19. dec, 2018

Dankbaar

En dan ga je na een lange tijd weer een blog schrijven.

Niet dat er niets te vertellen viel hoor. Maar om alles in goede banen te leiden en de mensen op de achtergrond ook de mogelijkheid te geven hun werk te doen, ben ik even gaan zwijgen.

Er was genoeg te vertellen, maar om nu telkens over het huishouden te schrijven en onze bezoekjes aan de lunchroom(s). Dat kon ik ook zo wel posten.

Maar goed, de laatste blogpost was op 31 oktober.

Ik weet nog dat een goede vriendin op die dag haar verjaardag had.
Nou die had ik een dag later en op 1 november werd ik 39 jaar. Ik zie nu sommigen denkbeeldig fronzen en hoor ze denken. Ja ik ben opgehouden met tellen toen ik 39 werd.
En trouwens, volgens sommigen ben ik net twee jaar. Dit is dan weer geteld vanaf de dag dat ik met de hormonen mocht beginnen. En weer anderen zeggen dat ik net zeven maanden ben.

Mijn verjaardag in elk geval met Esther en een drietal speciale, dierbare vriendinnen gevierd.

 

Verder ben ik gaan re-integreren op een andere werkplek, dichterbij mijn huidige woonplek en een fijne, veiliger (werk)omgeving.

Ik vond en vind het super hoe ik hier welkom werd geheten en geaccepteerd werd. Na een kleine drie weken op proef meedraaien werd mij gevraagd me even kort via de mail voor te stellen. Want ja, de mensen krijgen toch veelvuldig mails van je of krijgen je aan de telefoon.

Mij kort voorgesteld en de reacties die binnenstroomden deden mij veel en ontroerden mij diep en nog steeds.

Inmiddels ben ik er een dikke maand aan het werk en waren we in afwachting van de gesprekken en de mensen die druk op de achtergrond bezig waren.

Het was een spannende tijd en het heeft van eenieder veel inspanning gevergd. En voor degenen die mij closer kennen, het leverde veel spanning op die zijn tol ging eisen.

 

Maar daarom des te blijer met het verlossende telefoontje van mijn Overste vanmiddag.

Hierin werd meegedeeld dat ik het uniform aan de spreekwoordelijke wilgen kan hangen.
Of met andere woorden het blauwe uniform gaat, na 26 jaar, uit en ik ga werken op de plek waar ik al re-integreerde. Ik ga dus naar de D BMW. De formaliteiten ga ik niet allemaal uitleggen en jullie mee vervelen.

Wat ik wel wil doen is iedereen die zich voor heeft ingezet heel hartelijk bedanken. Ik kan en ga geen namen noemen, maar jullie weten zelf wel dat ik jullie bedoel. Dank jullie wel.

Er valt een pak van hart en een last van mijn rug.

Onze kerstdagen worden dagen van ontspanning en we gaan 2019 met meer ontspanning in. Ik ben zeer dankbaar.

Degenen die ik wel wil noemen; Esther, lieve schat, dank voor je onmetelijke en altijd aanwezige liefde en steun.

Vicky Arrachart ook jij bedankt voor je onmetelijke steun. We zijn al jaren de beste vriendinnen en staan er voor elkaar maar toch wil ik je bedanken.

 

Voor de rest mijn dochters en beide schoonmoeders, en verder familie en vrienden en vriendinnen dank voor jullie steun.

Petri en Mireille, en de Deelense Dames, uiteraard ook jullie bedankt voor jullie steun en hulp. En we gaan het vieren.

Rest mij jullie allen alvast prachtige Kerstdagen en een heel gelukkig en liefdevol 2019 te wensen.

 

#eengelukkigeInge

#eengelukkigstel

#hetwordeenfijnevakantie