Mijn nieuwe "levens"stapjes. Het leven na mijn wedergeboorte

8. feb, 2019

Deze week voor het eerst, sinds lange tijd, weer een “volle” week gedraaid. Veel administratieve zaken afhandelen die ik nu weer kan en moet regelen in verband met de nieuwe arbeidsplaats.

De woon- werkvergoeding regelen, de flexdag opnieuw inschieten, eigen telefoonnummer aanvragen.
Mijn flexdag op maandag gezet. Omdat Esther pas op maandagavond/-nacht weer moet beginnen hebben we zo de maandag ook nog samen.

Ook hebben we dingen op ons kantoor omgezet. Ik ben verhuisd naar een ander bureau, op eigen verzoek. Nu kunnen we elkaar aankijken zonder dat we achter de schermen verstopt zitten.
Volgende week nog een paar aanpassingen in verband met de kabelgoten zodat de kabels veilig zijn, maar met name onze hakken. Lacht

Het nieuw account ingeregeld, hoor er nu echt bij en kan overal bij zonder dat we hoeven mailen. 
Vele mails moeten beantwoorden, en versturen.
Toegetreden tot de Focusgroep D&I (Diversiteit en Inclusiviteit), in maart de eerste vergaderingen.
Ingeschreven, op verzoek van mijn Overste, voor de Transgender Conferentie, in juni.

Vele agenda’s toevoegen, beheren en plannen. Veel stukken lezen, en roosters uitwerken en plannen.

Tussen de planningstaken en administratieve zaken door samen met Anja de voorbereidingen doen en uitwerken voor de eerste Themadag BMW van dit jaar.

Overleg met Ellen, over het geschreven stukje “Even voorstellen”, voor in de Tribune van maart. Zij heeft mijn website gevonden en bekeken en is ook blij met een fotografe in de eenheid.

Vrijdag 8 februari.

Vandaag het hele kantoor voor me zelf. In het begin van de ochtend van 06.30 uur tot ca. 09.00 uur zelfs de hele vleugel. Lekker ongestoord doorpakken.
Nog wat telefoontjes gepleegd en niemand reageert vreemd of verspreekt zich in gender.
De bevestiging voor de conferentie is ontvangen.

Daarna nog wat mappen doornemen.

Nu een studiemiddag thuis en weekend.

Iedereen een fijn weekend.

3. feb, 2019

Maandag een van de laatste logopedie lessen gehad. Complimenten gekregen om mijn toch aanwezige vrouwelijke stem. En uiteraard ook een beetje op mijn donder (concentratie is het advies) want anders wil ik nog wel eens wat zakken.

28 februari nog een keer heen en dan alsnog de valkuilen ontdekken. En dan eventueel over een 3 tot 6 maanden nog een afspraak om de verder vordering even te beluisteren. Het werkt wel degelijk mee dat ik nu op een heel ander onderdeel en in een heel andere wereld werk, meer vrouwelijke collega’s en telefoongesprekken.

Maar ook in de dagelijkse werkzaamheden krijg ik steeds vaker complimenten over mijn stem en voorkomen. De bronchitis die sinds Spanje weer terug is werkt wel eventjes tegen.

Dit vertel ik Esther, als we teruglopen naar de auto, in alle euforie en let niet op de scheefliggende tegels op de Neuhuyskade in Den Haag, en zwik de linkerenkel en lig lang uit op het trottoir.

Dinsdag komt een (oud)collega Roland, inmiddels ook in een ander functie mijn PGU (Persoons Gebonden Uitrusting), die ik niet meer nodig heb, halen.

Ik schreef al eens eerder het blauwe uniform gaat uit.

Deze collega heeft met mij gewerkt in onder andere Ede. Hij vond het al toevallig twee personen met dezelfde achternaam binnen hetzelfde onderdeel, met eenzelfde geboortejaar.  
Even kort; de collega zit bij mij op kantoor in geuren en kleuren te vertellen dat hij met een Hofman gewerkt heeft en tijdens zijn verhalen wordt het mij en Anja wel heel duidelijk dat hij mij niet herkend. Als ik hem vertel met wie hij gewerkt heeft en van wie hij nu de spullen komt halen valt zijn mond open van verbazing. Na even een paar keer geslikt te hebben klinken de woorden “Maar nu klopt het plaatje”. Cool

Hoe mooi!

Afgelopen week kwamen de brieven dan daadwerkelijk binnen, waarvan ik de laatste wel het meest gewenst en de allermooiste vindt. De “tijdelijke tewerkstelling” tot 01 maart 2027 op mijn nieuwe functie.

Vanaf 1 februari dus daadwerkelijk werkzaam op BedrijfsMaatschappelijk Werk. Nu werkte ik daar al een poosje op re-integratie basis en stroomde steeds verder in.Maar vanaf nu vol aan de bak.

Oh, en dan is er het moment dat je een stukje moet schrijven voor “de Tribune”, ons personeelsblad. Ja, “even voorstellen”, je kent dat wel, wie je bent, waar en met wie je woont, wat je hebt gedaan en wat je doet, je hobby’s enzovoort. En daar ging het dus mis J Ik schrijf waarheidsgetrouw over mijn hobby’s. Fotografie (ooit), koken en de nieuwste hobby oud en nieuw vieren in Rojales, Alicante.

En door het opschrijven en mijn collega Anja even laten meelezen, ging ik dus voor de bijl.
Ben nu aangewezen als de nieuw(st)e afdelings-, onderdeel fotografe van de BMW.

Dit vooral voor de themadagen, FLO-recepties (rustig maar: Functioneel Leeftijds Ontslag) Nu ben ik al druk betrokken bij de voorbereidingen van de themadagen. Samen met Anja de ondersteunende taken op ons genomen en nu dus ook weer de camera’s in handen nemen. Ben benieuwd wat er is blijven hangen.

Maar goed komende dinsdag volledig aan de gang, en ja ook een stukje in opleiding.
Vanaf dinsdag zaken regelen die nu wel kunnen zoals, reiskosten, vast telefoonnummer, werkmobiel enz.
De overige zaken waren we al druk mee bezig en zijn afgelopen vrijdag al in werking gezet.

Dus goed begin van aanvang weekend. De (linker)enkel zakte al af.

En zaterdagmiddag/-avond stond de verjaardag van collega en zeer goede vriendin Mireille op het programma. Dus ’s middags gingen we via de kapsalon naar de Veluwe. Op weg naar de auto ging het mis. De linkerenkel zakte lekker af en ik begon weer aan sporten te denken wat toch echt nodig begint te worden.

Eén misstap en ik knal volledig door een enkel. Even strompelen en door, van een vriendin geleerd “als je denkt dat je doodgaat, kun je nog 25 kilometer”, naar de auto. En hop naar de Veluwe. Nog even snel bij dochter Angelique de knuffelhamsters voor kleinzoon Roan en Kleindochter Emily afgegeven.

Rond 18.00 uur bij Mireille. Een gezellige avond die eerst met een vijftal dames, inclusief ons dus, begon met best diepgaande gesprekken in de keuken. Daarna door naar de kamer en de avond met gezelligheid voortgezet. Helaas kreeg ik het in de loop van de vorderende avond steeds benauwder. Ik ben namelijk allergisch voor katten. Rond 23.00 afscheid genomen en afgesproken dat we binnenkort weer eens met “de Deelense dames” bij elkaar moeten komen.

 

Eenmaal thuis blijkt dat de (rechter)enkel goed is gezwollen en ik dus heldhaftig zeg dan maandag maar sporten.

Zondagmiddag ook al een leuke middag. Op bezoek bij de moeder van Esther. Die is afgelopen week verhuisd naar een nieuw verzorgingstehuis, kleinschaliger wonen.  Wij hebben een speciale klik met ons beiden, beiden schorpioen en ook zij heeft me het afgelopen jaar behoorlijk gesteund.
Aan het eind van de middag zegt zij weer eens “En hou je nou eens op met dat U”.
Ik vraag wat moet ik dan zeggen? Nou moeders bijvoorbeeld.

Wat lief en wat voel ik me opgenomen en gevleid.

Nu het pootje omhoog en twee kussens eronder morgen geen sport(en) en de enkel heeft een 30 uur om af te zakken. Want een knap iemand die mij dinsdag tegenhoudt. Dinsdag weer heerlijk naar en aan het werk. Het is zo fijn om gewaardeerd te worden en weer ergens bij te horen op het werk.

 

Fijne avond en voor straks welterusten. 

Inge.

 

15. jan, 2019

Nu is het zo dat ik al enige weken weer fluitend en met plezier naar het werk ga.

Al helemaal nu bekend is dat ik op mijn nieuwe werkplek mag blijven tot aan de pensioendatum. En niet alleen ik ben bij, ook mijn nieuwe collegae zijn blij.

Anja is blij en durft weer aan verlof te denken.

Het is nog even wachten voor ons beiden dat we alles in werking en over kunnen zetten, daar per 1 februari hopelijk alles rond is.

En dan kom je met een collega uit de regio in gesprek, die even snel een half uurtje bij ons zit te werken.

Het is tijd voor de koffie en het kantoor van Anja en mij is dan vaak de zoete inval.
Dus ik kom in gesprek met Jo-Ann en tot ik begin te hoesten had ze totaal geen idee. Dus mijn traject verteld en hoe fijn is het dan om te horen dat ze niets doorhad, zelfs niet toen ik telefoneerde.

Daardoor moest ik dus ook hoesten, ben verkouden en heb een nare kriebel in de keel.

En dan zegt ze out of the blue “Ik heb diep respect voor je en vindt je een topper”.
En dan ….. begin ik te blozen.
Maar wat een fijne opsteker is dit en wat een heerlijk gevoel om eindelijk eens zo te werken.

 

Lieve groet en een fijne avond,

Inge.

6. jan, 2019

Afgelopen, ja de vakantie is afgelopen. Nu denk ik dat er velen denken en nu terugdenken aan de afgelopen week in Spanje. Ja ook, maar gisteren was de dag, de dag van het gemis en terugdenken aan…… 5 januari 2011, 04.12 uur.

In verband met onze vroege vlucht heb ik dus niet geslapen en ben in een keer doorgegaan. 
Dit was niet enkele omdat we zo vroeg op het vliegveld moesten zijn en dus een vroege controle van het appartement kregen. Nee, dit was omdat het terugdenken automatisch weer begon.

Ik heb dit schijnbaar niet onder controle. De datum, het moment staat in mijn geheugen gegrift. Ik dacht dat het niet opviel en dat ik de dag redelijk doorkwam.

Maar het bleek dus wel opgevallen. Nu wij het er vandaag over hadden, wist Esther precies de momenten te vertellen, en had ze de reden van het afwezige en stille gedrag heel goed door. Hartje

Lang heb ik nagedacht of ik überhaupt iets zou noteren en toch ineens kwam het gevoel dit eerst te moeten opschrijven alvorens ik eventueel aan een blog over de vakantie begin, als dat er mocht komen. 

Tina, mijn hart behoort nu een ander maar je bent nooit vergeten en hebt een mooi plekje in mijn hart en bij ons in de woonkamer.

Er is weer liefde in mijn leven. De liefde is doorgegeven.

Voor nu wens ik iedereen een fijne voortzetting van de avond.

Lieve groetjes, Inge.

19. dec, 2018

En dan ga je na een lange tijd weer een blog schrijven.

Niet dat er niets te vertellen viel hoor. Maar om alles in goede banen te leiden en de mensen op de achtergrond ook de mogelijkheid te geven hun werk te doen, ben ik even gaan zwijgen.

Er was genoeg te vertellen, maar om nu telkens over het huishouden te schrijven en onze bezoekjes aan de lunchroom(s). Dat kon ik ook zo wel posten.

Maar goed, de laatste blogpost was op 31 oktober.

Ik weet nog dat een goede vriendin op die dag haar verjaardag had.
Nou die had ik een dag later en op 1 november werd ik 39 jaar. Ik zie nu sommigen denkbeeldig fronzen en hoor ze denken. Ja ik ben opgehouden met tellen toen ik 39 werd.
En trouwens, volgens sommigen ben ik net twee jaar. Dit is dan weer geteld vanaf de dag dat ik met de hormonen mocht beginnen. En weer anderen zeggen dat ik net zeven maanden ben.

Mijn verjaardag in elk geval met Esther en een drietal speciale, dierbare vriendinnen gevierd.

 

Verder ben ik gaan re-integreren op een andere werkplek, dichterbij mijn huidige woonplek en een fijne, veiliger (werk)omgeving.

Ik vond en vind het super hoe ik hier welkom werd geheten en geaccepteerd werd. Na een kleine drie weken op proef meedraaien werd mij gevraagd me even kort via de mail voor te stellen. Want ja, de mensen krijgen toch veelvuldig mails van je of krijgen je aan de telefoon.

Mij kort voorgesteld en de reacties die binnenstroomden deden mij veel en ontroerden mij diep en nog steeds.

Inmiddels ben ik er een dikke maand aan het werk en waren we in afwachting van de gesprekken en de mensen die druk op de achtergrond bezig waren.

Het was een spannende tijd en het heeft van eenieder veel inspanning gevergd. En voor degenen die mij closer kennen, het leverde veel spanning op die zijn tol ging eisen.

 

Maar daarom des te blijer met het verlossende telefoontje van mijn Overste vanmiddag.

Hierin werd meegedeeld dat ik het uniform aan de spreekwoordelijke wilgen kan hangen.
Of met andere woorden het blauwe uniform gaat, na 26 jaar, uit en ik ga werken op de plek waar ik al re-integreerde. Ik ga dus naar de D BMW. De formaliteiten ga ik niet allemaal uitleggen en jullie mee vervelen.

Wat ik wel wil doen is iedereen die zich voor heeft ingezet heel hartelijk bedanken. Ik kan en ga geen namen noemen, maar jullie weten zelf wel dat ik jullie bedoel. Dank jullie wel.

Er valt een pak van hart en een last van mijn rug.

Onze kerstdagen worden dagen van ontspanning en we gaan 2019 met meer ontspanning in. Ik ben zeer dankbaar.

Degenen die ik wel wil noemen; Esther, lieve schat, dank voor je onmetelijke en altijd aanwezige liefde en steun.

Vicky Arrachart ook jij bedankt voor je onmetelijke steun. We zijn al jaren de beste vriendinnen en staan er voor elkaar maar toch wil ik je bedanken.

 

Voor de rest mijn dochters en beide schoonmoeders, en verder familie en vrienden en vriendinnen dank voor jullie steun.

Petri en Mireille, en de Deelense Dames, uiteraard ook jullie bedankt voor jullie steun en hulp. En we gaan het vieren.

Rest mij jullie allen alvast prachtige Kerstdagen en een heel gelukkig en liefdevol 2019 te wensen.

 

#eengelukkigeInge

#eengelukkigstel

#hetwordeenfijnevakantie