12. apr, 2018

Week drie. Twee weken thuis.

Eigenlijk begon die week niet zo goed. Ik had op 5 april een afspraak in het VU bij de physician assistent.

Met dank aan dochter Angelique die mij bracht en weer thuisbracht.

Echter deze controle en het verloop ervan baarde mij zorgen. Allereerst werd er een complicatie geconstateerd, die maakte mij verdrietig. Er werd ook gelijk ingegrepen en de reacties hierop mede door een genderchirurg maakten mij niet erg vrolijk.

Dus begrijpelijk verliep de afgelopen week hier nogal vervelend.

Enkel en alleen thuis, veel tv, Netflix en weinig slaap door mijn bezorgdheid, en ja toegegeven angst, ook veel spelletjes op Facebook, wat kun je verslaafd raken.

Gelukkig was daar mijn schat, we bellen elke avond, die mij redelijk gerust wist te stellen.

Vandaag weer een ingelaste controle naar aanleiding van het geconstateerde. Maar deze keer wel bij dr. Özer zelf. Hier stond ik op. Tenslotte heeft zij alles geconstrueerd en mij gelukkig gemaakt. Dus volgens mijn mening kan zij het het beste beoordelen.

Vandaag was vriendin Mireille zo lief om haar middag op te offeren en mij te rijden.

Er werd mij vorige week wel gezegd dat ik zelf mocht rijden. Maar gezien de pijnscheuten af en toe leek mij dit niet verstandig. Dus gretig van haar aanbod gebruik gemaakt.

Omstreeks half twee vertrokken wij naar het VUmc en ik was bloedje nerveus.

Daar aangekomen een kop koffie voor mij en Mireille aan de thee.

Wachten en redelijk op tijd werd ik binnen geroepen. Gelukkig bij dr. Özer zelf. Nogmaals begroeten en even gebabbeld over de gemeenschappelijke kennissen. En haar bedankt voor het gekregene. 

Toen kwam het moment van de controle. Wat wist zij me gerust te stellen door te vertellen dat alles en mooi uitzag en mooi ging worden in de toekomst.

Even over de pijnprikkels gehad en ze moest glimlachen. Teken dat alles naar zijn plaats gaat en werkt dan wel gaat werken. Komt allemaal goed.

Daarna nog wat vragen van mijn kant. En ook daarin wist ze me gerust te stellen. Wederom het antwoord van “Komt allemaal goed en op die ene complicatie na zit alles op zijn/haar plek. Gaat echt heel mooi worden”.

Daarna een nieuwe afspraak gemaakt en deze kunnen combineren met die van mij lief. Dus we kunnen de volgende keer samen heen.

Voor zover maar eens, is toch al een heel stuk voor iemand van drie weken.

Ik ga lekker ontspannen en straks mijn lief van de goede berichten op de hoogte brengen. En gelukkig komt ze morgen. Kan ik haar weer heerlijk knuffelen, want dan vergeet ik de relax-stoel even.

Iedereen alvast een fijn weekend.

 

Liefs, Inge.

#eengelukkigevrouw