontspannen in bad en daarna weer de huishoudelijke taken.
Om 20.30 uur maak ik Esther wakker en even later kunnen we eten.Als zij daarna vertrekt naar het werk voor haar nachtdienst, pak ik mijn momentje en daarna heb ik nog tijd om het Valentijn cadeautje tevoorschijn te halen en alles klaar te zetten voor de volgende ochtend. Ik wilde vroeg naar bed, maar deed iets langer over het gedicht bedenken en schrijven.
Al met al lag ik pas rond het middernachtelijke uur in mijn mandje. Wordt een kort nachtje, want om 04.30 uur gaat de wekker weer.

 

Donderdag 14 februari, Valentijnsdag.
Om 04.45 uur weer het persoonlijke momentje en dan klaar maken om naar Utrecht te vertrekken.

Om 07.30 uur aanschuiven bij de koffie met Overste HJ en Anja en de themadag nog even kort evalueren.

Omstreeks 08.00 uur krijg ik een Messenger berichtje van Esther. Zij is lekker vroeg thuis, en blij verrast met de Valentijns verrassing, en het gedicht.

Daarna de nieuwe Beach-vlaggen uitpakken en bewonderen. De verdere zaken van de themadag opruimen en weer verder met planningen. Ook de kaarten voor de zieken en de uitgezonden BMW’ers geschreven en verzonden.
Opleidingen/bijscholingen plannen en twee vergaderingsverzoeken geaccepteerd en zelf een vergaderverzoek uitgeschreven voor de werkgroep.Het wordt tijd dat dat weer opgepakt gaat worden en sluit mooi aan bij de Focusgroep D&I (Diversiteit & Inclusiviteit).
Ook met Hinke (van D&I) bijgepraat over D&I en aangegeven als ik iets kan betekenen ik dat graag hoor. Dat zal zij zeker onthouden.

’s Middags twee roosters in SharePoint geplaatst en het land ingestuurd.
Er waren weer de nodige ruilingen en overige gaten o.a. door ziekte die weer opgevuld dan wel overgenomen zijn.
Omstreeks 16.15 uur vertrekken we met een voldaan gevoel huiswaarts.

Vanavond hoef ik niet te koken, dus houd ik het voor mijzelf ook lekker simpel.

 

Vrijdag 15 februari.
Lekker vroeg op kantoor en tot 09.00 uur alleen, vroeg beginnen en lekker doorpakken. Nu de ruimte en de rust nog, voor de Vaste Kamercommissie arriveert.

Rond 10.00 uur nog snel een paar informatiemappen bijdraaien.

En telefoon vanuit het VUmc. Mijn afspraak is verplaatst. In eerste instantie denk je nee he toch niet weer. Maar na het telefoontje werd het duidelijk.
De zorgverzekeraar heeft “Groen licht” gegeven voor de Mamma-augmentatie (borstvergroting). Het mooiste Valentijn cadeau.
Zeer blij, 28 februari de jaarlijkse controle en het passen van de protheses.
Gelijk Esther gebeld en op de hoogte gebracht van het nieuws. Eindelijk na maanden de goedkeuring binnen bij het VU. Het ging even anders dan normaal, normaal weet de client het al eerste. Maar ik heb nog niets binnen. We wachten twee weken vol (on)geduld af. 

In de loop van de dag komen er nog twee acceptaties binnen voor de vergadering van Trans Werkt, gaat ook goed.
Rond 16.00n uur besluit ik er eind aan te breien. Yes, WEEKEND.

 

Zaterdag 16 februari.

Veel te vroeg wakker, dus gelijk maar beginnen. Eerst mijn momentje pakken, want er vallen er dit weekend een paar uit. Daarna beginnen met het huishouden, ramen lappen. Het is heerlijk weer.

Daarna met Esther, zodra zij wakker is, kort slaapje na de nachtdienst, boodschappen doen. Rondlopen zonder haarwerk, begin me steeds meer te ergeren aan dat ding.
Nog even geinen bij de kapsalon Cuts & Colours en weer naar huis.

’s Avonds vriendin Marlinde ophalen en gedrieën naar de bioscoop Pathé 020, ja sorry lezers/lezeressen ik krijg dat laatste stukje niet gezegd. Ook Marlinde blijkt geblokt door een persoontje. 

Heerlijk ontspannen bij de film Alita, pracht film met wederom een open einde. Tijdens de film nog tegen Esther gezegd dat de hoofdrolspeelster mij aan onze vriendin Vicky doet denken.

Zondag 17 februari.
Voor dat we naar moeders vertrekken nog even een cadeautje shoppen in Leidsenhage voor onze vriendin Karin.

Daarna naar moeders, nog steeds schrikken van de slechte zorg en verzorging in het nieuwe kleinschalig wonen. Wat is dit allemaal slecht. Gaan we tegenwoordig zo met de ouderen om?

Van het bezoek aan moeder door naar vriendin Karin. Lekker en gezellig zitten bijpraten. Toen Karin wilde gaan koken hebben wij haar verrast en mee uit eten genomen.

Om vervolgens nog even bij haar thuis te zitten. Later naar huis, want ik moet de was nog binnen halen. En daarna gezellig met Esther op de bank.

Wij zeggen een fijne zondagavond verder en voor straks welterusten.

#eenvrouwophaarstek
#eengelukkigstel

 

8. feb, 2019

Deze week voor het eerst, sinds lange tijd, weer een “volle” week gedraaid. Veel administratieve zaken afhandelen die ik nu weer kan en moet regelen in verband met de nieuwe arbeidsplaats.

De woon- werkvergoeding regelen, de flexdag opnieuw inschieten, eigen telefoonnummer aanvragen.
Mijn flexdag op maandag gezet. Omdat Esther pas op maandagavond/-nacht weer moet beginnen hebben we zo de maandag ook nog samen.

Ook hebben we dingen op ons kantoor omgezet. Ik ben verhuisd naar een ander bureau, op eigen verzoek. Nu kunnen we elkaar aankijken zonder dat we achter de schermen verstopt zitten.
Volgende week nog een paar aanpassingen in verband met de kabelgoten zodat de kabels veilig zijn, maar met name onze hakken. Lacht

Het nieuw account ingeregeld, hoor er nu echt bij en kan overal bij zonder dat we hoeven mailen. 
Vele mails moeten beantwoorden, en versturen.
Toegetreden tot de Focusgroep D&I (Diversiteit en Inclusiviteit), in maart de eerste vergaderingen.
Ingeschreven, op verzoek van mijn Overste, voor de Transgender Conferentie, in juni.

Vele agenda’s toevoegen, beheren en plannen. Veel stukken lezen, en roosters uitwerken en plannen.

Tussen de planningstaken en administratieve zaken door samen met Anja de voorbereidingen doen en uitwerken voor de eerste Themadag BMW van dit jaar.

Overleg met Ellen, over het geschreven stukje “Even voorstellen”, voor in de Tribune van maart. Zij heeft mijn website gevonden en bekeken en is ook blij met een fotografe in de eenheid.

Vrijdag 8 februari.

Vandaag het hele kantoor voor me zelf. In het begin van de ochtend van 06.30 uur tot ca. 09.00 uur zelfs de hele vleugel. Lekker ongestoord doorpakken.
Nog wat telefoontjes gepleegd en niemand reageert vreemd of verspreekt zich in gender.
De bevestiging voor de conferentie is ontvangen.

Daarna nog wat mappen doornemen.

Nu een studiemiddag thuis en weekend.

Iedereen een fijn weekend.

3. feb, 2019

Maandag een van de laatste logopedie lessen gehad. Complimenten gekregen om mijn toch aanwezige vrouwelijke stem. En uiteraard ook een beetje op mijn donder (concentratie is het advies) want anders wil ik nog wel eens wat zakken.

28 februari nog een keer heen en dan alsnog de valkuilen ontdekken. En dan eventueel over een 3 tot 6 maanden nog een afspraak om de verder vordering even te beluisteren. Het werkt wel degelijk mee dat ik nu op een heel ander onderdeel en in een heel andere wereld werk, meer vrouwelijke collega’s en telefoongesprekken.

Maar ook in de dagelijkse werkzaamheden krijg ik steeds vaker complimenten over mijn stem en voorkomen. De bronchitis die sinds Spanje weer terug is werkt wel eventjes tegen.

Dit vertel ik Esther, als we teruglopen naar de auto, in alle euforie en let niet op de scheefliggende tegels op de Neuhuyskade in Den Haag, en zwik de linkerenkel en lig lang uit op het trottoir.

Dinsdag komt een (oud)collega Roland, inmiddels ook in een ander functie mijn PGU (Persoons Gebonden Uitrusting), die ik niet meer nodig heb, halen.

Ik schreef al eens eerder het blauwe uniform gaat uit.

Deze collega heeft met mij gewerkt in onder andere Ede. Hij vond het al toevallig twee personen met dezelfde achternaam binnen hetzelfde onderdeel, met eenzelfde geboortejaar.  
Even kort; de collega zit bij mij op kantoor in geuren en kleuren te vertellen dat hij met een Hofman gewerkt heeft en tijdens zijn verhalen wordt het mij en Anja wel heel duidelijk dat hij mij niet herkend. Als ik hem vertel met wie hij gewerkt heeft en van wie hij nu de spullen komt halen valt zijn mond open van verbazing. Na even een paar keer geslikt te hebben klinken de woorden “Maar nu klopt het plaatje”. Cool

Hoe mooi!

Afgelopen week kwamen de brieven dan daadwerkelijk binnen, waarvan ik de laatste wel het meest gewenst en de allermooiste vindt. De “tijdelijke tewerkstelling” tot 01 maart 2027 op mijn nieuwe functie.

Vanaf 1 februari dus daadwerkelijk werkzaam op BedrijfsMaatschappelijk Werk. Nu werkte ik daar al een poosje op re-integratie basis en stroomde steeds verder in.Maar vanaf nu vol aan de bak.

Oh, en dan is er het moment dat je een stukje moet schrijven voor “de Tribune”, ons personeelsblad. Ja, “even voorstellen”, je kent dat wel, wie je bent, waar en met wie je woont, wat je hebt gedaan en wat je doet, je hobby’s enzovoort. En daar ging het dus mis J Ik schrijf waarheidsgetrouw over mijn hobby’s. Fotografie (ooit), koken en de nieuwste hobby oud en nieuw vieren in Rojales, Alicante.

En door het opschrijven en mijn collega Anja even laten meelezen, ging ik dus voor de bijl.
Ben nu aangewezen als de nieuw(st)e afdelings-, onderdeel fotografe van de BMW.

Dit vooral voor de themadagen, FLO-recepties (rustig maar: Functioneel Leeftijds Ontslag) Nu ben ik al druk betrokken bij de voorbereidingen van de themadagen. Samen met Anja de ondersteunende taken op ons genomen en nu dus ook weer de camera’s in handen nemen. Ben benieuwd wat er is blijven hangen.

Maar goed komende dinsdag volledig aan de gang, en ja ook een stukje in opleiding.
Vanaf dinsdag zaken regelen die nu wel kunnen zoals, reiskosten, vast telefoonnummer, werkmobiel enz.
De overige zaken waren we al druk mee bezig en zijn afgelopen vrijdag al in werking gezet.

Dus goed begin van aanvang weekend. De (linker)enkel zakte al af.

En zaterdagmiddag/-avond stond de verjaardag van collega en zeer goede vriendin Mireille op het programma. Dus ’s middags gingen we via de kapsalon naar de Veluwe. Op weg naar de auto ging het mis. De linkerenkel zakte lekker af en ik begon weer aan sporten te denken wat toch echt nodig begint te worden.

Eén misstap en ik knal volledig door een enkel. Even strompelen en door, van een vriendin geleerd “als je denkt dat je doodgaat, kun je nog 25 kilometer”, naar de auto. En hop naar de Veluwe. Nog even snel bij dochter Angelique de knuffelhamsters voor kleinzoon Roan en Kleindochter Emily afgegeven.

Rond 18.00 uur bij Mireille. Een gezellige avond die eerst met een vijftal dames, inclusief ons dus, begon met best diepgaande gesprekken in de keuken. Daarna door naar de kamer en de avond met gezelligheid voortgezet. Helaas kreeg ik het in de loop van de vorderende avond steeds benauwder. Ik ben namelijk allergisch voor katten. Rond 23.00 afscheid genomen en afgesproken dat we binnenkort weer eens met “de Deelense dames” bij elkaar moeten komen.

 

Eenmaal thuis blijkt dat de (rechter)enkel goed is gezwollen en ik dus heldhaftig zeg dan maandag maar sporten.

Zondagmiddag ook al een leuke middag. Op bezoek bij de moeder van Esther. Die is afgelopen week verhuisd naar een nieuw verzorgingstehuis, kleinschaliger wonen.  Wij hebben een speciale klik met ons beiden, beiden schorpioen en ook zij heeft me het afgelopen jaar behoorlijk gesteund.
Aan het eind van de middag zegt zij weer eens “En hou je nou eens op met dat U”.
Ik vraag wat moet ik dan zeggen? Nou moeders bijvoorbeeld.

Wat lief en wat voel ik me opgenomen en gevleid.

Nu het pootje omhoog en twee kussens eronder morgen geen sport(en) en de enkel heeft een 30 uur om af te zakken. Want een knap iemand die mij dinsdag tegenhoudt. Dinsdag weer heerlijk naar en aan het werk. Het is zo fijn om gewaardeerd te worden en weer ergens bij te horen op het werk.

 

Fijne avond en voor straks welterusten. 

Inge.

 

15. jan, 2019

Nu is het zo dat ik al enige weken weer fluitend en met plezier naar het werk ga.

Al helemaal nu bekend is dat ik op mijn nieuwe werkplek mag blijven tot aan de pensioendatum. En niet alleen ik ben bij, ook mijn nieuwe collegae zijn blij.

Anja is blij en durft weer aan verlof te denken.

Het is nog even wachten voor ons beiden dat we alles in werking en over kunnen zetten, daar per 1 februari hopelijk alles rond is.

En dan kom je met een collega uit de regio in gesprek, die even snel een half uurtje bij ons zit te werken.

Het is tijd voor de koffie en het kantoor van Anja en mij is dan vaak de zoete inval.
Dus ik kom in gesprek met Jo-Ann en tot ik begin te hoesten had ze totaal geen idee. Dus mijn traject verteld en hoe fijn is het dan om te horen dat ze niets doorhad, zelfs niet toen ik telefoneerde.

Daardoor moest ik dus ook hoesten, ben verkouden en heb een nare kriebel in de keel.

En dan zegt ze out of the blue “Ik heb diep respect voor je en vindt je een topper”.
En dan ….. begin ik te blozen.
Maar wat een fijne opsteker is dit en wat een heerlijk gevoel om eindelijk eens zo te werken.

 

Lieve groet en een fijne avond,

Inge.

6. jan, 2019

Afgelopen, ja de vakantie is afgelopen. Nu denk ik dat er velen denken en nu terugdenken aan de afgelopen week in Spanje. Ja ook, maar gisteren was de dag, de dag van het gemis en terugdenken aan…… 5 januari 2011, 04.12 uur.

In verband met onze vroege vlucht heb ik dus niet geslapen en ben in een keer doorgegaan. 
Dit was niet enkele omdat we zo vroeg op het vliegveld moesten zijn en dus een vroege controle van het appartement kregen. Nee, dit was omdat het terugdenken automatisch weer begon.

Ik heb dit schijnbaar niet onder controle. De datum, het moment staat in mijn geheugen gegrift. Ik dacht dat het niet opviel en dat ik de dag redelijk doorkwam.

Maar het bleek dus wel opgevallen. Nu wij het er vandaag over hadden, wist Esther precies de momenten te vertellen, en had ze de reden van het afwezige en stille gedrag heel goed door. Hartje

Lang heb ik nagedacht of ik überhaupt iets zou noteren en toch ineens kwam het gevoel dit eerst te moeten opschrijven alvorens ik eventueel aan een blog over de vakantie begin, als dat er mocht komen. 

Tina, mijn hart behoort nu een ander maar je bent nooit vergeten en hebt een mooi plekje in mijn hart en bij ons in de woonkamer.

Er is weer liefde in mijn leven. De liefde is doorgegeven.

Voor nu wens ik iedereen een fijne voortzetting van de avond.

Lieve groetjes, Inge.