30. jan, 2020

Loslaten.....

Iets loslaten wat je aan het hart gaat, dat doet pijn. En weer door.

Na lange tijd maar weer eens een blog. Het kwam er niet van, hoofd te vol met zaken die ik belangrijk vond. En nog steeds vind.
Je inzetten voor een doel, sociale veiligheid, veilige werkplekken en ga maar door. Maar niet alleen op het werk, ook daar buiten.

Ik ben meer dan dankbaar dat er mensen voor zijn opgestaan in het verleden zodat ik nu op een veilige werkplek zit. En ik zit hier met veel plezier en heb er zin in, nog elke dag fluitend, zingend naar mijn werk. Dus nogmaals wil ik jullie allen danken. Mede hieruit ontstond mijn inzet. 

Dat wat ik nu loslaat had ik een onderdeel van mijn werk gemaakt, van mij gemaakt en ik niet alleen. Ook op de afdeling kreeg ik de volle steun.

Ik heb mij meer dan een jaar hiervoor ingezet en veel bewogen en voor elkaar gekregen.
Sport, studie, thuissituatie, herstel na operaties, veel heeft hier onder geleden. Nee, niet onder mijn inzet en het plezier erin. Maar onder de tegenwerking op de achtergrond, het niet als volwaardig gezien of behandeld worden door sommigen.

Constant hebben we gedeeld, gebeld en gemaild. Helaas zonder resultaat. Ons verzoek om het met anderen te delen voor feedback bleef liggen, werd als niet nodig beschouwd. Vorige week hoorde ik van mijn medestrijdster dat ze nog steeds niet had ontvangen wat wij al een jaar vragen. Dat er nog steeds niet gesproken word met, maar over ons.

De geruchten en het kwaadspreken hebben hun tol geëist.
We hebben de spreekwoordelijke handdoek geworpen en zijn met onze trots gestopt. Ik weet niet hoe het er verder mee gaat.

Nogmaals op de afdeling, van de leiding, collegae, bedrijfsbureau kreeg ik alle steun, waarvoor dank.

Thuis kreeg ik ook alle steun van mijn vrouw Esther en mijn zus Vicky, lieverds alle dank hiervoor. Ik weet dat ik af en toe weekenden heb ingeleverd en misschien wel heb verpest. Nogmaals alle dank aan jullie, love you both.  

Loslaten.
Inmiddels heb ik mij teruggetrokken, niet opgegeven.
Ik blijf mij inzetten op mijn manier en met de mij tot beschikking gestelde hulpmiddelen. Ik blijf mij inzetten voor mijn collega´s van BMW en voor de “cliënten”.

Maar door het loslaten slaap ik weer, keert de rust thuis weer terug en heb ik mijn sport weer opgepakt. Ik heb inmiddels weer het ritme van minimaal drie tot vijf keer per week te pakken.
Ook op mijn studies probeer ik mij weer te concentreren, dat gaat iets moeilijker want dan ga je toch denken, maar ook dat gaat goed komen.

En ik steek weer meer energie in de relatie met mijn vrouw, zusje en familie.

Mijn vaste lezers/ lezeressen weten dat ik dingen ook van mij afschrijf. Misschien is dit weer zo’n stuk. Maar er zijn geïnteresseerden die niet op bepaalde sites of pagina’s kunnen en die het allemaal wel volg(d)en.

Ik ga verder en steek mijn energie ergens anders in. Heb zelfs al een nieuw (neven)doel gevonden. Ook daarin al weer steun en we zien waar dat heen gaat of tot zal leiden. Ik heb er zin in.

Liefs,
Inge.