Mijn nieuwe "levens"stapjes. Het leven na mijn wedergeboorte

18. mei, 2019

Zaterdag 18 mei.

 

Ik was hier al maanden mee bezig. Eigenlijk al vanaf een bepaald moment in Alicante.
De laatste weken intensiever.

Mijn lief is morgen jarig en dit zouden wij vandaag vieren met een kleine kring vriend(in)en. Althans dat is wat mijn schat dacht.

Zoals gezegd had ik al ingebroken op een bepaalde feestapp van haar en deze dag iets anders georganiseerd.

Om 07:00 uur zou ik opstaan, dat had ik dan weer gedacht maar door de zenuwen voor deze dag al veel eerder wakker. Dus op tijd opgestaan.

Na het ontbijt naar Haarlem getogen om mijn beste vriendin Vicky, zij is voor mij mijn zusje, op te halen voor een gezellige dag.
Bij haar eerst aan de koffie en toen op naar het winkelcentrum bij haar in de buurt. Ik was er nu toch en moest en zou het blad van KVV (Krachttraining voor Vrouwen) in huis hebben. Even van de hak op de tak, dit als tussendoortje dit weekend is de sport en mijn voedingsdieet even minder belangrijk. Dat komt maandag wel weer op plek 1.

Goed het blad is binnen en daar in de winkel weer een leuke opmerking van de verkoopster over onze verschijning en het gelijktijdig tikken van onze hakken. Ja er zijn wel meer overeenkomsten tussen ons. 

 

Toen op naar Alphen want er moesten nog dingetjes gehaald worden. Eerst een bestelling in de kledingwinkel opgehaald. Daarna het bestelde gebak opgehaald.

Even naar huis om het gebak in den koeling te zetten en door naar de meiden van Cuts and Colours. Deze dames, vriendinnen, hebben mij weer fantastisch geholpen. Met name Saskia heeft het weer voor elkaar dat ik zonder haarwerk de deur uit durf en ga. Dank je wel Saskia.

Nog even met Vicky lunchen en de laatste boodschappen voor de visite inslaan en naar huis. En niets te vroeg. Thuis gaat de telefoon en Esther hangt aan de telefoon, ze is al in Alphen.

Gelukkig belt tijdens ons gesprek vriendin Karin aan en wordt binnen gelaten. Zij is dus ook op tijd om de verassing te complementeren.
Alles, muziek en dergelijke klaar gezet en toen kwam Esther binnen.

Zij keek al zeer verrast toen ze Vicky al zag zitten en de verassing werd groter toen ze ook Karin zag zitten.
Nadat Vicky en Karin de felicitaties en hun cadeautjes hadden overhandigd ging de muziek aan. En was het mijn beurt.

De muziek begint te spelen en daar komt het door mij uitgezochte nummer: Ik grijp uit mijn tas een papier met het gedicht wat ik deze week heb geschreven.

(Gedicht:

“Lieve Esther

Jij degene van wie ik hou,
jij bent degene die ik echt vertrouw.
De liefde die in mijn hartje bonkt,
Jouw liefde waardoor mijn hartje steeds meer vonkt.
Een vrouw die de vlinders laat fladderen,
Die een hartje in mijn lichaam laat kladderen.
Iemand waar ik echt van hou,
Dit gedichtje gaat over jou.

Mijn verlangen naar jou is zo enorm.
Het lijkt op een vroege herfststorm.
D
e wind door mijn haren.
M
ijn ogen die staren.

De blosjes op mijn wangen zijn maar voor de vorm.


Mijn verlangen naar jou is zo intens.
Jij maakt van mij een ander mens.
Ik loop te stralen.
Soms lig ik te dwalen.
Mijn verlangen naar jou is zo oprecht.
Jou liefde, is waar ik voor vecht.
De tijd tikt door, Zit ik op het juiste spoor?


Ik hou van jou en dat meen ik echt.

Lieve Esther wil je met me trouwen?.”)

Ik draag het gedicht voor met duidelijke emotie en een snik in mijn stem.

Dan doe ik een greep in de tas haal een doosje tevoorschijn en ga op mijn knieën en sluit het gedicht af met DE vraag “Esther wil je met me trouwen”?

En gelukkig Esther antwoord met een volmondig JA. 

De emoties en bijbehorende vreugdetranen vloeien rijkelijk, bij ons, bij Vicky (schat ik hoorde het wel) en bij Karin zag ik ook wel een traantje.

Daarna gezelligheid en schuift Marlinde ook bij het gezelschap aan.

Na wat drinken en gezellig bijpraten met ons allen gaan we naar het centrum en gaan we heerlijk uit eten.

We hebben een gezellige avond.

Later die avond gaat de visite huiswaarts en schrijft Vicky een prachtig stukje over onze dag op haar facebook. Dit is voor mij de knak en alle opgebouwde spanning van de afgelopen weken komt los en nu vloeien mijn tranen pas echt en val ik Esther in de armen.

 

Lieve Vicky, Karin en Marlinde dank jullie voor een fantastisch gezellige avond. Vicky, lieve zus, dank je voor deze dag en voor je prachtig geschreven woorden. Ook dank ik jou dat je ook volmondig Ja zei om te zijner tijd mijn getuige te willen zijn. Love you, sister.

Lieve mensen, dank iedereen alvast voor de vele felicitaties en reacties die we per telefoon, whatsapp, twitter en facebook mochten ontvangen.

Ik ga nu van mijn verloofde genieten en heerlijk samen een glaasje drinken.

Zou ik het bijna vergeten.
Lieve collega Anja, dank voor je cadeau en voor de heerlijke fles champagne
Esther heeft Ja gezegd dus ik ga echt twee weken afwezig zijn en ben dinsdag niet op kantoor. Dank je wel, je bent een lieve collega en vriendin. Blij dat we samenwerken.

 

Iedereen een fijne avond en alvast een welterusten.

6. mei, 2019

Het is misschien niet direct te zien en soms zou ik ook willen dat het sneller gaat. Maar een belangrijke les is wel:

Deze wist ik natuurlijk al vanuit het verleden, maar ja.
Na de operatie is ook ben/was ik aangekomen en is het geduld afgenomen in bepaalde zaken. In het resultaat van de trainingen was er een van.
Vaak had ik het geloof erin verloren, maar door de onmetelijke steun van mijn schat Esther, mijn beste vriendin Vicky en "mijn" personal trainster Milja bleef ik volhouden.

Nee het is nog niet gedaan en ik ben nog niet klaar.

Gelukkig was het de afgelopen week rustig op het werk zodat ik mijn trainingen aan het einde van de diensten makkelijker in kon passen.

Ook blijf ik rond het huidige gewicht hangen en kom ik niet of nauwelijks weer aan. Ik kan weer genieten qua eten en kan soms met Esther en/of Vicky uit eten gaan zonder mij echt druk te maken. Ook niet helemaal waar, want dan wil ik de volgende dag wat harder trainen om het onsje erbij er zo snel mogelijk weer af te trainen.

Dit gewicht moet ik vasthouden voor het komende pre-operatief onderzoek en de daaropvolgende operatie. Ook voor het komende onderzoek bij de endocrinoloog. Deze zal in juni zijn. Maar vrees niet, ik heb een volgend doel en ga lekker door en dat geduld, trachten te betrachten.

Afgelopen week veel op de voeding gelet en met het resultaat dat ik afgelopen maandag met de "Deelense dames", Mireille, Petri en Irene kon genieten van een lunch ter viering van mijn (nieuwe) huidige functie. Maandagmiddag wel weer trainen en de dinsdag en woensdag ook.

Op vrijdag een heerlijke avond met Vicky heb kunnen en durven te doen. Lekker naar Chinees restaurant Manor en daarna nog een gezellige avond onder vriendinnen op de bank kleppen.

En zaterdag? Ja, zoals gezegd de sportschool in en een tweeëneenhalf uur trainen.
’s Avonds met Esther uit eten en met Esther en Marlinde naar de bios in Utrecht.

Nou, nou twee keer uit eten ja heb het gedurfd en zowaar de bordjes leeg gegeten.

Dan de zondag.
Deze dag hadden we al rustig ingevuld. Even koffie drinken bij vriendin Saskia bij Cuts and Colours en ’s middags naar moeder Schoffelen.

Ja, dan kom je uit bed het ontbijt en het hele ochtend ritueel en sta je voor de kast. Het probleem van elke vrouw, elke dag weer.
Maar om even terug te gaan naar het begin van het verhaal: Ik was sinds mijn operatie nogal aangekomen. Het resultaat de kledingkeuze was beperkt geworden. Ook met het oog op een komende operatie ga je niets nieuws kopen. Want ik heb al wel door dat vele kledingstukken straks permanent weg kunnen en vervangen dienen te worden. Daar ben ik door het trainen eigenlijk nu al mee bezig want sommige kledingstukken zijn inmiddels echt te groot en geen gezicht meer.
Dus een greep gedaan in "het verleden" en kleding uit de kast getrokken die ik al heel lang niet meer heb gedragen.

En dan mijzelf verbazen en Esther zien glimlachen. Zoals gezegd zij heeft altijd het vertrouwen gehad en gehouden.

Voor vandaag is het lekker casual geworden een blauwe Skinny jeans en een zwart truitje. Ja, ik kan lang door vertellen maar dat doe ik niet.

Ik wil genieten van dit moment en mij verheugen op de volgende training, morgenmiddag/-avond.

Daarom sluit ik af met de spreuk op een tanktop die ik heb besteld als beloning;

BELIEVE IN YOURSELF

28. apr, 2019

De dinsdag nog vrij. Deze dag lekker dingen gepland.

’s Ochtends eerst naar de sportschool voor een lange krachttraining, daarna nog even half uurtje cardio. Om vervolgens naar huis te gaan, douchen. Voorbereidingen voor het eten doen.

’s Middags naar de dames van Cuts and Colours alwaar ik model zou zitten en mijn haar dus liet doen. Het resultaat mocht er zijn. Dank je Saskia, voor het aanbod.

Dan de woensdag weer aan het werk en ik was er weer vroeg bij, zelfs (alweer) als eerste op kantoor. Wat zaken opgepakt met overste HJ en gelijk over wat zaken bijgepraat.
Daarna de roosters maken en overige zaken inplannen en uitzetten.
Mijn nieuwe smartcard gehaald en nog even met Arco bijgepraat, die moest ook een nieuwe smartcard halen.

’s Middags gaf het netwerk problemen dus eerder weg en naar huis. Sporten ging niet want dan zou ik de krullen door het zweten verliezen en die wilde ik nog even een dag houden in verband met het bezoek van morgen.

De donderdag. Vroeg opstaan en naar het werk. Voorbereidingen treffen voor het bezoek van de Generaal Majoor Nico, directeur Veiligheid. Hiervoor dus het mantelpakje aan met speld.

Zelden een zo gepassioneerd mens mogen ontmoeten. Zo gepassioneerd en bevlogen als deze man is, is in een woord geweldig. Hij staat voor zijn moeilijke taak.
Tijdens de discussies en verhalen zijn verschillende zaken betreffende veiligheid en zeker sociale veiligheid de revue gepasseerd. De ochtend vloog voorbij. Aan het eind van de ochtend hebben wij de Generaal Majoor bedankt voor zijn aanwezigheid en openheid.
De generaal majoor heeft ons bedankt voor onze inzet. Maar ja, het is onze leus “onze inzet voor uw inzetbaarheid”.

’s Middags nog wat werkzaamheden trachten af te maken alvorens weer naar de sportschool te gaan.

’s Avonds de kalenders bijwerken en ik zie dat ik nog een dag langer verlof wil in mei. Dus thuis inloggen en ja, de smartcard werkt. Ik kan weer thuiswerken. Dus mijn verlof in mei met een dag verlengd. Nu van 17 tot en met de 28ste mei verlof als een van de cadeautjes voor Esther haar verjaardag. Het was moeilijk dit verlof zolang stil te houden en eigenlijk wilde ik niets zeggen als verrassing. Maar ja om niet de pech te hebben dat zij ineens heel andere plannen maakt dan ik. Toch maar aangegeven dat ik voor haar een lange week heb vrij genomen. Kunnen we gelijk de 28ste samen naar het VUmc. 

Vrijdagochtend allereerst de tijdelijke bezoekerspas ingeleverd daar de nieuwe smartcard gisteravond al werkte. Dan door naar kantoor en zowaar niet als eerste binnen, JP zit als achter de pc te werken. Even tijdens het opstarten en de koffie bijgepraat.

Daarna aan het werk. Deze ochtend begonnen met het verwerken van de mails uit mijn eigen mailbox, ook de terugkomdag van de Focusgroep Diversiteit en Inclusiviteit alweer in de agenda gepland. Deze zal in juni plaatsvinden en mij aangemeld als aanwezig.

Vervolgens verder met de mailbox van de planning & loket. Vele wijzigingen en cursussen, adaptaties en dergelijke inplannen.
Nog wat stukken digitaliseren en daar hadden we het probleem weer.
Ik werk hard en mijn collega Anja ook. Maar binnen de tijd van een kop koffie halen, ineens van 58 mails naar 3? Nee, dat kunnen wij ook niet. Wederom vele mails en dergelijke weg. Gelukkig komt er dinsdag iemand van de ICT afdeling om het te fiksen.

Het was verder rustig dat ik besluit dat ik ook thuis verder kan werken. Dus ik ga tegen 12.30 uitloggen en op weg naar huis. Kan ik Esther verrassen met mijn vroege thuiskomst.

Dat liep even anders! Zit je net op de A12 en wil je snelheid verhogen doet het autootje ineens raar. Althans trilt het alle kanten op. Dus op de vluchtstrook geparkeerd, wielen naar rechts draaien, geel verkeersvest aan en kijken.
Ja, linker achterband weinig van over. Dus ANWB gebeld en de pech gemeld. Even later wordt de Corsa op de afsleepwagen getakeld en worden we naar het servicepunt gebracht voor een nieuwe band voor de Corsa.
Dus laat thuis. Toch nog even naar de sportschool geweest voor een uur cardio.

’s Avonds op de bank en voor de tv en nog steeds zit het gesprek met de directeur Veiligheid van gisteren in mijn hoofd. 

Zaterdagochtend uitslapen, sportschool is dicht. Dus kon ik tot 08.00 uur uitslapen. Ik had al in eerdere blog geschreven dat dit voor mij uitslapen is.
Daarna rustig wakker worden en mijn momentje pakken. Niet omdat het moet maar omdat het kan, en ik had er zin in. Bijna aan het eind komt Esther thuis en gaan we samen ontbijten. Om daarna de boodschappen te doen en te lunchen bij Grand café de Zaak.

Eenmaal thuis ga ik aan het schoonmaken en kan Esther een paar uur slapen. Vanavond op visite bij buurvrouw Marinke.
De avond dreigde even bruut verstoord te worden, maar dit is verholpen door even de waarheid te vertellen.

Daarna zijn we alsnog naar buurvrouw Marinke getogen waar we een zeer gezellige avond hebben gehad en afsloten dat we het vaker moesten doen. Zeker voor herhaling vatbaar.

Nu de zondagochtend, heerlijk samen ontwaken en ontbijten en vanmiddag naar ma Schoffelen. Altijd gezellig. En verder zien we deze zondag wel.

Een gezellige middag gehad en wetende dat schoonmoeder volledig achter me staat. Heel lief van haar.
Ik ga vanavond heerlijk met en van mijn schat genieten.

Rest me enkel nog u allen een eet smakelijk, een fijne avond te wensen en alvast een goede nachtrust.

22. apr, 2019

22 april; Een kleine drie weken verder. Veel gebeurd.

Lekker blijven trainen, want nog steeds niets gehoord vanuit het VUmc.
Ja, dan maar door blijven gaan. Het is inmiddels ook alweer zover dat ik me beroerd voel als ik niet kan trainen.

Maar goed een kleine opsomming van al het gebeurde al blijft er inmiddels veel meer prive.

Veel verlof genomen om toch te sporten.

Op 11 april, een teambuilding gehad met Planning en Loket.
De ochtend ging aan de hand van collega majoor Thijn. Die kwam met het “My Motivations Insight Kleurenprofiel”. Deze is gebaseerd op het model drijfveren dat de Amerikaanse psycholoog dr. Clarence W. Graves heeft geformuleerd.

Deze test was best confronterend en het was niet het enige confronterende die dag. Mijn hoofdkleuren zijn dus blauw en groen voor diegenen die er inzicht in hebben. Het gaat mij iets te ver om mijn complete kleurenprofiel hier uiteen te zetten. Maar laat ik vermelden dat het wel erg kloppend was.  Maar laat ik mijn kleurenprofiel hier in foto weergeven.

Het tweede confronterende was/is dat mijn huidige collega’s mij aardig kunnen inschatten. Niet dat dit beangstigend is. Want de complimenten waren niet van de lucht en ik werd alom geprezen.

Wat na alle voorgaande jaren toch wel heel fijn is. Wennen zeker, maar heel warm en fijn.
En ook zij zaten niet mis in hun inschattingen. Zij moesten namelijk mijn profiel inschatten alvorens het werd getoond en uitgelegd. Dit gebeurde overigens bij iedereen. Ook bleek dat mijn huidige en naaste collega Anja nagenoeg hetzelfde kleurenprofiel heeft en ook de belangrijkste hoofdkleuren blauw en groen zijn. De test wees ook uit dat wij beiden goed samenwerken en een team zijn.

Verderop in april deelgenomen aan de vergadering van de cliëntenraad van schoonmoeder in het nieuwe verzorgingshuis.

Twee dagen daarna nog weer in het ziekenhuis geweest voor een bespreking met artsen over vaders.

Woensdag 17 april:
’s Ochtends om 07:00 uur sporten en daarna thuiswerken.
En dan rond 11:00 uur afreizen naar de Harskamp. Daar mogen fotograferen op een receptie FLO (Functioneel Leeftijds Ontslag) of terwijl prepensioen van een lieve collega Liesbeth. Zij verdient het maar toch jammer dat ze weg gaat. Zij had mij gevraagd of ik haar receptie wilde fotograferen en natuurlijk wilde ik dat voor haar doen.

Donderdag 18 april:
Een bespreking over het stroomschema BMW gehad. En vervolgens een lang weekend verlof. En wat niet vaak gebeurt, samen een lang weekend verlof.

’s Middags vanuit het werk de auto weggebracht voor de APK. Ja, dan weet men weer waarvoor men werkt. Het autootje is weer klaar en rijdt weer lekker.

’s Avonds naar het theater Castellum voor de Back to the Country Show part 8.
Dit was voor Esther en mij een thuiswedstrijd en we konden natuurlijk niet wegblijven.  Dat zouden de mensen van Savannah ons niet vergeven hebben. Het was weer een leuk weerzien en leuke gesprekken gehad. En ook hier weer complimentjes mogen ontvangen. Ik ga er misschien ooit heel langzaamaan wennen.

Vrijdag 19 april:
Eerst met Esther naar de schoonheidssalon en daarna door naar de kapsalon. Esther zag er nadien weer uit om door een ringetje te halen. Ik kon weer heerlijk met mijn mooie vrouwtje showen. 
Van daaruit zijn we vertrokken naar Amsterdam naar Madam Tussaud. Een leuke en gezellige middag daar gehad al is en blijft het jammer dat er veel bij Tussaud is verdwenen. Dan door naar vriendin Vicky voor een gezellige avond van vriendinnen onder elkaar. Heerlijk gegeten en daarna bij kleppen bij Vicky thuis. Heerlijk wijntje met Vicky gedronken. De avond vliegt weer voorbij.

Zaterdag 20 april:
Jawel, nu was het mijn beurt. Ik had mijn afspraak staan bij Titania van de salon Beauty all-in. Daarna zijn we naar ’s Gravenzande getogen voor een afspraak van Esther, lenzencontrole en ja dan maak ik gebruik van de gelegenheid om van een heerlijke uitsmijter “de Dames” te genieten. Lekker een avond thuis op de bank en ik moest met de foto’s aan de gang.

Zondag 21 april:
Alweer op tijd opstaan. Want er stonden bezoeken gepland aan Elsa, Chris en kleindochter Emily. Daar blijkt dat vriendin Petri wel heel dicht bij Elsa in de buurt woont. Ik geloof dat ze hemelsbreed een kleine 500 meters van elkaar wonen. Helaas was Petri niet thuis.

Vanuit Loenen naar Wekerom om naar Angelique, Arjan en kleinzoon Roan te gaan.

Maandag 22 april:
Vanochtend, tegen de lunch, naar het ziekenhuis. Daar zouden we met (schoon)moeder bij vaders op bezoek gaan. Van daaruit zouden wij met ma naar Zuidwijck om nog even lekker te genieten van de middag. Daar is het koeler dan in haar huidige verzorgingstehuis dus daar is ze liever.

Nou weet ik natuurlijk niet of het is opgevallen. Maar er is dus de afgelopen dagen niet gesport. Al vanaf donderdag niet. En ja ik mis het.

Ook heb ik Esther moeten beloven dat we er het weekend niet te veel over zouden hebben en zouden ontspannen. En dat ik een goede poging zo gaan doen om “normaal” te proberen te eten. Nu is vriendin Vicky mijn getuige ik heb zelfs patat gehad en een wijntje.

Zeggen en schrijven ben ik sinds 3 april wel een acht ons aangekomen. En ja, dat zit me dwars.
Het was zelfs zo dat ik geen warm eten meer lust(te). Ik mis mijn salades en mijn rauwkost.

Ja, ik vind het jammer dat morgen alweer ons weekend voorbij is.
Esther moet morgennacht weer beginnen en ik heb nog een dag vrij.
Dus morgen ook weer lekker vol. ’s Middags zit ik bij kapsalon Cuts and Colours model en gaan we eens kijken wat we gaan doen. Ik heb wel een idee en daar morgen maar eens met vriendin Saskia over babbelen.
Dan ’s avonds mijn nagels laten verwennen door Ellen.

En ’s ochtends? Yes sporten en ik ga weer aan de salades en rauwkost.

Voor nu wens ik u alvast een gemeend welterusten.

#eengelukkigevrouw
#inafwachtingvaneenberichtvanhetVUmc
#Lekkerverdersporten
#verderafvallenenbouwen

Liefs Inge.

 

3. apr, 2019

Het onmogelijke waargemaakt.

Een goede vier weken geleden bij de chirurge te horen gekregen "Ik zet je op de lijst, maar je moet afvallen voor de operatie. We plannen een weegmoment en ben je niet genoeg afgevallen, haal ik je van de lijst af".

Vandaag het weegmoment. Omstreeks 13.00 uur waren wij in het VUmc. Rond 13.30 uur binnengeroepen. Haar gezicht toen ik binnen zei eigenlijk al genoeg, maar je bent toch nerveus en blijft nieuwsgierig. Zegt haar weegschaal wel hetzelfde als de onze.

Hakken uit en op de weegschaal. Zij kijkt en kijkt me aan en kijkt nog eens naar beneden. Het onmogelijke is bewezen dat het mogelijk is, 13,6 kilo in vier (4) weken weg trainen.

Ik hoor binnenkort wanneer ik geopereerd ga worden.
Zij, vriendin Özer, zou vanmiddag ene Monique nog appen dat het door gaat. We gaan verder praten over iets tussen ons. Dus wachten we even tot Esther de spreekkamer verlaten heeft.

We hopen dat alles op tijd lukt en ze zet in de operatie lijst achter mijn naam (z.s.m.) met dien verstande als het bij haar niet lukt dan een andere chirurge, maar hoop blijft natuurlijk. In haar heb ik volledig vertrouwen en dat heeft ze al eerder bewezen.

Bij het vertrek zegt ze nogmaals "Complimenten, Top. Dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Een hele prestatie".

Nee ik stop niet. Ik blijf doortrainen en heb mijzelf een nieuw doel gesteld. Dit blijft (nog) geheim.

Daarna snel naar Alphen terug en boodschappen voor vanavond doen. Vanavond eten we lekker samen. En even geen rauwkost voor mij. Vanavond niet. Nu even een korte break en dan weer door.

Nog even bij mijn Personal Trainster, Milja, langs om haar te bedanken. Ook van haar de complimenten mogen ontvangen voor de geleverde prestatie, inzet en werk. Ook bij de vriendinnen van Cuts and Colours langs, meiden dank voor jullie meeleven afgelopen weken.

 

En natuurlijk wil ik bedanken mijn grote liefde Esther.
Lieve schat, dank voor je steun en meetrainen.
Dank voor je onmetelijke liefde. Ik hou van jou. Hartje

En nu…….. Rust.

Tot gauw. Liefs Inge.