7. feb, 2020

En toen ging het mis.

Na afscheid komt een nieuw begin.

Het was heerlijk weer “voluit” sporten. Ja ik zat nog niet weer op mijn max met de gewichten. Had wel leren luisteren naar mijn lichaam. Het blijkt dat de binnen hechtingen nog lang niet allemaal zijn ingekapseld of vast gegroeid, opgelost weet ik veel. Een klein voorbeeld; de Bench Press gaat nog niet met 35 kilo.

Dus luisteren. Maar het ging lekker.
Alweer 5,5 kilo afgevallen in 12 dagen, en ik eet toch echt vijf keer op een dag. De laatste maaltijd is zelfs nog om 21.30 uur.
Het trainen ging weer lekker, had er weer zin in en een lekker schema van vier tot vijf maal per week weer trainen.

Weer rust in het werk en studie langzaam weer oppakken.
Donderdag werken op kantoor en het was gezellig met Anja, Rianne en Jane op kantoor.
Later schoof Eline nog aan voor haar intro.
Tegen 10.00 gingen we naar beneden voor de verjaardag van Bert.

En toen ging het mis.
’s Ochtends had ik de trap al naar boven genomen zoals zo vaak als ik in training ben en wil afvallen. Acht trappen naar de vierde verdieping.
Acht keer tien treden, maakt tachtig treden.
Dus naar beneden zou je dan ook acht keer tien treden moeten doen. Toch?

Nou nam ik bij de eerste trap schijnbaar acht treden en toen ging het dus mis. Wel snel, want voor ik het wist lag ik languit op den betonnen vloer in het trappenhuis.
Hoe ik gevallen ben weet ik niet meer. Dat wist ik alle voorgaande keren ook niet. Want ik ben al zo vaak door mijn enkel geklapt dat die over flexibel is en de enkelbanden zijn opgerekt. Ik ging er dus ook van uit dat dit of snel zal afzwakken of dat de enkelband weer het probleem zo zijn. Dat deze niet (in)gescheurd waren had ik al snel door want de trap oplopen ging wel weer.
Ja het was gevoelig, maar goed hoe was het ook weer? “Als je denkt dat je door gaat kun je nog 25 kilometer met je bepakking doorlopen”.
Nou van doodgaan of het denken hieraan was totaal geen sprake. 🙂
Dus we konden door. De collega’s gingen naar het verjaardag moment van Bert. En ik bleef boven goed en verzorgd achtergelaten met koffie en cool packs.

Maar dan moet je op den duur toch naar het toilet. Dus langzaam de sneaker weer aan en langzaam naar het toilet gestrompeld. Halverwege wist ik zeker dat het niet mijn enkelbanden waren want ik had het gevoel dat ik ergens op stond iedere keer als ik mijn rechtervoet op de grond zette. Nou ga je uit gewoonte twee keer kijken waar je op bent gaan staan, maar er lag niets onder mijn voeten.

Even later zijn Rianne en Jane nog naar de medische dienst gelopen om te vragen of er een arts naar mijn enkel en voet wilde en kon komen kijken. Helaas dit kon niet want ik ben een burger, en ze zouden me toch moeten doorsturen.

Dus zijn we verder gaan werken en begonnen aan de inwerk van Eline. Mijn voet begon aardig de trekken en werd pijnlijker. Dus ik heb mijn spullen gepakt en mij afgemeld dat ik toch even naar de huisarts ga om deze te laten kijken. Ik voelde dat het niet goed zat, luisterde een keer naar mijn lijf. Esther gebeld dat ik naar huis kom met de benodigde uitleg. HJ nog even een hele goede vakantie gewenst en naar huis.

Thuis aangekomen naar de huisarts en die had niet lang nodig.
Doorgestuurd naar het Alrijne in Leiderdorp voor röntgenfoto’s en eventueel gips.

Rond 15.00 uur de zeven foto’s, zoveel bevestigde eigenlijk al mijn vermoeden en angst. Helaas zat er geen kleurenvergroting bij. 
Na de foto’s de arts en naar kijken en nadat ze terugkwam was de korte uitleg “We gaan naar de gipskamer”. Dus dat was duidelijk.
Eigenlijk een goed verhaal, lekker kort ook 😀

Daar kreeg ik de verder uitleg van haar, mijn voet bleek op twee plaatsen gebroken en moest minimaal vier weken in het gips.
Na een week terug voor de controle en met veel geluk dan (hopelijk) loopgips. Maar ik moest toch wel ernstig rekening houden dat het gewoon circulair gips zou worden en ook alvast in calculeren dat ik na de vier weken wel eens een verlenging van vier weken kan krijgen.

Dus ja het was echt misgegaan. Alles staat weer stil. Voorlopig geen lopen of staan meer, dus geen sporten zelfs mijn complete bewegingsvrijheid wordt beperkt.
Ik kreeg krukken mee.
Nou dat bleek thuis al snel. Niks voor mij mede omdat ik mijn voet niet eens mag neerzetten.
Nu wil het geluk bij een ongeluk dat ik in september een geweldige bureaustoel van Esther heb gekregen voor mijn nieuwe Thuiswerkplek in ons nieuwe appartement (de vaste lezers weten dit ongetwijfeld).
Deze bureaustoel fungeert dus momenteel als mijn rolstoel. Hier kan ik zelfstandig mee bij het toilet komen en mij redelijk door het huis bewegen al moet ik het grootste gedeelte op de bank blijven met de voet omhoog.

Esther kon de donderdagnacht vrij krijgen om mij de eerste nacht te steunen en daar waar nodig te helpen. Ik heb haar rond 22.00 uur naar bed gestuurd, ze was op. En dat was logisch want ze was alweer 26 uur op en de woensdag ervoor ook al weer veel voor anderen in touw. En had op de woensdag ook maar vier uurtjes geslapen dus ja dat ga je op en duur wel merken. Dank je lieve schat voor de hulp.

 

Hier laat ik het even bij want ik zit alweer te lang met het been, lees de voet naar beneden.

Wens jullie allen een fijn weekend.

 

Liefs Inge.