3. feb, 2019

Een nieuw begin

Maandag een van de laatste logopedie lessen gehad. Complimenten gekregen om mijn toch aanwezige vrouwelijke stem. En uiteraard ook een beetje op mijn donder (concentratie is het advies) want anders wil ik nog wel eens wat zakken.

28 februari nog een keer heen en dan alsnog de valkuilen ontdekken. En dan eventueel over een 3 tot 6 maanden nog een afspraak om de verder vordering even te beluisteren. Het werkt wel degelijk mee dat ik nu op een heel ander onderdeel en in een heel andere wereld werk, meer vrouwelijke collega’s en telefoongesprekken.

Maar ook in de dagelijkse werkzaamheden krijg ik steeds vaker complimenten over mijn stem en voorkomen. De bronchitis die sinds Spanje weer terug is werkt wel eventjes tegen.

Dit vertel ik Esther, als we teruglopen naar de auto, in alle euforie en let niet op de scheefliggende tegels op de Neuhuyskade in Den Haag, en zwik de linkerenkel en lig lang uit op het trottoir.

Dinsdag komt een (oud)collega Roland, inmiddels ook in een ander functie mijn PGU (Persoons Gebonden Uitrusting), die ik niet meer nodig heb, halen.

Ik schreef al eens eerder het blauwe uniform gaat uit.

Deze collega heeft met mij gewerkt in onder andere Ede. Hij vond het al toevallig twee personen met dezelfde achternaam binnen hetzelfde onderdeel, met eenzelfde geboortejaar.  
Even kort; de collega zit bij mij op kantoor in geuren en kleuren te vertellen dat hij met een Hofman gewerkt heeft en tijdens zijn verhalen wordt het mij en Anja wel heel duidelijk dat hij mij niet herkend. Als ik hem vertel met wie hij gewerkt heeft en van wie hij nu de spullen komt halen valt zijn mond open van verbazing. Na even een paar keer geslikt te hebben klinken de woorden “Maar nu klopt het plaatje”. 🙂

Hoe mooi!

Afgelopen week kwamen de brieven dan daadwerkelijk binnen, waarvan ik de laatste wel het meest gewenst en de allermooiste vindt. De “tijdelijke tewerkstelling” tot 01 maart 2027 op mijn nieuwe functie.

Vanaf 1 februari dus daadwerkelijk werkzaam op BedrijfsMaatschappelijk Werk. Nu werkte ik daar al een poosje op re-integratie basis en stroomde steeds verder in.Maar vanaf nu vol aan de bak.

Oh, en dan is er het moment dat je een stukje moet schrijven voor “de Tribune”, ons personeelsblad. Ja, “even voorstellen”, je kent dat wel, wie je bent, waar en met wie je woont, wat je hebt gedaan en wat je doet, je hobby’s enzovoort. En daar ging het dus mis J Ik schrijf waarheidsgetrouw over mijn hobby’s. Fotografie (ooit), koken en de nieuwste hobby oud en nieuw vieren in Rojales, Alicante.

En door het opschrijven en mijn collega Anja even laten meelezen, ging ik dus voor de bijl.
Ben nu aangewezen als de nieuw(st)e afdelings-, onderdeel fotografe van de BMW.

Dit vooral voor de themadagen, FLO-recepties (rustig maar: Functioneel Leeftijds Ontslag) Nu ben ik al druk betrokken bij de voorbereidingen van de themadagen. Samen met Anja de ondersteunende taken op ons genomen en nu dus ook weer de camera’s in handen nemen. Ben benieuwd wat er is blijven hangen.

Maar goed komende dinsdag volledig aan de gang, en ja ook een stukje in opleiding.
Vanaf dinsdag zaken regelen die nu wel kunnen zoals, reiskosten, vast telefoonnummer, werkmobiel enz.
De overige zaken waren we al druk mee bezig en zijn afgelopen vrijdag al in werking gezet.

Dus goed begin van aanvang weekend. De (linker)enkel zakte al af.

En zaterdagmiddag/-avond stond de verjaardag van collega en zeer goede vriendin Mireille op het programma. Dus ’s middags gingen we via de kapsalon naar de Veluwe. Op weg naar de auto ging het mis. De linkerenkel zakte lekker af en ik begon weer aan sporten te denken wat toch echt nodig begint te worden.

Eén misstap en ik knal volledig door een enkel. Even strompelen en door, van een vriendin geleerd “als je denkt dat je doodgaat, kun je nog 25 kilometer”, naar de auto. En hop naar de Veluwe. Nog even snel bij dochter Angelique de knuffelhamsters voor kleinzoon Roan en Kleindochter Emily afgegeven.

Rond 18.00 uur bij Mireille. Een gezellige avond die eerst met een vijftal dames, inclusief ons dus, begon met best diepgaande gesprekken in de keuken. Daarna door naar de kamer en de avond met gezelligheid voortgezet. Helaas kreeg ik het in de loop van de vorderende avond steeds benauwder. Ik ben namelijk allergisch voor katten. Rond 23.00 afscheid genomen en afgesproken dat we binnenkort weer eens met “de Deelense dames” bij elkaar moeten komen.

 

Eenmaal thuis blijkt dat de (rechter)enkel goed is gezwollen en ik dus heldhaftig zeg dan maandag maar sporten.

Zondagmiddag ook al een leuke middag. Op bezoek bij de moeder van Esther. Die is afgelopen week verhuisd naar een nieuw verzorgingstehuis, kleinschaliger wonen.  Wij hebben een speciale klik met ons beiden, beiden schorpioen en ook zij heeft me het afgelopen jaar behoorlijk gesteund.
Aan het eind van de middag zegt zij weer eens “En hou je nou eens op met dat U”.
Ik vraag wat moet ik dan zeggen? Nou moeders bijvoorbeeld.

Wat lief en wat voel ik me opgenomen en gevleid.

Nu het pootje omhoog en twee kussens eronder morgen geen sport(en) en de enkel heeft een 30 uur om af te zakken. Want een knap iemand die mij dinsdag tegenhoudt. Dinsdag weer heerlijk naar en aan het werk. Het is zo fijn om gewaardeerd te worden en weer ergens bij te horen op het werk.

 

Fijne avond en voor straks welterusten. 

Inge.